20 ژوئن 2008

دانش پژوهان ذخیرۀ مواد غذایی را دارای معانی سیاسی تلقی می کنند

نتایج احتمالی، نا آرامی های سیاسی و شدت یافتن سرکوب هاست

Phil Kurata
Staff writer

فیل کوراتا- عضو هیئت تحریریه  America.gov
واشنگتن- بالا رفتن قیمت ها و افزایش کمبود غذا می تواند بی ثباتی سیاسی به بار آورد اما احتمالا ً منجر به دموکراسی بیشتر نخواهد شد.
این نتیجه گیری دو پژوهشگر، راج دسای از مؤسسۀ برکینگز و اندرو ناتسیوز، از دانشگاه جورج تاون طی سمپوزیم اخیری است که در مؤسسۀ هادسون در واشنگتن برگزار گردید.
عوامل مهم در ارزیابی چشم انداز تحولات دموکراتیک در دورۀ فعلی کمبود جهانی مواد غذایی، میزان نابرابری در آمد در کشور ها و تناسب ثروت ملی برمبنای کشاورزی و منابع طبیعی است.
به نظر دسای، در کشور هایی که میان درآمد های فردی نابرابری فاحشی وجود دارد و اقتصاد ملی آن ها مبتنی بر کشاورزی یا معادن است، احتمال کمتری برای پیشرفت به سوی دموکراسی موجود است.
دسای گفت، " در جوامعی که دارای نابرابری های زیاد هستند، شانس کمی برای دموکراتیک شدن وجود دارد، زیرا متوسط شهروندان فقیر هستند و لذا فشار ناشی از توزیع مجدد ثروت زیاد می باشد. ثروتمندان احتمال زیادتری دارد که سعی در اعمال فشار جهت تقاضا های خود از طریق استبداد داشته باشند. زمانی که ثروت صرفا ً در قالب دارایی های مشخص مانند زمین و املاک موجود است، به طوری که مالکان آن به سختی می توانند از سیستم خارج شوند، در گیری های مربوط به توزیع مجدد ثروت وخیم تر می گردد. پولی که راه به جایی ندارد، از حرکت به سوی دموکراسی ممانعت به عمل می آورد."
پژوهشگر مؤسسۀ بروکینگز گفت، گویا بالا رفتن قیمت مواد غذایی به جمعیت ساکن شهر ها بیشتر از ساکنان روستا ها صدمه می زند.
دسای گفت، " قطعا ً زمینداران و تولید کنندگان مواد غذایی، به هزینۀ مصرف کنندگان سود خواهند کرد. و نتیجه این می شود که شما هیچ گاه مشاهده نمی کنید که گروه های شهرنشین با گروه های روستایی تشکیل اتحاد مردمی بدهند."
دسای گفت، در حالی که رشد دموکراسی دارای دورنمایی تیره است، کمبود مواد غذایی احتمال دارد به نا آرامی در شهر ها و متعاقبا ً به تغییر رژیم های سیاسی منجر شود. از دیگر تحولات قابل پیش بینی، انتقال ثروت از مراکز شهری به مناطق روستایی و کاهش های تفاوت میان درآمد های شهری و روستایی است.
اندرو ناتسیوز، یکی از رؤسای اسبق آژانس توسعۀ بین المللی آمریکا (USAID) و استاد فعلی دانشگاه جورج تاون گفت، این که کمبود مواد غذایی بیشتر متوجه مناطق شهری است، احتمال عدم ثبات سیاسی را افزایش می دهد.
ناتسیوز گفت، تا بحال از کودتای توده ای از مردم سکنه دهکدۀ دورافتاده کوهستانی، کسی سرنگون نشده است.
او گفت، در مطالعه پیرامون 20 دوره قحطی در قرن بیستم که در زمان حکومت های تمامیت خواه به وقوع پیوست، دریافته است که سرکوب های سیاسی بعد از این دوران شدت گرفته است. این امر در مورد حکومت استالین در شوروی سابق و در دهۀ 1930، جنبش جهش به جلوی مائو تسه تونگ در اواخر دهۀ 1950 در چین و اوایل دهۀ 1960 ، قحطی اتیوپی در طول رژیم منگیستو در دهۀ 1980، و دوران بی غذایی در کرۀ شمالی تحت حکومت کیم جونگ ایل، صادق بوده است.
ناتسیوز گفت، بعد از وقوع قحطی، برای این که افرادی که در قدرت بودند بتوانند به جبران اقتدار خود که در دوران قحطی کاستی یافته بود، بپردازند، تدابیر متجاوزانه ای برای افزایش سرکوب اتخاذ نمودند.
ناتسیوز گفت کشور های استبدادی که دارای ارتش های منظمی هستند، معمولا ً بعد از دوره های قحطی به دلیل مرگ ومیر تعداد زیادی از بستگان سربازان، دچار سستی حمایت نظامی می گردند.
ناتسیوز گفت، ما دست کم از یک کودتا علیه کیم جونگ ایل در پی دورۀ قحطی باخبر هستیم. همچنین دو شورش نظامی که به قحطی ربط داشت بوقوع پیوست. او برای اهتراز از کودتای نظامی، به پاکسازی ارتش پرداخت.
رییس سابق USAID گفت، تا به حال در کشورهای دموکراسی قحطی اتفاق نیفتاده است، زیرا در این کشور ها نهاد هایی وجود دارد که پاسخگوی نیاز های شهروندان خود می باشند، ویک نمونۀ آن کشور هند است.
او گفت، در هند هزاران سال قحطی وجود داشته است، اما از زمانی که استقلال خود را به دست آورد حتی یک بار هم گرفتار قحطی نشده است.