23 جولای 2008

ورزش

ادی آرگوئلو، یکی از بهترین دوندگان دبیرستانی در بخش میامی داید، فلوریدا بر اساس یک کمک هزینه تحصیلی در دانشگاه فلوریدا شرکت خواهد کرد.

جوانی با انرژی - چه ذهنی و چه جسمی - مترادف است. ورزش های سازمان یافته و غیر رسمی امکان مصرف بخشی از این انرژی و مهم تر از آن، آموختن ارزش بازی جوانمردانه، رسیدن به اهداف، و تفریح کردن را برای نوجوانان فراهم می آورد. در 2003، 58 درصد از پسران و 51 درصد از دختران دبیرستانی عضو یک یا چند تیم ورزشی بودند. رایج ترین ورزش ها برای پسران فوتبال آمریکایی، بسکتبال، دو و میدانی، بیس بال، و فوتبال است. برای دختران، رایج ترین آنها بسکتبال، دو و میدانی، والیبال، سافتبال، و فوتبال است. در پی یکی از قوانین ایالات متحده که زنان را برای شرکت در فعالیت های ورزشی ترغیب می کند، مشارکت دختران در ورزش های دبیرستانی در طول 30 سال گذشته به میزان 800 درصد افزایش یافته! دیگر رشته های ورزشی سازمان یافته دبیرستان ها معمولا عبارتند از ژیمناستیک، کشتی، شنا، تنیس، و گلف. خارج از مدرسه، نوجوانان در طول سال در لیگ های ورزشی برپا شده از سوی اجتماعات خود شرکت می کنند. علاوه بر این و بخصوص در تابستان، آنها در خیابان ها و پارک های محله هایشان به ورزش های غیر رسمی دیگر نیز مشغولند.

من بعد از ساعات مدرسه به دو ورزش مختلف می پردازم - والیبال در پائیز و بسکتبال در زمستان. والیبال ورزش مورد علاقه من است. من بعد از ساعات مدرسه والیبال بازی می کنم. وقتی تمرین شروع می شود، تیم کمی می دود تا گرم شود و بعد تمرینات پر از تفریح و آموزش خود را آغاز می کنیم. در روزهایی بازی داریم، ما پیراهن های تیم والیبال مدرسه را به تن می کنیم تا بچه ها همه بدانند که ما شب بازی داریم.

در طول زمستان بسکتبال بازی می کنم. مانند والیبال، تمرینات را درست بعد از پایان ساعات مدرسه آغاز می کنیم و قبلا خودمان را گرم می کنیم. اول تمرین پرتاب توپ داریم تا پرتاب هایمان بهتر شود. بعد به تمرینات دیگر مانند حمله و دفاع و پاس کاری می پردازیم. برای اینکه آمادگی کامل برای والیبال و بسکتبال داشته باشم به هیچ ورزش دیگری نمی پردازم.

پیج کالدول (117)، 15 ساله، کلاس 9، دبیرستان مک کاچئون، لافایت، ایندیانا

[http://www.wvec.k12.in.us/McCutcheon]

من ورزش دو را در کلاس هفتم آغاز کردم چون در فوتبال خوب می دویدم. اصلا خسته نمی شدم. ورزش در آموزش انضباط نقش عظیمی برای من داشته. برای آموزش و تمرین هر روز هفته ساعت 5:45 صبح بیدار می شوم.

پدر من که در سال گذشته فوت شد، همواره در درس و دو مشوق من بوده است. او به مدت نه سال با سرطان مبارزه کرد. والدین من از نیکاراگوئه به اینجا مهاجرت کردند اما من در میامی، در محله ای که 90 درصد جمعیت آن هیسپانیک هستند به دنیا آمدم و بزرگ شدم.

ادی آرگوئلو (118) یکی از بهترین دونده های دبیرستانی بخش میامی-دِید (119) در ایالت فلوریدا با بورسیه میدانی وارد دانشگاه بین المللی فلوریدا خواهد شد تا در رشته تجارت و دارائی تحصیل کند. هدف او این است که مشاور امور مالی و رئیس بانک شود.

ادواردو (ادی) آرگوئلو، 18 ساله، کلاس 12، دبیرستان آمادگی بلن یسوت (120)، میامی، فلوریدا

دیوید فاستر علاوه بر این که توپگیر برتر در فوتبال آمریکایی و گلزن برجسته تیم بسکتبال است، متصدی کلاس و دانش آموز برجسته ای نیز است.

 [http://www.belenjesuit.org]

تخمین می زنم که روزانه دو تا سه ساعت را - در تمام طول سال - صرف بازی فوتبال آمریکایی و یا بسکتبال و همچنین وزنه برداری می کنم. در حقیقت، در چند هفته اول آغاز تمرینات فوتبال آمریکایی، یعنی در اواخر تابستان و اوایل پائیز روزانه پنج ساعت یا بیشتر وقت می گذارم. چرا؟ دلیل اول من این است که عاشق ورزش هستم. میل به ورزش کردن برایم کاملا طبیعی است.

و متوجه شده ام که این اتفاقی است که در طول عمر فقط یک بار می افتد. بیست سال دیگر دیگر نمی شود فوتبال آمریکایی یا بسکتبال بازی کرد و به آن نقطه که برسم، نمی خواهم از استفاده نکردن از فرصت های فعلی پشیمان باشم. ورزشی که در کالج انتخاب می کنم احتمالا بسکتبال خواهد بود اما تصمیم گرفته ام که می خواهم در بالاترین سطح رقابتی ممکن به ورزش بپردازم. برای همین، اگر فرصت بهتری برای دریافت بورسیه فوتبال داشتم تا بستکبال، فوتبال را انتخاب می کنم. اما رشته من به احتمال قوی بسکتبال خواهد بود.

وقتی تیم موفقی داشته باشید، مشارکت هم شاگردی ها در همه فعالیت های ورزشی بیشتر می شود. بچه های بیشتری می خواهند ورزش کنند، و تماشاچیان بیشتری به بازی ها می آیند. اجتماع را یکپارچه می کند و این به ما که بازی می کنیم انگیزه می دهد. وقتی در حال برد نیستیم تماشاچیان آنقدرها هیجان ندارند، اما حتی همان هم خوب است.

و همچنین اطمینان دارم که ورزش کردن مرا دانش آموز بهتری هم می کند. اگر نمره های خوبی نداشته باشیم نمی توانیم بازی کنیم. می دانم که در طول فصل ورزش وقت کمتری برای درس دارم، اما اتفاقی که می افتد این است که در نهایت سخت تر تلاش می کنم. تمرکز بیشتری بر آنچه که باید انجام دهم و زمان انجام آن دارم. می دانم که در آن مقاطع باید برای درس خواندم بیشتر بکوشم. و نمره های من در این مقاطع معمولا همیشه بهتر از سطح معمول است. پس ورزش از لحاظ آکادمیک هم به من واقعا کمک می کند.

دیوید فاستر با قد یک متر و 90 سانتیمتر، علاوه بر اینکه یکی از بهترین دریافت کننده ها در فوتبال و گل زن ها در بسکتبال است، یکی از مسئولین کلاس و دانش آموزی نمونه هم هست.

دیوید فاستر، 17 ساله، کلاس 11، دبیرستان بخش اسویت گرَس، بیگ تیمبر، مونتانا

 [http://www.sweetgrasscounty.com/sghs]

117. Paige Caldwell

118. Eduardo (Eddie) Arguello

119. Miami-Dade County

120. Belen Jesuit Preparatory School