10 جولای 2009

به سوی یک شبکه جهانی بومی

آغاز متن

نوشته جاناتان هوک

جاناتان هوک مدیر یک برنامه جدید در دانشگاه تگزاس شمالی ( یوان تی )  با عنوان طرح ابتکاری بین المللی بومیان وسرخ پوستان آمریکا است . هوک که اهل قبیله چروکی  است به طور گسترده با سرخ پوستان آمریکا و گروه های بومی سراسر جهان کارکرده است. او در گذشته مدیر دفترامور قضایی زیست محیطی و قبیله ای تحت حمایت  دفتر نمایندگی حفاظت از محیط زیست آمریکا  در دالاس، تگزاس  بود. وی همچنین با وزارت خارجه آمریکا و یو ان تی برای برگزاری مجموعه ای از ویدئوکنفرانس های دانش آموزی بومی بین المللی همکاری داشته است.

از میان پنجره های سالن مجمع، خورشید شهر انکوریج  رقصان بر روی شیب های شرقی کوه های نه چندان دور دست را تماشا می کنم. در داخل سالن، شنوندگان چند ملیتی با لباس های تشریفاتی در رنگ های شکوهمند گوشی ها و صدا ها را تنظیم می کنند. در این جلسه که برای بررسی دیدگاه های بومی بین المللی درباره واکنش سازمان ملل به تغییر آب و هوا و اقدامات کاهش دهنده آن تشکیل شده، شور و هیجان اوج گرفته است.

مسائل بسیاری وجود دارند که برای جوامع بومی سراسر جهان منشأ نگرانی مشترک هستند که اغلب آنها ناشی از توسعه فرهنگی و طبیعی اروپا طی 500 سال گذشته بوده اند. تجارب فردی مشابه بی شمار در الگوهای گرایش های تاریخی درهم تنیده می شوند تا بافتی به وجود آورند که چیزی یا کسی را که ما امروز هستیم، ایجاد کنند. این الگوها عبارتند از: ازدست دادن سرزمین و زبان، حفظ استقلال فرهنگی، تعامل با دیدگاه های مخالف و تأثیرات فزاینده تغییر آب و هوا. دولت ها، ان جی اوها ، دانشگاه ها و گروه های اجتماعی با جدیت کار می کنند تا به این موضوع ها بپردازند، از جمله دانشگاه تگزاس شمالی. سفر شخصی من با فرایند های تاریخی گسترده تری درهم تنیده شد که منجر به شکل گیری طرح ابتکاری سرخ پوستان آمریکا و بومیان بین المللی یو ان تی شده است که در نوع خود در تگزاس منحصربه فرد است.

من از افراد قبیله چروکی هستم که یکی از حدود 600 قوم بومی در ایالات متحده است. من در دوران کودکی به طور مکرر به داستان های نقل مکان های اجباری، جنگ ها و بقا گوش می دادم. من فرستاده ای به سازمان مجمع قوم چروکی  و همواره علاقه مند به جوامع بومی و مسائل شان بوده ام.

چند سال پیش، من در کنار رهبران قبیله ساتیاوا  در غرب نیکاراگوئه بودم و به صدای رگبار باران عصرگاهی هر روزه گوش می دادم. آنها یک فرهنگ لغت کوچک را به من نشان دادند و به خاطر یک فقدان بزرگ فرهنگی و شخصی تأسف می خوردند یعنی مرگ اخیر آخرین فردی که به زبان آنها سخن می گفت. این اضمحلال زبان که شاید بزرگ ترین علامت هویت فرهنگی است برای قبایل بومی سراسر جهان بسیار جای نگرانی است.

سفرهای بعدی به جوامع بومی در ساراواک  در مالزی، و کوه های آرال در روسیه مؤید نگرانی های مشابه درباره حفظ زبان، تداوم فرهنگی، حفاظت از محیط زیست، حفظ زمین و خودکفایی اقتصادی بود. همواره یک اشتیاق شدید برای گفتگو درباره تجربه سرخ پوستان آمریکا و تمایل به ملاقات اقوام بومی آمریکا وجود داشت.

پیدا کردن منبعی برای تامین هزینۀ بودجۀ سفر همواره دشوار است. بنابر این یکی از میزبانان روسی پیشنهاد کرد که ما از فن آوری استفاده کنیم و ویدیوکنفرانس برگزار کنیم. این ایده مقبول واقع شد و کنسولگری آمریکا در یکاترینبرگ  واقع در روسیه، سفارت آمریکا در مالزی و وزارت خارجه آمریکا به انجام این امر کمک کردند و ما نخستین ویدیوکنفرانس دانش آموزان بومی جهان  را درباره فرهنگ و محیط زیست برای نوجوانان مقطع دبیرستان برگزار کردیم. نماینده جامعه سرخ پوستان آمریکا، شهرک قبیله ای کریک کیالگی ، دانش آموزان قوم کیووا  و رئیس شورای قوم پونکا  بودند. حیاتی ترین مسأله ای که مطرح شد تغییر آب و هوا در جهان بود.

ویدیوکنفرانس منجر به دعوت از چندین دانش آموز سرخ پوست آمریکایی برای دیدار از آلتایی  واقع در سیبری  شد. دو تن از دانش آموزان کیووا و یک فرد بالغ کیووائی مرا در سفر به سیبری همراهی کردند. ما در آنجا با دانش آموزان و بزرگترهای آلتایی در کنار رود کاتون  اردو زدیم. به محض ورود، حلقه زدیم و روی نیمکت ها می نشستیم. یک مرد جالب آلتایی با لباس رسمی به سبک مغولی با کمان کشیده روی اسب وارد حلقه ما شد. او به کنار ما آمد و نواختن سازهای زهی و نیز آواز "حلقی " آلتایی را به نمایش گذاشت. در بعد از ظهرهای سرد، ما دور آتش اردو می زدیم و داستان ها و آوازهای فرهنگ خود را به اشتراک می گذاشتیم. در عصرهای بارانی در چادرگرد یورتا  جمع می شدیم، چای می نوشیدیم و مشترکات فرهنگی و دیدگاه های مشترک را برای آینده کشف می کردیم. پیوند میان کیووا و آلتایی مشهود و تقریبا بلافاصله صورت می گرفت.

در پی آن، چند ماه بعد دیدار چهار آموزگار آلتایی جوان با رهبران سرخ پوست آمریکایی و جوامعی در اوکلاهاما و نیومکزیکو روی داد. ما با اهالی کیتووا  و چروکی در شمال شرق اوکلاهاما  و اهالی کیووا و کومانچی   در غرب ایالت دیدار کردیم. در آلبوکرک  واقع در نیومکزیکو، اهالی سیبری به جلسه شورای همه سرخ پوستان پوئبلو  با بیل ریچاردسون  فرماندار پیوستند. پس از آن، درست در شمال سانتا فه  در خانه رهبر پوئبلو تسک   با غذایی کاملا بومی، متشکل از ذرت، گوشت شکار، گوشت گوزن، نمک محلی، سبزیجات باغی و میوه باغ میزبان پذیرایی شدند. 

دانشگاه تگزاس شمالی علاقه بسیاری به ویدیوکنفرانس و فعالیت های مرتبط ما نشان داد. رئیس آن پیشنهاد کرد که میزبان دومین ویدیوکنفرانس سالانه دانش آموزان بومی جهان باشد. دانش آموزان سرخ پوست آمریکایی بیشتری در این رویداد شرکت کردند و نمایش های رقص فرهنگی را با جامعه دانشگاهی به اشتراک گذاردند.

هنگامی که من مدیر دفترامور قضایی زیست محیطی و امور قبیله ای دفتر منطقه ای نمایندگی حفاظت محیط زیست آمریکا واقع در دالاس بودم با رهبران قبایل، مدیران محیط زیست و جوامعی از 65 قوم بومی کارمی کردم. یو ان تی در کارهایی همچون پیگیری ارزیابی خطر فزاینده توسط بومیان در زمین های قبایل و حمایت از امکانات تحصیلی سرخ پوستان از طریق همکاری با دانشگاه بومیان هاسکل  ?ا دفترمن همکار بود. من همکاری با دانشگاه تگزاس شمالی درباره طرح های دیگر مربوط به سرخ پوستان آمریکا، تنوع و چند فرهنگی را آغاز کردم.

ایالت تگزاس از نظرجمعیت سرخ پوستان آمریکایی در آمریکا در جایگاه چهارم قرار دارد با این حال هیچ بنیادی برای حمایت از جمعیت بومی خود ندارد. هیچ گونه رابطه ایالتی یا کمیسیون سرخ پوستی ندارد و هیچ دانشگاهی در ایالت تا سال 2009 دارای یک طرح سرخ پوستی نبود تا این که یوان تی امسال طرح ابتکاری خود را برای بومیان و سرخ پوستان آمریکا  رسما افتتاح کرد. نام آن نشان دهنده تداوم موضوع های مشترک میان بومیان سراسر جهان است. دیدگاه این طرح جدید به وجود آوردن رشد اجتماعی بومی و نهادی از طریق گوش دادن، پاسخ دادن و همکاری غیرپدرمآبانه با جوامع بومی جهانی و داخلی است.

برای هزاران سال، بومیان به آموزش و توانایی سازگاری خلاقانه بها داده اند. عشق استثنایی، مراقبت و آموزش از طریق الگوبرداری به کودکان سرخ پوست آمریکا در محیط قبیله شان داده می شد. پانصد سال بیماری، نسل کشی و نابودی فرهنگی بسیاری از نسل های بومی را از ابزارهای سازگاری و غلبه بر موانعی که در آموزش غربی، استخدام و نظام های اجتماعی با آن روبرو می شدند محروم ساخت. نهاد های آموزشی، سیاسی و مذهبی غرب چنان که انتظار می رفت پدرمآبانه الگوهای فرهنگی خود را به جوامع بومی تحمیل کردند. همین مسأله منجر به صدمات فزاینده فرهنگی و نفرت سرخ پوستان از برنامه های تحمیلی شد. امروزه یو ان تی دارای بیشترین تعداد دانشجوی سرخ پوست نسبت به هر دانشگاه دیگری در ایالت است.

مکانیزم های کار مؤثر شامل ملاقات با شورای مشورتی  بومی تازه تأسیس ما، مشاهدات دقیق طی دیدارهای محلی انجمن ها، مطالعه نشریات بومی و غیر بومی و گوش دادن فعال به درخواست های حکومت قبیله ای و سازمان قبیله ای است. شورای مشورتی از سرخ پوستان آمریکا از تگزاس و اوکلاهاما را در بر می گیرد. این شورا طیف گسترده ای از تخصص شامل پرستاری، آموزش، حقوق، فعالیت های اجتماعی، دولت قبیله ای، محیط زیست و کسب و کار تا رهبری معنوی را ارایه می کند. شورای مشورتی بومی برای نقش دوگانه خود یعنی تضمین تمامیت فرهنگی و معرفی طرح های مورد علاقه انجمن ها آمادگی کامل دارد. پاسخ گو بودن به جوامع بومی به مفهوم تبعیت فعال از درخواست های ویژه و کارکردن به طور مبتکرانه برای تبدیل شدن به نهادی است که "دوست سرخ پوستان" باشد. برای رسیدن به این هدف یوان تی پیشنهاد می کند:

•               انواع رشته ها با گرایش بومی؛

•               ارائه درس اصلی/فرعی بومی، حضور بارز یک دانشکده بومی و کارکنان بومی در تمام سطوح؛

•               استخدام پیوسته دانشجویان بومی و تخصیص مداوم بودجه برای آنان؛

•               به دست گرفتن مدیریت حفاظت از آرامگاه های بومیان آمریکا و لایحه بازگشت به وطن ؛

•               حفظ زبان؛

•               نگهداری ازکتابخانه هایی که بومیان به وجود آورده اند؛

•               یک سازمان دانشجویی بومی خودکفا؛

•               پژوهش مربوط به بومیان؛

•               تدریس توسط استادان بومی؛

•               روابط قوی با اقوام بومی، دانشکده های قبیله ای و سازمان های سرخ پوستی.

تمرکز جهانی، در پاسخ به نگرانی های مشترک انجمن های بومی جهان در ارتباط با تأثیرات بالقوه و فعلی تغییر آب و هوا و توانایی منحصر به فرد یو ان تی برای پرداختن به موضوع است. میزان موفقیت طرح از طریق زندگی های تغییر یافته در دانشگاه و انجمن های اطراف جهان سنجیده می شود. همان طوری که در آلاسکا به داستان هایی درباره تأثیرات تغییر آب و هوا بر روی جوامع بومی گوش می کردم فکر من به سال ها پیش به زمانی برگشت که دخترم سخنی می گفت. او در کنار حلقه ای از کودکان که یک توپ نخ را به سوی یک دیگر پرتاب می کردند نشسته بود و چیزی شبیه تار عنکبوت را ایجاد می کرد. سپس از هر کودک به ترتیب می خواست که رشتۀ نخ خود را بِکشد. همه می توانستند کشش را احساس کنند که نشان دهنده تأثیر هریک از ما بر دیگری و همه موجودات زنده است. برنامه جدید ما برای برگزاری و حمایت از این حلقه جهانی زندگی است.

آراء بیان شده در این مقاله لزوما دیدگاه ها یا سیاست های دولت آمریکا را نیست.

پايان متن