04 می 2008
گشت و گذاری کوتاه در ایالات متحده – آتلانتیک میانه
آتلانتیک میانه
نیویورک، نیو جرسی، پنسیلوانیا، دلاور، و مریلند
شهر های بزرگ: نیویورک، نیویورک؛ فیلادلفیا، پنسیلوانیا؛ بالتیمور، مریلند
ادبیات: واشنگتن ایروینگ، ادگار آلن پو، والت ویتمن، گرترود استین، ج.د. سالینجر، برنارد مالامود، ان تیلر، اگوست ویلسون
اگر نیو اینگلند را به عنوان تأمین کنندۀ مغز ها و پول کافی برای گسترش آمریکا در قرن نوزدهم در نظر بگیریم، ایالت های آتلانتیک میانه ماهیچه های کشور محسوب می شوند. بزرگترین ایالت های منطقه، یعنی نیویورک وپنسیلوانیا، مراکز صنایع سنگین و تولید کنندۀ آهن، شیشه و فولاد بودند.
در آتلانیک میانه طیف وسیع تری از مردم سکونت داشتند تا در نیواینلند. مهاجران هلندی به درۀ رود هادسون در ایالت نیویورک نقل مکان کردند. سوئدی ها به دلاور رفتند. کاتولیک های انگلیسی مریلند را بنا نهادند ، و یکی از فرقه های پروتستان های انگیسی، دوستان (کویکر ها) در پنسیلوانیا رحل اقامت افکندند. در آن زمان، همۀ این مستعمره نشین ها تحت کنترل انگلستان قرار داشت، اما این منطقه کماکان حکم مغناطیسی را برای مهاجران همۀ ملیت ها، به خصوص تعداد زیادی آلمانی، حفظ کرد.
اولین مستعمره نشینان، بیشتر کشاورز و تاجر بودند، و این منطقه به مثابۀ پلی میان شمال و جنوب عمل می کرد. فیلادلفیا که در میانۀ راه نیواینگلند و مستعمرات جنوبی قرار داشت، مقر کنگرۀ ملی بود، کنوانسیون نمایندگان مستعمرات اصلی که انقلاب آمریکا را سازمان دادند. همین شهر زادگاه اعلام استقلال در سال 1776، و قانون اساسی در سال 1787 نیز بود. شهر نیویورک و فیلادلفیا دو پایتخت نخستین ایالات متحده بودند.
یکی از برجسته ترین نکات در مورد این منطقه، واقع بودن آکادمی نظامی ایالات متحده در آن جا و در وست پوینت، نیویورک، و آکادمی نیروی دریایی در آناپولیس، مریلند است. و همین طور جزیرۀ الیس در بندر نیویورک، که محل ورود میلیون ها مهاجر در اوایل قرن بیستم است.
همان طور که تأسیسات صنایع سنگین در کل این منطقه گسترش پیدا می کرد، رود هایی مانند هاسون و دلاور به راههای آبی حیاتی مبدل می شدند. شهر هایی که بر سر این راه آبی واقع بودند، مانند نیویورک در کنار رود هادسون و فیلادلفیا در کنار رود دلاور، و بالتیمور در کنار خلیج چزاپیک، با رشد بسیار سریعی روبرو شدند. نیویورک همچنان بزرگترین شهر کشور، مرکز امور مالی، و مرکز فرهنگی محسوب می شود.
از جمله مؤسسه های فرهنگی بی شماری که در نیویورک وجود دارد، می توانیم به اپرای متروپولیتن، اپرای نیویورک، بالت شهری نیویورک، موزۀ هنری متروپولیتن، موزۀ گاگنهایم اشاره کنیم. از شاخص ترین چهره های ادبی این منطقه می توان از شاعر و نویسندۀ داستان های کوتاه، ادگار آلن پو، والت ویتمن شاعر، آرتور میلر، نمایشنامه نویس، و رمان نویسان معاصر، جان آپدایک و فیل روت نام برد.
بخش عظیمی ازصنایع سنگین آتلانتیک میانه، مانند نیواینگلند، به مناطق دیگر منتقل گردید. و جای خود را به صنایعی دیگر مانند صنعت دارو سازی، صنایع ارتباطات، و بخش خدمات داد.
غذا های خاص این منطقه عبارتند از سوپ صدف منهتن، خرچنگ مریلند، ساندویچ استیک با پنیر فیلادلفیا، پای مرغ، شراب سیب، نان حلقه ای نیویورک، و کیک پنیر به شیوۀ نیویورک.
