04 می 2008
گشت و گذار کوتاهی در ایالات متحده – نیواینگلند
مین، نیوهمشایر، ورمونت، ماساچوست، کانتیکات، رود آیلند
نیواینگلند
مین، نیوهمشایر، ورمونت، ماساچوست، کانتیکات، رودآیلند
شهر های بزرگ: بوستون، ماساچوست؛ هارتفورد، کانتیکات؛ پراویدنس، رود آیلند
ادبیات: هنری دیوید تورو، رالف والدو امرسون، ناتانیل هاوتورن، امیلی دیکینسون، هریت بیچر استو، سیلویا پلات، رابرت فراست، ریچارد روسو، راسل بنکس
با این که نیواینگلند به لحاظ جغرافیایی یکی از کوچکترین مناطق بوده و دارای زمین های مناسب کشاورزی نیست و از آب و هوای معتدلی هم برخوردار نمی باشد، اما نقش زیادی در توسعۀ آمریکا داشته است. از قرن هفدهم تا اواسط قرن نوزدهم، نیواینگلند مرکز فرهنگی و اقتصادی کشور بوده است.
اولین مستعمره نشینان نیواینگلند پروتستان های محافظه کار انگلیسی بودند، که تعداد کثیری از آنان در طلب آزادی مذهبی آمده بودند. آنها شکل خاص سیاسی این منطقه را به آن بخشیدند – جلسات شهری (که از جلسات کلیسا نشات گرفته بود)، که در آن، شهروندان برای مطرح کردن مسائل روز تجمع می کردند. با این که فقط مردان و آن دسته از مردانی که دارای املاک بودند، حق رأی داشتند، اما این جلسات شهری موجب مشارکت اهالی نیواینگلند در دولت شد. چنین جلساتی هنوز در بسیاری از نقاط نیواینگلند برگزار می شود، البته با این فرق که زنان هم در آن شرکت دارند.
اهالی نیواینگلند آن طور که در جنوب رواج داشت، نمی توانستند در زمین های وسیع زراعت کنند. به همین جهت، در سال 1750، بسیاری از مستعمره نشینان به مشاغل دیگری روی آوردند. از تکیه گاه های معیشتی عمدۀ این منطقه، کشتی سازی، ماهیگیری، و تجارت بود. آنها معروف به مردمانی سخت کوش، فهمیده، صرفه جو، و مبتکر بودند. دارا بودن این خصوصیات، هنگامی که انقلاب صنعتی در نیمۀ اول قرن نوزده به آمریکا رسید، بسیار مثبت بود. مثلا ً در ماساچوست، کانتیکات و رودآیلند، کارخانه هایی برای تولید پوشاک، تفنگ، و ساعت، تأسیس شد. بیشتر بودجۀ لازم برای راه اندازی این صنایع، از بوستون به دست می آمد که مرکز مالی کشور بود.
در سال های اخیر، این منطقه بسیاری از صنایع خود را به ایالات و یا کشور هایی سپرده است که تولید در آن جا ارزان تر تمام می شود. اما وضع اقتصادی این منطقه با رشد صنایع میکروالکترونیک، رایانه، و زیست-فن آوری، دوباره شکوفا گردیده . پیشبرد اقتصاد این منطقه برعهدۀ حوزه های تحصیلی، فن آوری پیشرفته، خدمات مالی، گردشگری، و طب است.
نیواینگلد با بهره مندی از ارکستر سمفونی بوستون، و موزۀ هنر های زیبا، همیشه مشوق حیات فرهنگی کشور بوده است. از دیگر میراث های محکم این منطقه، امکانات تحصیلی ست. در این منطقه بهترین دانشگاه ها و کالج ها وجود دارند، و در این زمینه هیچ منطقۀ دیگری با آن برابری نمی کند. تعدادی ازاین مؤسسه ها عالی آموزشی عبارتند از هاروارد، ییل، براون، دارت موت، ولزلی، اسمیت، ام آی تی، هالیاک، ویلیامز، امهرست، و وزلیان.
یکی از با اهمیت ترین آثار ادبی متعلق به این منطقه، کتاب معروف تورو، موسوم به والدن؛ یا زندگی در جنگل است. نیواینگلند زادگاه شعرایی چون امیلی دیکینسون و بعدا ً رابرت فراست نیز بوده است، همین طور هاریت بیچر استو که کتاب او به نام کلبۀ عمو تام انگیزه ای برای نهضت الغای برده داری در آمریکا بود.
با مهاجرت تعدادی از مستعمره نشینان اولیۀ نیواینگلند به سمت سرزمین های غرب، مهاجرانی از کانادا، ایرلند، ایتالیا، و اروپای شرقی جای آنها را گرفتند. علی رغم تغییراتی که در جمعیت این منطقه به وجود آمد، هنوز روحیۀ اصلی نیواینگلند در منطقه باقی است. و این را می توان در خانه های سادۀ چوبی و برج های سفید کلیسا ها که از مشخصات بسیاری از شهر های کوچک هستند، و فانوس های دریایی سنتی که سواحل آتلانتیک را نور آذین می کنند، مشاهده کرد.
در نیواینگلند غذا هایی مانند سوپ صدف، خرچنگ مین، شیرۀ افرای ورمونت، بوقلمون، لوبیا به سبک بوستون، و پای خامه ای بوستون، معروف هستند.
