13 فوريه 2009
روسای افسانه ای سرخ پوستان: رهبرانی که از قبایل خود دفاع کردند
شش رئیس بزرگ در مراسم تحلیف سال 1905 روزولت
واشنگتن – هنگامی که تئودور روزولت به عنوان بیست و ششمین رئیس جمهور ایالات متحده، شش تن از روسای افسانه ای سرخ پوستان را برای شرکت در مراسم تحلیف سال 1905 دعوت نمود، منظورش از این کار، آنگونه که او آن را انجام داد، "ارائۀ نمایشی خوب به مردم بود."
هر شش رئیس – جرونیمو (از قبیله چیریکاهوآ آپاچی)، کوآنا پارکر (از قبیله کومانچی )، باک اسکین چارلی (از قبیله یوت )، اسب آمریکایی (آمریکن هورس از قبیله اوگلالا سیئوکس )، آلوی کوچک (لیتل پلام از قبیله پیگان بلاک فیت ) و خرس شاخ تهی (هالو هورن بیر از قبیله برول سیئوکس ) – دعوت روزولت را پذیرفتند و به واشنگتن آمدند. حضور آنان در مراسم تحلیف، ملاقات بعدی آنان با روزولت و میراث کلی آنان موضوع اصلی نمایشگاه عکس موسسۀ اسمیت سونیان در موزه ملی سرخپوستان آمریکا (NMAI) است.
نمایشگاه با عنوان "یک قرن پیش: آنها به صورت رهبران حاکم آمدند"، نقش روسا را در دفاع از افراد خود در هنگامی که فرهنگ بومیان آمریکایی مورد تعرض واقع شده بود و حقوق قبیله ای به طور گسترده مورد شناسایی قرار نمی گرفت، نشان می دهد. بر اساس اظهارات خوزه بارییرو ، دستیار مدیر تحقیقات در NMAI: "در اوایل قرن بیستم بومیان آمریکا به عنوان "آمریکایی هایی که در حال ناپدید شدن هستند" در نظر گرفته می شدند. وی گفت "این موضوع احتمالاً بدترین لحظه در تاریخ مردم سرخپوست بوده است."
بارییرو بیان داشت در حالی که کمیتۀ مراسم تحلیف روزولت انتظار داشت که شش رئیس تصویری بدیعی از رنگ ها را در مراسم ارائه دهند، روسای قبایل برنامه کاملا متفاوتی داشتند. آنها به دعوت پرزیدنت به عنوان فرصتی برای پیشبرد منافع افراد خود، که از اراضی قبیله خود بیرون رانده شدند تا سکونت گاه سفید پوستان شود، نگاه می کردند.
پیوند با یکدیگر
هر رئیسی تاریخچۀ شخصی دارد که اعتبار رهبری او را تامین می کند. جرونیمو، مسن ترین رئیس، جنگجویی افسانه ای بود که برای سال ها با دولت ایالات متحده جنگید. وی امیدوار بود که ملاقات رسمی وی با روزولت، رئیس جمهور را قانع سازد تا به افراد قبیله آپاچی اجازه بازگشت به سرزمین اجدادی آنان در جنوب غرب آمریکا داده شود.
کوآنا پارکر، معروف به دو رگه " هاف برید "، که مادرش زنی سفید پوست بود، با مهارت بر علیه سیاست های تخصیص زمین دولت فدرال که به دنبال تجزیه اراضی قبایل بود، مبارزه کرد. نمایشگاه می گوید که وی از روزولت برای "رفتن به شکار گرگ در محدوده بیگ پاسچر دعوت به عمل آورد، ماجرایی که روزولت نمی توانست در مقابل آن مقاومت نماید. در ضمن بازدید خود همراه با رهبر کومانچی، روزولت اظهار داشت که وی متوجه شد که پارکر "اکنون به نحو دردناکی به مردم خود آموزش می دهد که در مسیر سنگی مرد سفید سفر نمایند." باریرو گفت که پارکر در نهایت واسطه بین کلیسای بومیان آمریکا شد که برخی از اعمال قبیله ای را با عناصر سنتی مسیحیت ترکیب نمود.
خرس شاخ تهی (هالو هورن بیر) صلح بان مورد احترام بود که وحدت بین شش رهبر را تشویق می کرد، در حالی که آلوی کوچک (لیتل پلام)، مشاور و جنگجوی بزرگی بود. باک اسکین چارلی، که به عنوان سیاستمدار و رهبر معنوی مورد احترام بود، از ارزش های قبیله دفاع کرد و به افراد خود در انطباق با مشکل های دوران گذر به زندگی کشاورزی کمک نمود. اسب آمریکایی (آمریکن هورس)، از طرفداران خودگردانی بومیان و فرصت های تحصیلی برای آنان بود.
تنظیم صحنه برای دستآوردهای آتی
بارییرو افزود، قبل از آن که شش رئیس بتوانند خواسته های خود از دولت ایالات متحده را اعلام نمایند، آنها آگاه بودند که باید "نظر مردم آمریکا را، فرای رهبران قانونگذاران، جلب نمایند، "آنها از اهمیت روابط عمومی بسیار آگاه بودند."
مراسم تحلیف روزولت دید و امکان گسترش قابلیت چانه زنی روسای قبایل را فراهم آورد. روسای قبایل، بر پشت اسب ها، با پوشش کامل لباس های مخصوص سرخ پوستان، در حالی که وارد مسیر رژه می شدند، احساساتی را پدید آوردند. روزولت و اطرافیان وی در محل استقرار رئیس جمهوری، از رژه لذت می بردند، و به محض دیدن این شش مرد در مقابل آنان به پا خاستند. روسای قبایل برای سپاسگزاری از روزولت بر روی زین اسب های خود به سوی وی چرخیدند.
روزولت، هرچند نسبت به وضع نامساعد بومیان احساس همدردی می کرد، اما از متوقف کردن تجزیه اراضی قبایل، از ترس درگیری های بیشتر با اسکان سرخپوستان، خود داری کرد. درخواست جرونیمو از روزولت موفق نبود، اما بعد ها رهبر آپاچی ها داستان زندگی خود را انتشار داد و این کتاب را به روزولت تقدیم کرد و رزولت کتاب را برگ به برگ خواند.
کوشش های حمایت گرانه کوانا پارکر بسیار موفق بود. وی روزولت را ترغیب کرد تا قانون تخصیص اراضی را با در نظر گرفتن حقوق فرزندان بومیان و ارائه 500.000 دلار که در مذاکرات پیمان قبلی قول آن از سوی دولت داده شده بود، تعدیل کند. بارییرو اظهار نمود، شش رئیس، علی رغم بد قولی هایی که آنان تجربه کردند، با کاشتن بذر جنبش حقوق سرخپوستان تاثیر بسیاری برجا نهادند که آثار آن پس از مرگ آنان پدیدار گشت. وی اضافه کرد: "این قدرت آن رهبری انتقالی بود که تداوم سیاسی و فرهنگی سرخپوستان آمریکا را ایجاد کرد."
بارییرو گفت: "تنها در 35 سال گذشته بوده است که مردم از ارزش های فرهنگ های سرخپوستان آگاه شده اند،" اما "موضوع هایی را که شش رئیس با آن مواجه بودند همانند موضوعات امروزه است." "میراث آنان به توسط نسل های آینده آنان، که بخش زیادی از قبایل را حفظ کرده اند، به صورت تاریخ شفاهی ادامه یافته است." همچنین در مواجه با سیاست های اشتباه دولت فدرال که به خرابی انتقام جویانه جوامع بومیان انجامید، بارییرو مشاهده کرد که "افکار عمومی آمریکا، همواره جریان قوی همدردی با مشکلات سرخپوستان داشته است." "بخشی از آنچه که از سوی رهبری شش رئیس انجام یافت، برای حمایت از پیشرفت مردم خود بود."
بارییرو اظهار داشت اتفاقی نیست که "دوران تشکیل دهندۀ تاریخ آمریکا احساسی از همبستگی با شورشیان و شکست خوردگان به همراه دارد." احتمالاً کسی بهتر از مردان کاردان و زیرکی که در مراسم تحلیف روزولت در سال 1905 نورافکن را به سوی خود جلب نمودند نمی دانند که در حالی که شش رئیس بر اسبان خود سوار بودند، در زرق وبرق مراسم، تماشاچیان را به خود جلب نمودند.
برای اطلاعات بیشتر در باره نمایشگاه "یک قرن پیش: آنها به صورت رهبران حاکم آمدند" که در تاریخ 14 تا 22 ژانویه به نمایش در آمد، از پایگاه اینترنتی NMAI Web site دیدن کنید.
برای اطلاعات بیشتر نگاه کنید به تارنمای:
