05 آگوست 2009

سرخپوستان آمریکایی به منظور ارتقاء وضعیت اقتصادی، به هویت قبیله ای خود حیات دوباره می بخشند

انجمن رهبران تجاری سرخپوستان آمریکایی، در نظر گرفتن اهداف بزرگ تری را تشویق می کند

فیلیپ کوراتا
عضو هیئت تحریریۀ America.gov

واشنگتن- بسیاری از سرخپوستان آمریکایی که عضو فقیرترین اقلیت های نژادی در ایالات متحده هستند، در تلاشند تا برای  موفقیت های تحصیلی و دستیابی به مهارت های لازم به منظور کامیابی در اقتصاد ایالات متحده، بار دیگر بر احساس هویت قبیله ای خود تکیه کنند.

مشکل سرخپوستان آمریکایی در جامعۀ امروزی آمریکا غالبا در میان انبوه خبرها و گزارش های ارائه  شده توسط رسانه ها فراموش می شود. ولی داده های جمع آوری شده در آمارهای سال 2000 نشان می دهند که این دسته از آمریکاییان از بالاترین میزان بیکاری (7.5 درصد)، پایین ترین میزان در کسب دیپلم دبیرستان (70.9 درصد)، و پایین ترین میزان درآمد خانودگی (33,144 دلار در سال) رنج برده اند.

بنا بر یک بررسی به نام " بحران آرام: صندوق فدرال و نیازهای تامین نشدۀ سرخپوستان " که در 2003 توسط کمیسیون حقوق مدنی ایالات متحده منتشر شد، سرخپوستان آمریکایی "هنوز با بالاترین میزان فقر، دستاوردهای تحصیلی سطح پایین، مسکن های زیر معیارهای مطلوب، و بالاترین میزان بیماری دست به گریبانند." به علاوه، این بررسی توضیح می دهد که "سرخپوستان آمریکایی تقریباً در همه شاخص های اجتماعی، بهداشتی و اقتصادی در پایین ترین و یا نزدیک به پایین ترین رده قرار دارند. آنها که نسبت به دیگر گروه های جمعیت ایالات متحده با داشتن میزان بالاتری در ابتلاء به مرض قند، اعتیاد به  الکل، و خودکشی روبرو هستند، پایین ترین میزان امید زندگی را میان تمام گروه های نژادی به نام خود ثبت کرده اند.

رابرت کوک، مدیرانجمن ملی آموزش سرخپوستان گفت: "محافظت از هویت فرهنگی ما از اهمیت بسیاری برخوردار است. کودکانی که اصول نخستین فرهنگشان را آموخته اند، در تحصیلاتشان موفق تر هستند." کوک گفت،  چنین آموزش هایی میان کودکان سرخپوست، به مشکلات کمتری  در کلاس های درس می انجامند، تعداد کمتری از آنها ترک تحصیل می کنند، و تعداد بیشتری از آنها فارغ التحصیل می شوند. او گفت: "برای من و همسرم که متعلق به قبیلۀ لاکوتا هستیم، مهم است که دو پسرمان را به نحوی بزرگ کنیم که به تاریخ، فرهنگ، و هویت قبیله ایشان افتخار کنند. این هویت براستی در مدرسه به آنها کمک کرده است."

کوک گفت، پس از اینکه سرخپوستان آمریکایی از نظر نظامی  تحت انقیاد درآمدند و به زمین های مشخصی انتقال یافتند، روندی که در اوایل قرن بیستم پایان یافت، دولت ایالات متحده پیکار بیرحمانه ای را برای جذب و استحالۀ فرهنگی  آغاز کرد که طی آن کودکان را از خانواده هایشان جدا می کردند و به مدرسه های شبانه روزی خارج از منطقه های اختصاصی سرخپوستان می فرستادند.

کوک گفت: "در مراحل اولیه، تاریخ آموزش و پرورش برای سرخپوستان آمریکایی عبارت از جذب و استحالۀ  فرهنگی  بر اساس این فلسفه که "سرخپوستی را بکش، انسانی را نجات بده." دولت فدرال فرزندان را از خانواده ها و ریشه های فرهنگی شان جدا کرد، صحبت کردن به زبان های محلی را برای آنها ممنوع ساخت، و نام کوچک و خانوادگی آنها را به نام های انگلیسی تغییر داد. امروزه این یکی از چالش هایی است که ما همراه فرزندانمان با آن مواجه هستیم، و تلاش می کنیم که خود را دوباره با هویت سرخپوستی آمریکایی پیوند دهیم"

زمینۀ قبیله ای به سرخ پوستان برای موفقیت در فعالیت اقتصادی کمک می کند

تعدادی از سرخپوستان آمریکایی که در دنیای کسب و کار و تجارت آمریکا به موفقیت دست یافته اند، آنها در سال 1995 انجمن رهبران تجاری سرخپوستان آمریکایی (AIBL) را که در محوطۀ دانشگاه مونتانا در میسولا، ایالت مونتانا مستقر است، تاسیس کردند. AIBL در بیانیه ای که درمورد ماموریتش صادر کرده است، هدف خود را  ترویج یک سازمان قبیله ای قوی تر و غرور فرهنگی به منظور کمک به سرخپوستان آمریکایی در بهبود بخشیدن به وضعیت اقتصادی شان ذکر کرده است.

تینا بیگی، مدیر اجرایی AIBL گفت، نزدیک به دو هزار سرخپوست جوان که بیشتر آنها در برنامه های دو و چهار سالۀ کالج ها مشغول تحصیل هستند، از زمان تاسیس این سازمان از مشاوره با مربیان آن بهره برده اند. به گفتۀ او،  تعداد اعضای AIBL رو به افزایش است و نزدیک به پانصد نفر در سال جاری به عضویت درآمده اند. AIBL به سرخپوستان جوان کمک می کند تا با تضاد هایی که میان ارزش های قبیله ای و معیارها و قوانین اجتماعی و کاری که در جامعۀ آمریکا وجود دارند به درستی برخورد کنند.

بیگی گفت، تعلیم دادن سرخپوستان آمریکایی به منظور دستیابی به موفقیت در کسب و کار مانند آموختن "راه رفتن در دو دنیا" است. او گفت، سرخپوستان آمریکایی بکرات در مصاحبه های کاری با مشکل روبرو می شوند، چون ارزش های قبیله ای به جای تعریف از خود به آنها می آموزند تا از خود "شکسته نفسی و فروتنی نشان دهند و با کسی تماس چشمی برقرار نکنند."

AIBL می کوشد تا در صورت لزوم، چنین تعلیمات فرهنگی را معکوس کند. او گفت: "ما به دانشجویانمان می آموزیم تا مهارت های خود را در مصاحبه های شغلی استادانه به کار گیرند، ارزش واقعی خود را به مصاحبه گر شرح دهند و به او بگویند که او از استخدام آنها بهره خواهد برد. ما به آنها می آموزیم که در طی یک جلسۀ کاری، به وقت خود می توانند سخن دیگری را قطع  و با اعتماد به نفس و قدرت اظهار نظر کنند. اگر شما چنین  نکنید، به شما به عنوان یک فرد خجالتی، بی علاقه، و برخی اوقات نه چندان فرهیخته نگاه خواهند کرد."

بیگی گفت، میراث آموزش مدارس شبانه روزی امروز همچنان به جای خود باقی است. او گفت: " کودکان جوان تر توسط پدر و مادر ها، و پدر بزرگ ها و مادر بزرگ هایی تربیت و بزرگ می شوند که خود به مدارس شبانه روزی فرستاده شده بودند. ] پدر و مادر ها، و پدر بزرگ ها و مادر بزرگ ها[ به این کودکان آموخته اند که به هیچکس اعتماد نکنند، با افراد غیر سرخپوست بسیار محتÃطانه برخورد داشته باشند و تا زمانیکه کسی با آنها صحبت نکرده، با کسی صحبت نکنند."

بیگی گفت: با وجود پیشرفت حاصل شده، یکپارچه کردن سرخپوستان آمریکایی در فعالیت های اقتصادی روند بسیار کندی است. در یازده سالی که او در AIBL مشغول به کار بوده ، با اینکه شرکت های بزرگ به استخدام جوانان سرخپوست علاقه نشان داده اند، بیشتر دانشجویانی که این سازمان با آنها کار کرده است، علاقه ای به اشتغال در این شرکت ها نشان نداده اند.

او گفت: " ما با شرکت هایی مانند IBM، نایکی، هیولت- پاکارد مشارکت می کنیم. ولی تنها تعداد انگشت شماری از دانشجویان هستند  که به اشتغال در این شرکت ها تمایل دارند. دلیلش این است که نمی خواهند از خانه و منطقه های اختصاص داده شده به سرخپوستان دور شوند. می توانم بگویم که ... نزدیک به پنج درصد از آنها در شرکت های بزرگ به کار مشغول می شوند."

وینا لیتل اول، یکی از اندک دانشجویانی است که پا به دنیای شرکت های آمریکایی گذاشته است. او در سال 2006 به عنوان مامور رسیدگی مالی در شرکت نایکی اشتغال یافت. از آن تاریخ، او شغل خود را تغییر داده و در یک دفتر حسابداری که به سازمان های مستقر در قبیله ها رسیدگی می کند، مشغول به کار است. به گفتۀ او، آموزشی که  در AIBL از آن بهره برد وی را در دستیابی به اهداف حرفه ایش کمک کرد و در عین حال اصول و مبانی فرهنگ قبیله ای او را پایدار نگه داشت.

او گفت: "AIBL فرصت هایی را برای من به وجود آورد و راه را برای ورود من به دنیای شرکت های بزرگ باز کرد. اکنون من سعی می کنم که به همین گونه به دیگران کمک کنم و تجربه و داستان هایم را با دیگران تقسیم کنم."