03 آوريل 2009
سخنان پرزیدنت اوباما در کنفرانس مطبوعاتی بعد از اجلاس سران گروه 20
آغاز متن
لندن، انگلستان
2 آوریل 2009
بعد از ظهر شما به خیر،
امرروز اندکی پیشتر، ما به اجلاس سران که به اعتقاد من نقطۀ عطفی در پیگیری بهبود اقتصادی در سطح جهانی خواهد بود، به گونۀ ثمربخشی پایان دادیم.
به هر معیاری بسنجیم، اجلاس سران در لندن تاریخی بود. تاریخی بود به سبب دامنۀ چالش هایی که در پیش روی ماست و تاریخی بود به خاطر عظمت و زمان ناپذیری پاسخهایی که ما به آنها دادیم.
وجود چالش روشن است. اقتصاد جهانی در حال انقباض، بازرگانی در حال کاهش یافتن و بیکاری در حال افزایش است.
نظام مالی بین المللی تقریبا به مرحلۀ انسداد رسیده است. حتی این واقعیت ها به طور کامل نشان دهندۀ بحرانی که ما با آن مواجهیم نیست. زیرا در پشت سر آنها رنج و عدم اطمینانی نهفته است که بسیاری از مردم با آن روبرو هستند. ما آن را در کشور خود و در جوامع خودمان مشاهده می کنیم. خانواده ها خانه هاشان را از دست داده اند. کارگران در حال ازدست دادن کار و پس انداز خود هستند. دانشجویان تحقق رؤیاهای خود را به عقب می اندازند. انبوه بزرگی از مردم چیزهای بسیاری را از دست داده اند. تنها برای انگشت نهادن بر این نکته، درخواستهای مربوط به دریافت مزایای بیکاری که امروز در کشور من انتشار یافت به بالاترین حد خود در ظرف 26 سال رسیده است. ما در قبال شهروندان خود وظیفه داریم که دست به اقدام بزنیم و این کار را با احساس فوریت انجام دهیم.
در عصری که اقتصادهای ما بیش از هر زمان دیگری به هم وابسته اند، تمامی جهان از این سیر نزولی تاثیر پذیرفته است. و امروز، رهبران جهان با یک رشته هماهنگی های بی سابقه و فراگیر به این وضعیت پاسخ دادند.
در گذشته هنگام رویارویی با چالش های مشابه، جهان در دادن پاسخ با کندی عمل کرد و در نتیجه مردم بهای بسیار گزافی پرداختند. این امر در رکود بزرگ اقتصادی [آغاز دهۀ 1930] مصداق داشت. بحران در اثر سر در لاک خود کشیدن و برای اقدام جمعی در مقابله با چالش به مدت یک دهه منتظر ماندن، به داراز کشید و به وخامت بیشتری گرایید. حتی در دهۀ 1980، پاسخ جهانی به بحران وام دار شدن آمریکای لاتین، موجب گسترش آن بحران شد و میلیونها نفر را به دامان فقر افکند.
امروز، ما از تاریخ درس آموختیم. من می دانم که در روزهای پیش از نشست سران برخی با اختلافات آشتی ناپذیر موجب ابهام و آشفتگی در بحث باز و صادقانه شدند. اما پس از هفته ها تدارک مقدمات و مذاکرات توام با مراقبت، امروز ما در مورد یک رشته گامهای بی سابقه برای بازگرداندن رشد و جلوگیری از وقوع دوبارۀ این بحران به توافق رسیدیم.
نخست، ما نسبت به رشد و ایجاد کار متعهد شدیم. تقریبا همۀ کشورهای گروه 20 با تحرک بخشیدن به تقاضا که موجب انبساط مالی به میزانی بیش از 2 تریلیون خواهد شد، موافقت کردند. ایالات متحده نیز در مشارکت با بخش خصوصی برای تصفیۀ داراییهای با جای مانده که بانکهای ما را فلج کرده اند و به کاربستن قدرت کامل دولت برای حصول اطمینان از منجر شدن مستقیم اقدام ما به دادن وام که مردم و صاحبان کسب و کار به آن وابسته اند، دست به اقدام می زند. دامنۀ این کوشش ها به وسیلۀ شرکای ما در گروه 20 که برنامه های جامع مشابهی را دنبال می کنند، گسترش خواهد یافت.
ما همچنین در مورد اقداماتی برای پشتیبانی از کشورهای در حال توسعه موافقت کرده ایم، تا با تنزل بازارها که اقتصاد جهانی به آنها وابسته است، روبرو نباشیم. در مجموع، گروه 20 توانایی وام دادن صندوق بین المللی پول را به وسیلۀ بانکهای متعدد توسعه به منظور افزایش قدرت خرید و توسعۀ بازار در همۀ کشور ها سه برابر کرده است.
و ما سیاستهای حمایتی را که می تواند به عمیق تر شدن این بحران بیانجامد رد کرده ایم. تاریخ به ما می گوید که سر درلاک خود بردن ممکن است سیرنزولی را به یک رکورد اقتصادی تبدیل کند. این همکاری میان اقتصادهای پیشگام جهان نشان دهندۀ پشتیبانی از بازارهای آزاد و تعهد چندجانبۀ ما نسبت به داد و ستد مالی است که صادرات ما را افزایش می دهد و مشاغل جدید به وجود می آورد.
دوم، ما نسبت به اصلاحات فراگیر در نظام نظارتی که به شکست انجامیده است متعهدیم. ما همراه بایکدیگر، باید به اقتصاد مبتنی بر ایجاد حباب و ترکیدن حباب را که مانعی در راه رشد پدید آورده و
موجب خطر پذیری های بی رویه که رونق اقتصادی ما را به مخاطره می اندازد شده است، پایان بخشیم.
در درون کشورمان کوشش های ما با رویکردی که هفته گذشته توسط وزیر گایتنر پیشنهاد شد آغاز گردید. این رویکرد مبتنی بر نیرومندترین اصلاحات نظارتی است که تاکنون یک کشور برای جلوگیری از فروپاشی مسؤولیت که ما شاهدش بوده ایم اندیشده است، و امروز این اصول به اقدام هماهنگی که ما با شرکای خود در گروه 20 اتخاذ کرده ایم توان و آگاهی بخشیده است.
برای جلوگیری از بحرانهای آینده ما بر سر افزایش شفافیت و حمایت از سرمایه برای نهادهای مالی به توافق رسیدیم. ما نظارت را به تمامی نهادهای مهم نظام مالی، بازارها و فرآورده ها، مشتمل بر سرمایه های تحت حفاظ توسعه دادیم. ما حوزه های قضایی که در عمل ناتوانند، از جمله پناهگاههای گریز از مالیات را شناسایی خواهیم کرد وبرای محافظت ازنظام مالی دست به اقدادم خواهیم زد. ما مجمع ثبات اقتصادی را با اختیارات نیرومندتری باردیگر برقرار می سازیم. و ما به اصلاح صندوق بین المللی پول وبانک جهانی مبادرت خوایم ورزید تا کارآمدتر، موثرتر و نمایندۀ [کشورهای عضو] باشند.
سرانجام، ما آنهایی را که همیشه در گروه 20 صدایی ندارند ولی از بحران به طرز وسیعی آسیب دیده اند مورد حمایت قرارمی دهیم. ایالات متحده برای هدایت این کوشش آمادگی دارد. در روزهای آینده من با کنگره به منظور تدارک 448 میلیون دلار به عنوان کمک بی درنگ به جمعیت های آسیب پذیر و دوبرابر کردن حمایت از توسعۀ کشاورزی تا بیش از یک میلیارد دلار، به منظور دادن وسیلۀ مورد نیاز مردم برای بیرون کشیدن آنها از گرداب فقر،همکاری خواهم کرد. ما همچنین سازمان ملل و بانک جهانی را در حالی که دست به کار هماهنگ ساختن کمک لازم و فوری برای جلوگیری از مصیبت های انسانی هستند، مورد حمایت قر ار خواهیم داد.هرچند که این فقط یک صدقه نیست، اینها بازارهایی برای همۀ کشورها و برانگیزندگان رشد آینده هستند.
همچنین به من اجازه دهید مراتب قدرشناسی خود را از نخست وزیر براون و از همۀ همکاران از سرتاسر دنیا که به موفقیت این نشست سران یاری رساندند ابراز دارم. برای سران بیست کشور، کاستن از اختلاف نظرهایی که دارند کار دشواری است. همۀ ما سیاستهای ملی خاص خود، فرضیات خاص خود و صحنۀ سیاست خاص خود را داریم. اما شهروندان ما در معرض آسیب هستند. بنا بر این من شادمانم که گروه 20 موافقت کرده است که در این پاییز باردیگر نشستی داشته باشد. زیرا این تنها آغاز کار است. مسائل ما با یک نشست حل نخواهند شد. ما باید در شکل دادن رویدادها به سختی فعال و در زیرنظرداشتن پیشرفت خود برای تشخیص این که اقدامات دیگری مورد نیاز است، پی گیر باشیم.
من همچنین از این که با سودجستن از اقامتم در لندن فرصت دیدارهای دوجانبه را با رهبران روسیه، چین، کرۀ جنوبی، عربستان سعودی و همچنین انگلستان داشته ام خشنودم. اینگونه بحث ها ارزشمند و ثمربخش هستند. البته ما پیرامون گامهای اضافی برای تقویت بهبود اقتصادی صحبت کردیم. ولی همچنین در بارۀ اقدامات هماهنگ به منظور کاستن از تهدید هسته ای، شکل دادن و هماهنگ ساختن پاسخ به پرتاب برنامه ریز شدۀ موشک توسط کرۀ شمالی، پشت کردن به تروریسم در افغانستان و پاکستان و محافظت کرۀ ارضمان از بلای تغییر آب و هوا، به گفتگو پرداختیم. من از این که ما شالوده ای برای پیشرفت واقعی ریخته ایم دلگرم شده ام.
با چالش های قرن بیست و یکم بدون اقدام جمعی نمی توان به مقابله برخاست. رسیدن به توافق همیشه آسان نیست و نتایج نیز به سرعت آشکار نمی شوند. ولی من به احترام به نظرهایی گوناگون و رسیدن به اتفاق نظر، به جای تحمیل شرایط ما، متعهد هستم. به این ترتیب بود که ما در این چند روز توانستیم پیشرفت کنیم. و به همین ترتیب است که ما آرمانهای خود را در ماهها و سالهایی که در پیش اند ارتقاء می بخشیم و به پیش می بریم.
من غالبا در کشور خودم در بارۀ عصر تازه ای از مسوؤلیت سخن گفته ام. من با قوت بر این باورم که این عصر نباید به مرزهای ما ختم شود. در جهانی که به طور روزافزونی به سوی به هم پیوستگی پیش می رود، ما برای کارکردن با یکدیگر به منظور فیصلۀ چالش های مشترک دارای مسؤولیت هستیم. این امر به زمان نیازمند است. ولی ما در صورتی با احساسی از مقصد مشترک، با پشتکار، وخوشبینی این که این برهه از زمان ما اقتضا می کند، دست به اقدام بزنیم، می توانیم رونق اقتصادی خود را در سطح جهانی بازسازی کنیم.
پايان متن
