17 فوريه 2009

تاکید یک مورخ بر نقش لینکلن و داگلاس در پیشبرد برابری نژادی

ایالات متحده دویستمین سالروز تولد رییس جمهور دوران جنگ های داخلی این کشور را جشن می گیرد

نوشته رالف دنهایسر
خبرنگار ویژه

واشنگتن – هنگامی که نام لینکلن و داگلاس در کنار هم آورده می شود، مردم اغلب به یاد بحث های مشهور سال 1858  بین سناتور قدرتمند ایالت ایلینویز، استیون ای. داگلاس، و آبراهام لینکلن، که در آن زمان، تقریباً ناشناخته بود، می افتند –  بحث هایی که راه را برای ریاست جمهوری لینکلن هموار ساخت.

اما اکنون نویسنده ای به نام جان استافر به بررسی و تحقیق در مورد رابطۀ بین لینکلن و یک داگلاس دیگر پرداخته است – فردریک داگلاس، بردۀ سابق و از فعالان لغو برده داری – که در کنار یک دیگر به برده داری در ایالت های جنوبی ایالات متحده پایان بخشیدند.

استافر می گوید پیشرفت آنها از پایین ترین مراتب تا رسیدن به عظمت و بزرگی، مانند هم بود و تلاش های مشترک آنها تاثیری عمیق در تاریخ داشته است، و میراث به جا مانده از هریک از آنها اکنون در ریاست جمهوری پرزیدنت اوباما نقش داشته است.

استافر که استاد زبان انگلیسی در دانشگاه هاروارد است، در 22 ژانویه در مرکز ملی اسناد و بایگانی های واشنگتن، در مورد تحقیق خود در زمینۀ شرح زنگی مشترک این دو رهبر قرن نوزدهم به نام  انسان های بزرگ: زندگی مشابه فردریک داگلاس و آبراهام لینکلن سخنرانی کرد.

مرکز ملی اسناد و بایگانی ها در حال اجرای مجموعه ای از برنامه ها برای بزرگداشت دویستمین سالروز تولد لینکلن در 12 فوریه می باشد. لینکلن هم در نظرسنجی های مورخین و هم در نظرسنجی های عمومی به عنوان بزرگ ترین رییس جمهور ایالات متحده شناخته می شود. ( به مقاله آبراهام لینکلن اکنون برای آمریکاییان چه جایگاهی دارد مراجعه نمایید )

استافر معتقد است لینکلن و داگلاس "دو چهرۀ بسیار برجسته و عظیم خودساخته در تاریخ آمریکا هستند."

لینکلن که پیش از اقامت در ایلینویز در اراضی جنگلی دور از شهر در ایالت های کنتاکی و ایندیانا بزرگ شده بود، تنها 18 ماه به مدرسه رفت. شرایط داگلاس از این نیز بدتر بود: او در سواحل شرقی مریلند به عنوان یک برده بزرگ شد و هیچ گاه به مدرسه نرفت. همسر یک ارباب سفیدپوست با زیر پا گذاشتن قانون ممنوعیت آموزش و تعلیم بردگان، به داگلاس خواندن را آموخت.

استافر گفت: "عاملی که بیش از هر چیز دیگری در رشد و ترقی آنها نقش داشت، این بود که آنها آموخته بودند از کلمات  به عنوان اسلحه استفاده کنند. آنها از اهمیت سواد آموزی و تحصیل، و توانایی بیان و انتقال اندیشه های خود به منظور همراه کردن شنوندگان با اهداف خود آگاه بودند."

فرار داگلاس در بیست سالگی به ایالت آزاد ماساچوست در سال 1838، برای او به معنای آغاز دوران مبارزه برای برابری نژادی، حق رای زنان، و لغو برده داری بود. استافر گفت: "او را به عنوان یکی از بزرگ ترین نویسندگان و سخنوران زمان خود می شناختند، و او پیش از 40 سالگی تبدیل به مشهورترین مرد سیاه پوست در جهان شد." (به مقاله قدرت نویسندگی فردریک داگلاس مراجعه نمایید)

لینکلن در سال 1834 برای اولین دوره از چهار دوره حضور خود در مجلس قانونگذاری ایلینویز انتخاب شد، و در سال 1846 نیز برای تنها دوره حضور خود در مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب گشت. او که نقشی مهم در تاسیس حزب جمهوری خواه که مخالف برده داری بود، در سال 1854 داشت، در سال 1858 در انتخابات مجلس سنا در برابر استیون داگلاس، کاندیدای دموکرات، شکست خورد. اما در سال 1860 داگلاس را در انتخابات ریاست جمهوری شکست داد – پیروزی لینکلن در این انتخابات زمینه ساز اعلام جدایی ایالت های جنوبی به منظور ادامه برده داری در این ایالات بود، و در نهایت منجر به جنگ های داخلی شد.

استافر گفت این پیشرفت ها و پیروزی ها موجب ایجاد دوستی بین لینکلن و فردریک داگلاس شده و سبب شد آنها برای دستیابی به اهداف متفاوت اما سازگار خود با یک دیگر همکاری کنند. لینکلن با این که با برده داری مخالف بود، اما ترجیح  می داد به شیوه ای تدریجی و آرام به برده داری پایان بخشد، و "شرایط و اوضاع او را به سمت و سویی سوق داد که بر خلاف میلش بود." ( به مقاله  لینکلن در نقش یک رهایی دهنده  مراجعه نمایید )

استافر گفت لینکلن که عمدتا در اندیشۀ حفظ اتحاد بین ایالات و یکپارچگی کشور بود، "برای از بین بردن ائتلاف بین 11 ایالت جنوبی به منظور جدا شدن از ایالات متحده به کمک داگلاس نیاز داشت، و داگلاس نیز می دانست که لینکلن می تواند در الغای برده داری به او کمک کند. اما با پایان جنگ آنها صمیمانه به یک دیگر علاقمند شده و همدیگر را تحسین می کردند... که یکی از دلایل این امر، احترام و ارزش چشمگیری بود که هریک از آنها برای دیگری به عنوان یک مرد خودساخته قایل بود."

استافر گفت لینکلن تا حدی به دلیل اصرار داگلاس، "در نهایت پذیرفت که برده های آزادشده بتوانند در زمان جنگ به ارتش بپیوندند، که این موضوع دقیقا در جمله بندی های اعلامیه آزادی بردگان [که لینکلن در سال 1863 آن را صادر کرد] بیان شده است."

استافر در تحقیق خود آورده است که لینکلن از داگلاس نظرش را در مورد سخنرانی تحلیف دومین دوره ریاست جمهوری خود پرسید، و به داگلاس گفت "نظر شما در این کشور برای من از نظر هرکس دیگری باارزش تر است." و داگلاس در جواب لینکلن گفت: "آقای لینکلن، سخنرانی شما یک تلاش روحانی و مقدس بود." (به مقاله  سخنانی که بر یک کشور تاثیر گذاشت  مراجعه نمایید)

استافر گفت هم لینکلن و هم داگلاس تاثیر عمیقی بر پرزیدنت اوباما داشته اند.

او گفت اوباما از لحاظ جنبه عمل گرایی و ارزش زیادی که برای افکار عمومی قایل است، و درک نیاز به "پذیرفتن دیدگاه های عمومی مختلف و تشویق افکار عمومی از طریق سخنرانی های شیوا و بلیغ برای حرکت به سوی یک هدف مشترک" از لینکلن تقلید می کند. داگلاس نیز "یک انقلابی محتاط" بود که مانند اوباما "تلاش می کرد فراتر از دسته بندی های نژادی فعالیت کرده و به تفاهمی مشترک بین سفیدپوستان و سیاه پوستان دست یابد."

او گفت: "فردریک داگلاس از بسیاری از جهات بزرگترین جد و نیای... باراک اوباما به شمار می رود. هر دو والدینی غیر سفیدپوست، و یک پدر یا مادر سیاه پوست داشته اند؛ هر دو تقریبا یک شبه و از طریق خودزندگینامه هایشان در سطح جهان معروف شدند، و هر دو جزو برجسته ترین نویسندگان و سخنوران زمان خود هستند." (به مقاله توصیف  پرزیدنت باراک اوباما از خود  مراجعه نمایید)

استافر افزود: "داگلاس و لینکلن، مانند اوباما در دوران کنونی، بیش از هر چیز دیگری ایجاد کنندۀ انگیزه و الهام بخش هستند. آنها به ما انگیزه و امید می دهند، همان گونه که اوباما همواره می گوید امیدوار است بتواند این کار را انجام دهد، که مشکلات کشور را حل و فصل کنیم، کارهای ناتمام کشور را به سرانجام برسانیم، و به آرمان های آزادی و فرصت های برابر برای تمامی آمریکاییان دست یابیم."

برای کسب اطلاعات بیشتر به  آبراهام لینکلن: میراث آزادی  و "Black History Month"  مراجعه نمایید