07 آگوست 2009
سخنان فرح پاندیت ، نمایندۀ ویژه درامور ارتباط با مسلمانان
پاندیت جوامع مسلمانان سراسر جهان را متعهد می کند
آغاز متن
وزارت امورخارجۀ آمریکا
دفتر سخنگو
1 ژوییۀ 2009
جلسۀ توجیهی رسمی
فرح پاندیت، نمایندۀ ویژه در جوامع مسلمان
1 ژوییۀ 2009
واشنگتن، دی سی
آقای وود: عصر همگی بخیر. خوش آمدید. از تأخیری که پیش آمد متأسفم. فکر می کنم همگی خبر داشته باشید که چند مشکل فنی پیش آمد. خوشحالم که امروز فرح پاندیت، نمایندۀ ویژه در کشورهای مسلمان با ما هستند. خانم پاندیت درمورد پست تازۀ خود و تلاش های دولت در ایجاد فرصت هایی جهت گفتگو با مسلمانان سراسر جهان، به شما گزارش می دهد.
تا چند لحظۀ دیگر رشتۀ سخن را به دست او می سپارم. قبل از مطرح کردن سؤالاتتان، از شما درخواست می کنم نام خود و سازمان خبری وابسته را ذکر کنید، و از شما سپاسگزارم. خوب، حالا رشتۀ سخن را به خانم پاندیت می دهیم.
خانم پاندیت: عصر بخیر. من باز از این که معطل شدید، معذرت می خواهم. اشکالات فنی، اشکالات فنی هستند.
من فرح پاندیت نام دارم و نمایندۀ ویژۀ جوامع مسلمان هستم. فکر کردم قبل از پرداختن به پرسش و پاسخ ها بهتر است یکی دو دقیقه وقت را به توضیحات مختصری درمورد سابقۀ خودم به شما اختصاص بدهم، زیرا سؤالات زیادی دراین باره وجود داشته، و همچنین دربارۀ نقشی که وزیر برای من پیش بینی کرده، و بعد از آن اگر موافق باشید به سؤالات شما بپردازیم.
من در هند متولد و در ماساچوست بزرگ شده ام. همۀ تحصیلات خود را در ماساچوست پشت سرگذاشته ام. به آکادمی میلتون، کالج اسمیت، و بعد هم به دانشکدۀ حقوق و دیپلماسی فلچر رفتم. من در بخش خصوصی و دولتی دارای تجربۀ کار هستم. سمت معاونت تجارت بین المللی یک شرکت در خارج از بوستون به عهدۀ من بوده و فرصت داشته ام درمورد ابعاد مختلف بازار های بین المللی مطالعه کنم. و فکر می کنم این موضوع در برداشت ما از این نقش اهمیت داشته باشد: چگونه می توان از بخش های مختلف بهره برداری کرد و چگونه می توان اندیشه ای خلاقانه در مورد امور داشت؟
این دیدگاه منحصر به فرد به من اجازه داده به همۀ امکانات فکر کنم. و من از سال 19- ببخشید، از سال 2003 در سه بخش مختلف، سه حوزۀ مختلف دولت ایالات متحده مشغول به کار بوده ام. در آژانس توسعۀ بین الملل آمریکا بوده ام. در شورای ملی امنیت کاخ سفید بوده ام. و در دو سال اخیر در وزارت امور خارجه، در افتر امور اروپا مشغول به کار بوده ام.
نقشی که در دفتر امور اروپا برای من در نظر گرفته شد، اولین در نوع خودش در تاریخ آمریکا بود. و به من فرصت داد تا ازطریق سفارت هایمان با مسلمانان غرب اروپا در ارتباط قرار بگیرم، که من این کار را دوسال به عهده داشتم. اکنون که همۀ کارها را به صورت جهانی انجام می دهیم، فکر می کنم اشاره به آن خیلی مهم باشد.
بخش مهمی از این تعهد، آشنایی به تفاوت هایی است که در مناطق مختلف جریان دارد. و من با این که یک پست اروپایی داشته ام، طی دو سال اخیر فرصت داشته ام با سفارت هایمان در جنوب آسیا و آفریقا و خاور میانه نیز کار کنم. و فکر می کنم نتیجۀ آن امکان اندیشیدن دربارۀ مردم عادی بوده است، فکرکردن دربارۀ اندیشه و کار جریان اصلی مسلمانان، و این که چگونه می خواهند به راه هایی برای ایجاد گفتگو دست پیدا کنند. و مقصود ما همین است.
این نقش تازه، یک نقش تاریخی و پیش بینی وزیر برای ایجاد تعهد از طریق سفارت های خارج از کشوراست. من در پایان ماه ژانویه فرصت یافتم تا گزارشی دربارۀ کارهایی را که در اروپا انجام داده ایم، به او بدهم. او طی آن گزارش، کاملا ً متوجه موضوع شد. و تفاوت ها را دریافت. او در این چارچوب متوجه نیاز کشور ما برای ایجاد رابطه با مسلمانان خارج و مسلمانان اروپا گردید.
او کسی است که مدت های مدید دارای مسئولیت بوده است. این موضوع برایش تازگی ندارد. او زمانی که بانوی اول بود، رسم برگزاری افطار در کاخ سفید را بنیان گذاشت. بنابراین، این موضوع از قدیم مورد توجه او بوده، و هنگامی که با هم صحبت کردیم، کاملا ً آن را درک کرد.
او از من خواست تا از تجربیاتم در اروپا و دیگر مناطق جهان به عنوان یک اهرم استفاده کنم، و دربارۀ روش کار با مسلمانان بیندیشم، روشی نوآورانه و پویا، که با کار سفارت خانه ها هماهنگ باشد تا بتوانیم با طرز فکر نسل آینده آشنا شویم. و این، وظیفۀ من در این نقش است.
ما ، از طریق دفتر نمایندۀ ویژه در جوامع مسلمان در وزارت امورخارجه ، دیدگاه او را به اجرا درمی آوریم. و مسلما ً بعد از قاهره، وقتی شنیدیم که رییس جمهوری درمورد تعهد به مسلمانان صحبت کرد، تلاش ما، کاربر روی این برنامۀ مهم است.
این تاریخچه ای از سوابق بود. و کمی هم درمورد خودم. و می دانم از طریق سؤالات امروز، شما از مسائل بسیار عمیق تر جویا خواهید شد. اما مایلم بگویم که امیدوارم این، تنها یکی از جلسات متعددی باشد که ما با هم تشکیل خواهیم داد. و شما تازه با من آشنا می شوید، و من هم مشتاقم که فرصت پیدا کنم تا در ماه ها و سال های آینده با شما بیشتر آشنا شوم.
سؤال: آیا سؤالات منابع رسمی را هم می پذیرید؟
خانم پاندیت: البته، البته.
آقای وود: آرشاد.
سؤال: من آرشاد محمد هستم. پوشش اخبار وزارت امور خارجه برای رویترز به عهدۀ من است. ممکن است به طور خلاصه بگویید چگونه امیدوار هستید که با مسلمانان سراسر جهان ارتباط برقرار کنید- چه نوع اقدامات ملموسی قصد دارید انجام دهید، ترتیب دادن جلسات در شهرداری ها، انجام سفر، یا مبادلات علمی، یا چیز دیگری؟
دوم این که، ممکن است دربارۀ برقراری ارتباط با جریان اصلی مسلمانان جهان صحبت کنید. هدف دشوارتر، شاید به نوعی مسلمانانی باشند که به جریان اصلی تعلق ندارند. آیا فکر کرده اید که چگونه باید با مسلمانانی که در حاشیه قرار داشته و دیدگاهی منفی نسبت به ایالات متحده دارند، ارتباط برقرار کنید و وجهۀ ایالات متحده را در نظر آن ها بالا ببرید؟
خانم پاندیت: من یک مسلمان آمریکایی هستم، و این بخشی از دیدگاه من نسبت به امور است، این، عینکی است که من همه چیز را از ورای آن می بینم. و اگر به گونه گونی اسلام در آمریکا نظر کنید، متوجه می شوید که دارای وجوه مختلف است، تفاوت هایی دارد. مساجد ما در همۀ ایالات کشور وجود دارند. مسلمانان آمریکایی به بیش از 80 گروه قومی مختلف تعلق دارند.
و چرا این را خاطرنشان می کنم؟ زیرا معتقدم وقتی شما به رویکرد هایی برای تعهد فکر می کنید، می تواند در طرز فکر من هم تأثیرگذار باشد. هیچ راه واحدی نیست که برای حل همۀ امور مناسب باشد. و برنامۀ معجزه آسایی وجود ندارد که تنها برنامۀ مناسب بÐای ارتباط با مسلمانان باشد.
موضوع اصلی گوش فرادادن است. و موضوع اصلی درک آن چیزیست که واقع می شود. باید از طریق سفارت هایمان به دنبال فرصت هایی باشیم تا با آن چه دیگران می گویند و می اندیشند و آرزو می کن?د و باور دارند، آشنا شویم، و بعد به منزلۀ یک تسهیل کننده، گرداننده، و یک شریک روشنفکر، تا جایی که می توانیم، اقدام کنیم. به عقیدۀ من قدرت ایالات متحده فقط یک طرفه نیست. دو طرفه است، به رویکرد ما بستگی دارد، به طرز کنار هم قرار دادن نظرات، و یافتن طرح های ابتکاری که مؤثر باشند.
منظورم این است که البته تجربۀ من در اروپا نشان می دهد اروپا تا چه حد گوناگون است. یعنی، اولین نسل ترک های آلمانی، رویکرد و طرزفکر مشابهی با سومین نسل ترک های آلمانی در برلن، یا پنجمین نسل قومی آلمانی ندارند. درمورد این تفاوت ها، حتی دریک شهر واحد، چگونه می توان قضاوت کرد؟ و تازه من دارم یک نمونۀ اروپایی را می گویم، اما می توانم آن را در هر یک از نقاط جهان پیاده کنم.
بنابراین به نظر من، موضوع، تفاوت ها هستند. فکر می کنم احترام باشد. فکر می کنم گوش فرادادن باشد. فکر می کنم خلاق بودن باشد. و فکر می کنم ایجاد انواع مختلف طرح های ابتکاری برای انجام آن باشد. شما از جلسات شهرداری می گویید، که یک مکانیسم عالیست، اما تنها راه نیست. راه های مختلفی وجود دارد که سفارت های ما آن را برخواهند گزید. و فکر می کنم- من واقعا ً مفتخر بوده ام به همکاری با سفارت خانه های خارج از کشور. آن ها مردمان خلاقی هستند، و ایده های فوق العاده ای دارند، و در صدد یافتن راه هایی هستند که دقیقا ً همان کاری را بکنند که شما گفتید: متعهد شوند. اما به چه کسی و چگونه؟
شما سؤال مهم دیگری هم مطرح کردید. بله، من از اصطلاح "جریان اصلی" استفاده کردم. و با درنظر گرفتن مردمان مختلف و انواع جوامع گوناگون در نقاط مختلف جهان، با طیف وسیعی از آنان ارتباط برقرار خواهم کرد. تعهد من در قبال آنان فقط به این خاطر نیست که آن ها باید از آمریکا خوششان بیاید. کاری که من در انجامش سعی می کنم، ایجاد فرصت برای گفتگوی بیشتر است، و یافتن راه هایی برای گوش فرادادن، در جا هایی که قبلا ً نکرده بودیم، و ایجاد فرصت برای گفتگو.
سؤال: معذرت می خواهم، اما ممکن است کمی عینی تر از مثال جلسات شهرداری صحبت کنید؟ این تنها موردی است که شما روی آن دست گذاشتید. ممکن است از سایر نظراتتان درمورد راه های عملی کردن این موضوع کمی عینی تر حرف بزنید؟
خانم پاندیت: خوب، هستند – گوش بدهید، شما خیلی خوب می دانید که وزارت خارجه در طول چند دهه با سلاح دیپلماسی عمومی توانسته است با جوامع قومی سراسر جهان ارتباط برقرار کند. آن ها از مکانیسم های متفاوتی استفاده می کنند، از مبادلۀ فرهنگی گرفته تا جلسات شهرداری و میز گرد یا برگزاری جلسات با شرکت متفکران هم عقیده و خلاقان و کارآفرینان، و یا ایجاد یک پروژۀ اجتماعی برای کار بر روی رویدادی خاص، یا ایجاد شبکه ای که قبلا ً وجود نداشته. فکر می کنم واقعا ً – برای ما واقعا ً مهم است که به نیاز ها گوش فرادهیم و عملا ً بازویی باشیم که به ایجاد تسهیلات کمک می کند.
اوه بله. حتما ً. خواهش می کنم.
سؤال: قبل از هر چیز تبریک می گویم. من راگوبیر گویال از ایندیا گلوب و ایژیا تودی هستم. این پست از سوی مسلمانان سراسر جهان بسیار خوب پذیرفته شد، مخصوصا ً در هند، اما آیا نیازی به این پست وجود داشت؟ آیا شما فکر می کنید مسلمانان سراسر جهان با مشکلی روبرو هستند، یا مشکلی دارند که این پست اهمیت داشته باشد؟ یا آن چه شما فکر می کنید (شنیده نمی شود) چیز تازه ای به دیپلماسی عمومی که قبلا ً هم بود اضافه می کند؟
خانم پاندیت: واکنشی که در هند نشان داده شد، مایۀ مباهات من بود و مرا شرمنده کرد، و از این که شما این مسئله را مطرح می کنید متشکرم، زیرا باید بگویم برای من، به عنوان کسی که دارای میراث هندی است، این موضوع اهمیت خاصی دارد.
آن گونه که وزیر دربارۀ برقراری ارتباط فکر می کند، منظورم این است که 1,2 میلیارد مسلمان در سراسر جهان وجود دارد، و می دانیم که این عامل مهمی در اقدامات ما در خارج از کشور و تسهیل گفتگو به حساب می آید. اما رییس جمهوری هم به روشنی بیان داشته که این امر برایش در اولویت قرار دارد، بنایراین ما – سعی ما در وزارت امورخارجه این است که از طریق سفارت هایمان با این جمعیت ارتباط برقرار کنیم.
سؤال: آیا شما همراه با وزیر به هند سفر می کنید؟
خانم پاندیت: من در واقع – نه، فعلا ً برنامه ای دراین رابطه ندارم.
بله، متشکرم.
سؤال: نینا دوناهی از فاکس نیوز . ممکن است به ما بگویید اولین سفرتان به کجا خواهد بود و امیدوارید به چه هدفی دست یابید؟
خانم پاندیت: من هنوز یک هفته نشده که به این سمت منصوب شده ام، و – به شما قول می دهم که خواهم گفت به کجا سفر می کنم. اما کجا – باید درمورد آن با همکارانم در وزارت خانه مشورت کنم و ببینم اولین گام ها باید کدام باشد.
سؤال: آیا – می توانم ادامه بدهم؟ آیا کشوری خاص با مشکلی خاص وجود دارد که شما مایل باشید اول به آن جا سفر کنید؟
خانم پاندیت: خیر. یعنی، فکر می کنم مهمترین کار، صادقانه، فکر کردن درمورد رویکرد صحیح و آن چه – می دانید، و این است که درست ترین سفر کدام می تواند باشد. و هیچ جایی نیست که بدون نقص یا ناجور باشد. مهم این است که مناسب با زمانبندی از کار درآید – و من واقعا ً مشتاق هستم که درمورد سفرهایم گوناگونی را درنظر بگیرم، و به همۀ مناطق جهان، و کشور های بزرگ و کوچک سفر کنم.
بله.
سؤال: نادیا بیلباسی از تلویزیون MBC ، مرکز پخش برنامه های خاور میانه . کارن هیوز ، معاون وزیر دولت پیشین، برای دورۀ مأموریت استماع به ترکیه، عربستان سعودی، و مصر سفر کرد که بعضی از ما اخبار مربوط به آن را پوشش دادیم. و به علاوه، نمایندۀ ویژه ای هم برای شرکت در سازمان کنفرانس اسلامی تعیین کردند. و به زودی متوجه شدند که موضوع اصلی گشودن باب گفتگو با جهان اسلام یا جهان عرب به طور خاص نیست، بلکه موضوع، سیاست خارجی آمریکا است؛ تا زمانی که این سیاست به طور بنیادی تغییر پیدا نکند، شما نمی توانید در دل و ذهن مردم جا باز کنید.
آیا فکر می کنید شما هم با مشکل مشابهی مواجه خواهید شد و به زودی متوجه می شوید که اصل مطلب عملا ً همین است؟
خانم پاندیت: آن چه من می دانم این است که از طریق تسهیل رویکردی استراتژیک و متفاوت و چندوجهی به این تعهد، طیف گسترده ای از موضوعات مختلف مطرح خواهد شد. و این را می دانم زیراهمین کار را میان مردم عادی اروپا کرده ام. البته سیاست خارجی دخیل است، اما بخش اعظم مسلمانان جوانی که من ملاقات کردم علاقۀ زیادی به آیندۀ خود داشتند و فکر می کردند چگونه می توانند در جامعۀ خود مشارکت داشته باشند، و می خواستند بدانند برای ایجاد ارتباط با سایر کشور ها و خودشان و ایالات متحده، چه کاری باید انجام دهند.
بنابراین امیدوارم این رویکرد طوری باشد که موضوعات زیادی را مطرح کند، اما – برای ما عملا ً مهم است که – من کلمۀ "گوش دادن" را به کار بردم و مقصودم گوش فرادادنی هدفمند و با رعایت احترام بود. احترام و متانت برای من اهمیت زیادی دارد، و طرز رویکردمان و لحن صحبت کردنمان و طرز فکرمان درمورد آن چه مردم می گویند. وقتی با یک جوان 16 ساله در اسلو ملاقات می کنم که دربارۀ مسائل حساسی حرف می زند، یا مرد جوانی که در بنگلادش یا هر کشور دیگری دیدم، آن مسائل، مسائل واقعی هستند، و آن ها – آن ها جوان هستند. آن ها ده ها سال در جلوی خود دارند، و ما باید بتوانیم پل هایی از گفتگو ایجاد کنیم. این موضوع جدا ً اهمیت دارد.
سؤال: فقط سریع دنبالۀ همین مطلب را می گیرم. بعضی می گویند همان طور که مشکلی با مسلمانان هند ندارید، با مسلمانان اندونزی هم مشکل ندارید، اما مشکل شما با مسلمانان عرب است، و باید روی آن تمزکر کنید. آیا قصد دارید به جهان عرب، دربرابر کل جامعۀ مسلمان، توجه بیشتری نشان بدهید؟
خانم پاندیت: من برای عمل به تعهد خود به طور مساوی به همه جای جهان خواهم رفت.
بله.
سؤال: بله. گمان می کنم روشن ترین نکات مربوط به تعهد دولت جدید، دیدار وزیر از اندونزی، و دوم، سفر رییس جمهور به قاهره برای سخنرانی بوده باشد. شما از این دو دیدار خاص چگونه بهره گیری می کنید، و آیا اندونزی را به عنوان ابزاری برای بنای شبکه ای با کشورهای مسلمان و سازمان های اسلامی تلقی می کنید، از آن جا که به گفتۀ وزیر، آن ها نمونۀ یک دموکراسی شکوفا هستند، چیزی شبیه به آن چه مورد علاقۀ آمریکاست؟
خانم پاندیت: اندونزی قطعا ً کشور بسیار با اهمیتی است. من البته این موضوع را انکار نمی کنم. و فکر می کنم آن چه برای رییس جمهوری و وزیر در اولویت قرار دارد، توجه به کشوری بسیار کهن و بسیار متفاوت و گوناگون است. و از " گوناگونی" صحبت کردیم. تا چه حد مهم است که با گوناگونی اسلام آشنا شویم، زیرا اسلام در جوامع شمال آفریقا شباهتی به اسلام در جوامع اندونزی، یا اسلام در جوامع مسلمان برزیل ندارد. نظر ما در این باره چیست؟
و همین طور این تعهد – شما از اندونزی به عنوان یک ابرالگو استفاده می کنید، و همین طور هم هست. خیلی اهمیت دارد. اما ما باید این نیرو و ?ین تفاوت را بتوانیم درک کنیم.
بله، آقا.
سؤال: (شنیده نمی شود) از پرس تراست هند. مسلمانان درجنوب آسیا تمرکز زیادی دارند – بنگلادش، هند، پاکستان، و افغانستان. چگونه قصد دارید با مسلمانان این بخش از جهان ارتباط حاصل کنید؟ آیا در کشور های مختلف از روش های متفاوت استفاده می کنید، یا این که رویکرد واحدی به جنوب آسیا دارید؟
خانم پاندیت: اگر کارمان را درست انجام دهیم، البته که رویکرد متفاوتی خواهیم داشت. و تنها هم موضوع یک کشور نیست؛ موضوع، درک کردن مناطق مختلف یک کشور واحد است. نمی توانم آن طور که باید روی کلمۀ "تفاوت" تأکید کنم. تلقی من از الگویی موفق در برقراری ارتباط و گوش فرادادن این نیست که راهی را درپیش بگیریم و بخواهیم همان را در همه جا پیاده کنیم. مهم این است که وقت لازم اختصاص داده شود و به آن چه میان مردم می گذرد گوش فراداده شود تا بتوان حتا درون شهرها هم متوجه تفاوت ها شد، حتا میان نسل ها و میان قومیت ها، و گفتگو به انحاء مختلف ایجاد گردد – نه این که رویکردی یک بعدی به همه چیز داشته باشیم.
بله.
سؤال: متشکرم. من تولین دالوگلو از هابرتورک ، یک روزنامۀ ترک، هستم. من – شما تأکید زیادی روی گوش فرادادن به مسلمانان دارید. به نظر شما مسلمانان درمورد چه چیزی برداشت غلطی از ایالات متحد می کنند؟ و وقتی سعی می کنید با آنان ارتباط برقرار کنید، چه پیامی از سوی آمریکا می خواهید به آن ها بدهید؟
خانم پاندیت: می دانید، من هرگز نمی گویم که مسلمانان یک چیز واحد می گویند، و یک تعبیر نادرست وجود دارد، زیرا این جمله را می توان در ابعاد بسیار متفاوت به کار برد. آن چه من می گویم این است که باید دید پیشینۀ جوامعی که با آن ها سروکار داریم، چیست، تازه آن هم بسته به گروه سنی ای که از آن صحبت می کنیم فرق می کند.
تعداد زیادی – سوءتعبیر هایی درمورد کشور ما وجود دارد و بعضی ها برداشت غلطی از تاریخ یا جوانان آمریکا دارند. برای همین، منظورم این است که واقعا ً بستگی دارد راجع به چه چیزی صحبت می شود.
سؤال: اما اگر نیازی به یک نمایندۀ ویژه وجود داشته باشد که با جوامع مسلمان ارتباط برقرار کند، باید نگرانی ای دربین باشد که شما این برداشت را می کنید که مسلمانان درمورد ایالات متحده سوءتعبیر دارند. اساسا ً سؤال من این است که اگر به شما یک پست نمایندگی ویژه داده اند، چه نیازی به این کار بوده است؟
خانم پاندیت: کاری که ما می خواهیم انجام دهیم، ایجاد گفتگو است، اما نه به این خاطر که فکر می کنیم سوءتعبیری وجود دارد، قبول؟ این کار یعنی ایجاد فرصت برای گفتگو، از طریق انواع مختلف مکانیسم هایی که وجود دارد. و من فکر می کنم این موضوع بسیار مهمی است. اگر برداشت های غلط به میان آید، می توان آن را برطرف کرد. اما رویکردی نیست که مثلا ً بگوید شما این سه نکته را متوجه نمی شوید و ما باید مطمئن شویم که شما آن را درک می کنید. این نیست – موضوع بر سر این نیست. موضوع بر سر گفتگوست. موضوع بر سر ارتباط است.
سؤال: می توانم سؤالی بکنم، خانم؟
خانم پاندیت: بله، خواهش می کنم.
سؤال: بله. من آرشاد محمود از دیلی پروتوم بنگلادش هستم. شما اقلا ً 20 بار از واژۀ "تفاوت" استفاده کرده اید، و من نمی دانم منظور دقیق شما از آن چیست. و با بازگشت به سؤال یکی از همکاران درمورد پست شما، به این خاطرکه برداشت جهان اسلام این است که آمریکا همیشه از اسراییل حمایت کرده، و آن هم به طور صد در صد، و مشکل بزرگ همین جاست. شما چگونه این وضعیت را تغییر خواهید داد؟ و نظر شما درمورد تغییر این قبیل امور چیست؟
خانم پاندیت: فرصت ایجاد دیالوگ، یعنی پدید آوردن موقعیت برای گفتگو دربارۀ طیف گسترده ای از موضوعات، و این هم می تواند یکی از این موضوعات باشد. اما درمورد مسائل سیاسی، نماینده ای برای خاورمیانه وجود دارد که می تواند عملا ً پاسخگوی این مسائل باشد. این کار من نیست. کار من – و می خواهم باز گردم به صحبتی که این خانم جوان می کرد. وظیفۀ من کار با سفارت خانه هاست برای یافتن راه های نزدیک شدن به نسل جوان، به این معنی که به حرف های آن ها گوش فرادهیم و ببینیم چگونه می خواهند تعهد خود را بپذیرند.
و در مورد کلمۀ تفاوت، و این که چرا من روی آن تأکید خاصی دارم، دلیلش این است که به نظر من خیلی مهم است متوجه باشیم که دیگر یک چیز نیست که از سوی واشنگتن به صورت کلیشه ای به همگان فرستاده شود . این ما هستیم که از طریق سفارت خانه هایمان به دنبال فرصت گوش دادن به افکار و عقاید متفاوت هستیم، و باید راه هایی پیدا کنیم که برای تمامی جوامع حاضر در یک کشور واحد کارساز باشد.
آقای وود: آقایان، به دلیل کمبود وقت، برای تنها دو سؤال دیگر فرصت داریم.
خانم پاندیت: بله، خواهش می کنم.
سؤال: بله، سمیر نادر از رادیو ساوا . برای پست جدیدتان تبریک عرض می کنم. آیا وظیفۀ برقراری ارتباط با سازمان کشور های اسلامی با شماست، یا – وزیر نمایندۀ تازه ای برای جایگزین کردن سفیر سادا کامبر تعیین می کند؟
خانم پاندیت: OIC وابسته به دفتر سازمان های بین المللی وزارت امور خارجه است، و فکر می کنم این سؤال را باید از استر بریمر ، معاون وزیر بپرسید. من جواب سؤال شما را نمی دانم.
سؤال: اما شما – این جزئی از مسئولیت های شما محسوب نمی شود؟
خانم پاندیت: نه، نه.
بله، آقا.
سؤال: شما بر این موضوع هم تأکید داشتید که در تلاش هستید تا به شکایات احتمالی مسلمانان گوش فرادهید یا با افراد غیر دولتی، سازمان ها و جوانان هم ارتباط برقرار کنید. کنفرانس بسیار مهمی، یعنی کنفرانس اسلام و مسیحیت به تازگی در دمشق پایان یافته که دربارۀ سرنوشت بیت المقدس هم در آن صحبت های مهمی شد، و پرزیدنت اوباما در سخنرانی خودش به جهان عرب قول داده که خط مشی خود را براساس قوانین بین المللی و قطعنامه های سازمان ملل تعیین کند نه بر مبنای تفاسیر عقیدتی و منفعت طلبانۀ کتب مقدسه بعضی گروه ها. شما چه اطمینانی می دهید – شما چه نقشی در گفتگو های آینده با این افراد، افراد غیر دولتی، سازمان ها، و جوانان خواهید داشت؟ شما چگونه آن ها را متقاعد می کنید که ایالات متحده در پیگیری سیاستی که پرزیدنت اوباما قولش را داده، جدیت دارد، و متکی به قطعنامه های سازمان ملل، عدم مشروعیت به دست آوردن زمین ها به زور، به زور اسراییل است، و ایالات متحده علیه ریشه کنی فلسطینیان از بیت المقدس و سرزمین فلسطینی ما خواهد ایستاد؟
خانم پاندیت: فکر می کنم رییس جمهوری بیاناتی در این مورد ارائه داده است. فکر می کنم سوزان رایس، سفیر ما در سازمان ملل هم اظهاراتی در این باره کرده باشد. و من شما را به گفته های آن ها ارجاع می دهم.
فکر می کنم – فکر می کنم من – بله، فکر می کنم ما عملا ً – آقایی در پشت است – مرد بیچاره – که دستش بالا بوده. بله.
سؤال: معذرت می خواهم. من علیم هستم از APP، آسوشیتد پرس پاکستان. من فکر می کردم شما چگونه قصد دارید با مردمی که ساکن مناطق جنگی هستند ، مانند افغانستان و پاکستان ارتباط برقرار کنید؟ زیرا سیاست آمریکا صرفا ً یک نوع رویکرد ندارد؛ بلکه مجموعه ای از مسائل سیاسی، اقتصادی، و امنیتی را تشکیل می دهد که در هنگام برداشت مردم از این کشور، همگی به حساب می آیند. و مخصوصا ً در همه پرسی های اخیر، برداشت های مثبتی از آمریکا نبوده، شما چگونه قصد دارید به مردم این مناطق نزدیک شوید و به راه حل هم برسید؟
خانم پاندیت: خوب، برای این کار من با همکارانم در وزارت امورخارجه همکاری نزدیکی خواهم داشت تا راهی برای آن پیدا کنیم، و انتظار نداشته باشید که همین الان آن را به شما بگویم. اما قطعا ً اولویت مهمی است.
آقای وود: متشکرم، آقایان. ما در آینده باز هم از وجود خانم پاندیت وقتی زمانبندی کارهایشان (شنیده نمی شود) استفاده خواهیم کرد.
خانم پاندیت: متشکرم.
پايان متن
