26 نوامبر 2008
یک شهر نمونۀ آمریکایی پراکندگی حومه را محدود می کند
در صورت سر به فلک کشیدن قیمت مسکن آیا افراد کم درآمد هم از پورتلند، اورگان لذت خواهند برد؟
This is the first article in a series on Portland’s smart-growth policies.
پورتلند، اورگان- به سهولت می توان پی برد که چگونه پورتلند واقع در اورگان در بسیاری از رده بندی های کشور از رتبه های بالا برخوردار است، من جمله رده بندی های مربوط به شهر های سازگار با محیط زیست و بهترین شهر ها برای پرورش کودکان.
پورتلند دارای یک مرکز تجاری و فرهنگی زنده و فعال است که حتی در ساعات ازدحام هم شلوغ و آشفته نیست. مردم برای جا به جایی، در عوض اتومبیل شخصی از تراموایی استفاده می کنند که با طی کردن مسیری واحد، عملا ً تمام شهر را دور می زند و استفاده از آن در مرکزشهر رایگان است. بسیاری از ساختمان ها با کاربری متفاوت که شامل آپارتمان های مسکونی، ادارات و مغازه می باشد در طول مسیر این تراموا متمرکز هستند. این شهر که تا سی سال پیش خیلی هم زنده و پر تحرک نبود، امروز به حیات فرهنگی پررونق و شمار زیادی از بهترین رستوران های خود ( که هنوز خیلی گران نشده اند) می بالد. در مرکز شهر فضا های چمن کاری زیادی وجود دارد که مردم می توانند برای پیک نیک از آن استفاده کنند، و برای رسیدن به مسیر های پیاده روی و کوه پیمایی کافیست فاصله ای کمتر از 30 دقیقه را با اتومبیل طی کرد. تعداد زیادی از ساختمان ها دارای تسهیلات صرفه جویی در مصرف انرژی هستند. و بسیاری از خیابان ها خط مخصوص دوچرخه سواری دارند.
این ویژگی ها وجهۀ خوب ملی و بین المللی را برای پورتلند به ارمغان آورده است. مقامات شهرداری و منطقه ای می گویند که این شهر موفقیت خود را مدیون قدر نهادن به ارزش هایی است که پشت توسعۀ آن قرار دارند – مراقبت از محیط زیست و طبیعت، و اهمیت دادن به زندگی شهری با کیفیت بالا.
وقتی از مقامات شهر دربارۀ "رشد زیرکانه" – یعنی محلات متراکم و قابل پیاده روی، و مجهز به وسیل نقلیۀ عمومی که یکی از مختصات این شهر است – سئوال می شود، مقامات بی درنگ خاطر نشان می کنند که آنها دیگراز این اصطلاح استفاده نمی کنند. ایالت اورگان و خود این شهر، تقریبا ً بیست سال قبل از این که این اصطلاح در دهۀ 1990 درست شود، آغازگر سیاست هایی برای متوقف نمودن پراکندگی شهری در مناطق حومه و پیامد های مربوط به آن بوده اند، مانند آلودگی هوا ناشی از رفت و آمد اتومبیل ها و از بین رفتن زمین های زراعی و فضا های باز.
در سال 1973، مجلس قانونگذاری اورگان قانونی را تصویب کرد که به موجب آن همۀ شهرداری های ایالت موظف به معین کردن محدودۀ شهری و خودداری از توسعۀ ساختار شهر در مناطق مجاور بودند. شش سال بعد از آن، پورتلند محدودیت شهرسازی را به اجرا درآورد. در دهۀ بعد، با ازدیاد جمعیت ، تراکم جمعیت در پورتلند – یعنی تعداد جمعیت در هر کیلومتر مربع – بیش از 50 درصد افزایش یافت.
انتشار دیوکسید کربن، که کنترل آن در اوایل دهۀ 1990 در شهرپی گیری شد، از آن زمان تا به حال 2,5 درصد کاهش داشته است.
رکس برکهولدر، یکی از اعضای شورای مترو، یعنی دولت منطقه ای گفت، ما درپی تغییر کاربری زمین ها و به اجرا درآوردن طرح های ابتکاری، که همگام با پروتکل کیوتوهستیم .
طرح های ابتکاری در رابطه با مصرف انرژی عبارتند از،ترویج ساختمان های سبز؛ اعتبار مالیاتی ایالت برای سرمایه گذاری در حمل و نقل پاکیزه تر یا صرفه جویی در مصرف انرژی، یا استفاده از منابع انرژی تجدید پذیر؛ و تخفیف درهزینه های شهری جهت کاستن از تولید کربن در پورتلند.
استراتژی کلی پورتلند بر منطقه بندی بر مبنای حداقل تراکم جمعیت و توسعۀ وسایل نقلیۀ عمومی در عوض ساخت بزرگراه ها، تأکید گذاشته است. در این شهر، مردم را از رانندگی باز می دارند و به جای آن، ایجاد محلات مناسب برای پیاده طی کردن مسیر ها و استفاده از وسایل نقلیۀ عمومی تشویق می شود.
برکهولدر به America.gov اظهار داشت، موفقیت سیاست ما در تعیین کاربری زمین ها هنگامی است که مردم بتوانند بیشتر نیاز های خود را در محل برآورده کنند.
در زمانی که غالب شهر های بزرگ آمریکا مشغول عقب زدن زمین های زراعی و بلعیدن فضا برای ایجاد تأسیسات در حومه بودند، پورتلند تبدیل به محل پرجاذبه ای برای آن دسته آمریکائیان گشت که زندگی سازگار با طبیعت را به دیدگاه "رؤیای آمریکایی" – یک منزل ویلایی با زمین چمن در جلو و حیاط پشتی، و یک یا دو اتومبیل برای رفتن به کار و به مرکز خرید – ترجیح می دادند.
ارین فلین، رییس توسعۀ اقتصادی کمیسیون توسعۀ پورتلند گفت، خصیصۀ این شهر سازگاری با محیط زیست و اهمیت دادن به طبیعت است.
سال ها، جوانان و کارآفرینان زیادی گروه گروه به پورتلند روی آوردند. از سال 1990 تا سال 2003، جمعیت این شهر یک ربع میلیون یعنی به دو میلیون تن افزایش پیدا کرد. و با این که در سال های اخیر، هجوم جمعیت کند تر شده، کمیسیون توسعۀ پورتلند پیش بینی می کند که تا سال 2010 تعداد ساکنان این شهر بالغ بر 2,3 میلیون گردد که 50 درصد نسبت به جمعیت سال 1990 رشد نشان خواهد داد.
اما یکی از پیامد های پیش بینی نشدۀ موفق بودن این شهر، ظهور قشر خلاقی است که از درآمد های خوبی برخوردار می باشد و به همین علت موجب افزایش سریع قیمت ملک در پورتلند گشته و زندگی در این شهر را برای ساکنان کم درآمد تر با مشکل مواجه کرده است.
فلین به America.gov گفت، این چیزی نیست که شهر مایل باشد با آن زندگی کند.
او اظهار داشت، هر کس باید بر مبنای ارزش های خودش فرصت زندگی داشته باشد.
پورتلند در صدد یافتن راه حل هایی است، مانند یارانه دادن به سازندگان مسکن و یا تأمین وام هایی برای ایجاد مسکن ارزان قیمت در مرکز شهر، به نحوی که ساکنان کم درآمد تر هم امکان برخورداری از مسکن مناسب در مرکز شهر را داشته باشند.
