30 جون 2008
بعضی از تاریخ دوستان در آمریکا تاریخ را در آخر هفته ها زنده می کنند
علاقمندان با باز آفرینی جنگ های داخلی، این نقطۀ عطف در تاریخ آمریکا را مورد مطالعه قرار می دهند
واشنگتن – برای بعضی افراد خواندن دربارۀ تاریخ آمریکا کافی نیست، آن ها باید آن را تجربه هم بکنند.
در طول هفته، این افراد زندگی عادی قرن بیست و یکمی خود را می گذرانند. در روز های آخر هفته، آن ها لباس های دست و پا گیری برای زندگی در قرن های گذشته را به تن می کنند. آن ها آب را از چشمه می آورند و روی آتش خوراک می پزند. شب ها نیز در چادر می خوابند. آن ها با چالش هایی نظیر حشرات، گل و لای، گرما و سرما مواجه می شوند تا در جنگ های تاریخی "به مبارزه بپردازند." مهمتر این که علاقمند به صحبت از تاریخ هستند.
ملاقات با یک آمریکایی که تاریخ را بازآفرینی می کند
فیلیپ الیوت- رایت در کتاب خود با عنوان تاریخ زنده، که درمورد بازآفرینی در زمینه های متعدد صحبت کرده، می نویسد، بازآفرینی و نمایش مجدد جنگ های تاریخی برای بزرگداشت آن ها سابقه ای طولانی دارد.
او می نویسد، روایات زیادی از مصر باستان، یونان باستان و روم، مبنی بر نمایش مجدد پیروزی های افتخار آفرین نظامی برای سرگرمی مردم، وجود دارد. با این حال، انجام این کار در دنیای مدرن تنها در دهۀ 1960 آغاز گردید.
امروز برای هر دوره از تاریخ، کسانی هستند که به طور تخصصی آن را باز آفرینی می کنند. اما گویا جنگ های داخلی آمریکا (1865-1861) واقعه ایست که جذابیت بیشتری برای بازآفرینان تاریخ دارد، و این امر تنها در ایالات متحده صادق نیست، بلکه در بریتانیا، آلمان، کانادا، و حتا استرالیا نیز به همین گونه می باشد. بسیاری از "یانکی ها" و "شورشیان" سایر نقاط جهان برای شرکت در رویداد های مربوط به بازآفرینی تاریخی، به ایالات متحده سفر می کنند.
جذابیت جنگ های داخلی آمریکا
اغلب تاریخ دانان بر سر این موضوع توافق دارند که تأثیرهیچ جنگی در جامعۀ آمریکا، به پردامنگی جنگ های داخلی نبوده است.
جنگ های داخلی که با نام جنگ های میان ایالات هم شناخته می شود، زمانی رخ داد که 11 ایالت جنوب ادعای حق جدایی طلبی کرده و به تشکیل کنفدراسیون مبادرت کردند. دولت آمریکا به ریاست پرزیدنت آبراهام لینکلن، برای ممانعت از جدایی طلبی و حفط اتحاد ایالات، به ارتش متوسل شد. حدود 3 میلیون آمریکایی از هر دو طرف در جنگ شرکت جستند و 600,000 تن جان خود را از دست دادند.
جیم کالن، نویسندۀ کتاب های متعددی پیرامون فرهنگ عامه، در کتاب خود موسوم به جنگ داخلی در فرهنگ عامه می نویسد، جنگ، موجب بروز تغییرات عظیمی در جامعه گردید، تغییراتی که کماکان هویت ما آمریکایی ها را تعیین می کنند: سیاه یا سفید، غنی یا فقیر، مرد یا زن.
امروز، 143 سال بعد از این که ژنرال نیرو های کنفدراسیون، رابرت لی ارتش خود را تسلیم ژنرال نیرو های اتحاد، یولیسس گرانت نمود، دربارۀ این نقطه عطف تاریخ آمریکا، فیلم های سینمایی و مستند ساخته شده، ترانه ها و آهنگ ها و کتاب های زیادی نوشته شده است. دانشکدۀ جنگ ارتش آمریکا، هنوز که هنوز است افسران را به میدان های جنگ داخلی می برد تا آن ها بهتر متوجه تاکتیک ها و استراتژی مبارزات آن دوره گردند که تعدادی از آن ها هنوز برای ارتش های امروزی مفید واقع می شود.
در سال 1950،انجمن اسکیرمیش شمال- جنوب (N-SSA) برای بزرگداشت دلاوری های سربازان هر دو طرف جنگ های داخلی تشکیل شد. این گروه که موجودیت محکمی دارد، مسابقات تیراندازی با اسلحه های زمان جنگ ترتیب می دهد و به تشویق حفظ مصنوعات باقی مانده از آن دورۀ تاریخی می پردازد. این انجمن مسابقاتی نیز برای بازآفرینی لباس های آن دوره اعم از پوشاک مردان، زنان و کودکان برگزار می کند.
به گفتۀ ر. لی هادن، نویسندۀ کتاب تجربۀ مجدد جنگ داخلی، باز آفرینی جنگ داخلی با فعالیت های بزرگداشت سدۀ این جنگ ها در سال 1961 و یاد آوری حملۀ سال 1861 کنفدراسیون به قلعۀ نظامی استانر در کارولینای جنوبی، یعنی واقعه ای که آغاز جنگ را رقم زد، بالا گرفت.
یادآوری مفصل تر این جنگ ها طی بزرگداشت دومین سدۀ استقلال آمریکا در سال 1976 بود. هادن می نویسد، در این دوره، اشیاء آنتیک باقی مانده از آن زمان هنوز قابل تهیه بود و سازندگان سلاح، بدل های خوبی از اسلحه و اسباب و آلات آن دوره ساخته بودند – که همۀ این وسایل، بازآفرینی تاریخی را ساده تر می کرد.
امروزه واحد های بازآفرینی زیادی به صورت سازمان های غیر دولتی فعالیت دارند، که در عوض معافیت های مالیاتی به برگزاری سخنرانی یا نمایش در مدارس و رویداد های آموزشی می پردازند. بسیاری از افرادی که در کار بازآفرینی فعالیت دارند، با مطالعۀ گسترده، دیدن از موزه ها، و شرکت در سخنرانی ها و کنفرانس ها و میز گردها در مورد این بخش از تاریخ مهارت زیادی یافته اند.
بازآفرینان چه انگیزه ای دارند؟
پیرامون بازآفرینان و علاقۀ وافر آن ها به این سرگرمی مطالب زیادی نوشته شده است، اما غالب آن ها فقط از این که تاریخ را دوباره زنده می کنند، لذت می برند.
راد برفورد، که 12 سال است همراه با هشتمین لشکر پیاده نظام ویرجینیا، متشکل از داوطلبان به این کار ادامه می دهد، به America.gov اظهار داشت، احتمالا ً رفاقت یکی از مهمترین انگیزه هاست. ما به قدری های با این واحد خوش می گذرانیم که دلمان می خواهد همیشه به آن جا برگردیم.
برفورد که اهل ویرجینیا می باشد، به خانواده ای تعلق دارد که اعضای آن در هر دو طرف جنگ های داخلی مبارزه کرده اند، به همین خاطر همیشه آن دوران برایش جالب توجه بوده است. اما زمانی که او و پسرش زاک، به تماشای رویداد مربوط به نبرد گیتسبورگ رفتند، او واقعا ً به بازآفرینی این جنگ ها علاقمند شد.
برفورد به یاد می آورد: "به نظر ما تعجب انگیز بود و ما چپ و راست عکس می گرفتیم. به زودی زاک در لشکر هشتم ویرجینیا، یعنی یک واحد کنفدراسیون، عضو شد و راد نیز از او پیروی کرد.
به گفتۀ راد، یکی از تجربه های ارزشمند او، یک راهپیمایی 68 مایلی (109 کیلومتر) از شپردز تاون، در ویرجینیای غربی، تا میدان جنگ گیتسبورگ در پنسیلوانیا بوده است. این راهپیمایی سه روز به طول انجامید. او یک گروه شش نفره از بازآفرینان یونیفورم های خود را به تن کردند و تا جایی که می توانستند، همان مسیری را که ارتش کنفدراسیون رفته بود، دنبال نمودند. راد می گفت، تاول های پا هایمان به کنار، ما از این تجربه لذت زیادی بردیم – این چالش غلبۀ روح بر جسم بود.
راد دربارۀ سرگرمی بازآفرینی می گفت، همیشه چیز تازه ای یاد می گیریم، و همیشه هم جالب است.
