23 جولای 2008

مدارس مختلف

Anna Peterson on her family’s farm. A top student, she also plays volleyball and sings in school productions.

مدارس انعکاس دهنده گوناگونی شهرها، شهرهای کوچک، و روستاهای کشور هستند. علاوه بر نقش عالیشان در امر آموزش، آنها اغلب کانون های فعالیت های اجتماعی هم هستند. آنها می توانند محلی برای برگزاری جلسات گروه های مدنی، تاترهای اجتماعی، و برپا کردن مراکز اخذ رای در انتخابات محلی و ملی باشند. نتایج سرشماری سال 2000، که آخرین آمار موجود است، اطلاعاتی در خصوص 16.3 میلیون دانش آموز دبیرستانی و نرخ فارغ التحصیلی همان سال فراهم آورده است. جنوب پر جمعیت 5.7 میلیون دانش آموز دبیرستانی داشت، غرب 3.8 میلیون، غرب میانه 3.7 میلیون، و شمال شرقی کشور کمترین تعداد یعنی 3.02 میلیون. علاوه بر این، برآورد می شود که چیزی در حدود 1.1 میلیون دانش آموز در منازل خود تحصیل می کنند، یعنی به جای تحصیل در مراکز دولتی یا خصوصی توسط والدین خود در خانه آموزش می بینند.

کلاس درس ما شامل 53 دانش آموز است. در طول سال ها چند تایی به ما اضافه شده و چند تایی هم کم شده اما بیشتر ما از دوره کودکستان با یکدیگر هم کلاس بوده ایم. تمام هم کلاسی هایم را به خوبی می شناسم - می توانم با اسم کوچک صدایشان بزنم - و همین مسئله هم برای کل دانش آموزان دبیرستان و اغلب افراد شهر کوچک مان صادق است.

بچه هایی که به مدارس بزرگتر می روند احتمالا اینگونه تصور می کنند که ما در مدارس کوچک مان به اندازه آنها از فرصت ها برخوردار نیستیم. اما فکر نمی کنم این تصور صحیحی باشد. دانش آموزان کمتر در واقع به معنی فرصت های بیشتر برای تک تک ما در اینجا است. شما می توانید در فعالیت های خیلی بیشتری شرکت کنید چون همه فعالیت ها به شرکت کننده نیاز دارند. پس اگر بخواهید عضو یکی از تیم های ورزشی، یا وارد نمایش یا گروه موسیقی مدرسه یا هر فعالیت دیگر شوید، شانس بیشتری خواهید داشت.

شاید در زمینه آموزش به اندازه مدارس بزرگ رشته های درسی نداشته باشیم، اما به نظر من مدرسه ما کارش را عالی انجام می دهد. اگر رشته سطح بالایی را نداشته باشیم، مدرسه به ما کمک می کند تا رشته مورد نظر را در کالج محلی یا از طریق آی سی ان (29) [شبکه ارتباطی تعاملی کشوری که مدارس را با یکدیگر مرتبط می سازد] بخوانیم.

یکی از چیزهایی که در مورد تحصیل در مدرسه کوچکی مانند مدرسه خودمان و این شهر کوچک و مزارع آن دوست دارم این است که مدرسه ما عنصری است که همه را با هم پیوند می دهد. کانون مرکزی حیات اینجا است. مثلا بازی های ورزشی در مدارس کوچک اهمیت زیادی دارند. بازی های فوتبال آمریکایی، والیبال، و بسکتبال صدها تماشاچی جلب می کنند، اما آن چیزی که واقعا دوست دارم این است که برنامه های موزیکال و نمایش ها به اندازه بازی ها تماشاچی جلب می کنند.

اینجا مکان فوق العاده ای برای بزرگ شدن بوده و وقتی در خیابان شهرمان قدم می زنم، همه نام مرا می دانند. من از این مسئله لذت می برم.

آنا پیترسون در مقابل یک انبار در مزرعه خانواده اش در آیوا. این دانش آموز نمونه در تیم والیبال مدرسه بازی می کند، در برنامه های مدرسه آواز می خواند، و در کلیسا و سازمان های خدماتی هم فعال است. (عکس از چاک آفنبرگر) (30)

آنا پیترسون (31)، 17 ساله، کلاس 11، دبیرستان پریری ولی (32)، گُوری (33)، آیوا

[http://www.gowrie.k12.ia.us]

هم اکنون آخرین سال تحصیلی ام را در مدرسه متوسطه ای در حومه نشینی در مینسوتا می گذرانم. جمعیت دانش آموزان کلاس های هر سال درسی این مدرسه که دبیرستان سنتنیال (34) نام دارد و از چند شهر کوچک مجاور هم دانش آموز می پذیرد به طور میانگین حدودا 550 نفر است. این دبیرستان برای جامعه ما منبعی از حیات برای هم نوجوانان و هم بزرگ ترها است.

حمایت جامعه ما از مدرسه مان را می توان در تعداد تماشاچیان از هر سن و سالی که جمعه شب هایی که بازی فوتبال آمریکایی برگذار می شود در اینجا جمع می شوند مشاهده کرد. در میان تماشاچیان خانواده هایی که برای دیدن بازی پسرشان می آیند، دوستداران محلی ورزش، و افراد سالمندی که می توانند از روزهای نخستین تیم برایمان بگویند به چشم می خورند. بهترین نمونه این حمایت را معمولا می توان در فصل پائیز که مدرسه بازی های فوتبال آمریکایی "بازگشت دانش آموزان پیشین" را برگزار می کند مشاهده کرد. فارق التحصیلان به اینجا باز می گردند تا بزرگ ترین بازی فوتبال فصل عادی را تماشا کنند. قبل از آغاز بازی، دانش آموزان رژه ای برگزار می کنند، صورت های خود را رنگ می کنند، و روحیه باورنکردنی ای به نمایش می گذارند.

دبیرستان سنتنیال کلاس هایی دارد که برای حتی با استعدادترین دانش آموزان هم می توانند مشکل باشند. کلاس ها طیف گوناگونی از موضوعات را پوشش می دهند - از آموزش پخت بیسکوئیت گرفته تا علوم و ریاضیات در سطح کالج. مشاوران، مربی های ورزشی، و معلمین همه کمک می کنند تا هر دانش آموز برای مسیر پیش روی خود آماده شود. هر دانش آموز در طول روز چهار کلاس دارد که هر یک در اتاق متفاوتی برگزار می شود. وقت ناهار نیم ساعت است. این مدرسه که در حومه شهرهای دوقلوی مینياپولیس-سنت پل واقع شده مرکز حیات نوجوانی و بخشی از هویت همه ماست.

دیوید فاستر به مدرسه ای که به بخش مونتانا، به طول 89 کیلومتر و پهنای 56 کیلومتر با جمعیت 3,584 نفر سرویس می دهد، می رود.

دیوید لوکاس، 18 ساله، کلاس 12، دبیرستان سنتنیال، سرکل پاینز (35)، مینسوتا

[http://www.centennial.k12.mn.us/chs]

مدرسه ما که مدرسه ای خصوصی است حدودا 650 دانش آموز دختر از کودکستان تا کلاس 12 دارد و در شمال شرقی مانهاتان در شهر نیویورک واقع شده است. من عاشق مدرسه ام هستم! فرصت های فرهنگی و تحصیلی زیادی داریم. برای مثال، با موزه هنر متروپولیتن فقط پنج خیابان فاصله داریم و در مواقع زیادی به آنجا می رویم تا آنچه در کلاس درس می آموزیم را عینا تجربه کنیم. چیز دیگری که در مورد مدرسه مان دوست دارم کوچکی نسبی آن است و اینکه همه ما عضو یک اجتماع نزدیک به هم هستیم. من در فعالیت های محلی و ورزشی منجمله سافتبال و والیبال شرکت کردم. در واقع، ما در سال گذشته قهرمان والیبال ایالت نیویورک بودیم. مدرسه ما همچنین برای آماده کردن ما برای کالج عملکرد بسیار فوق العاده ای از لحاظ علمی دارد. من در پائیز در دانشگاهی در پنسیلوانیا نام نویسی خواهم کرد. تقریبا تنها نکته منفی ای که در مورد مدرسه مان به نظرم می رسد مسیر طولانی رفت و آمدم است. من در برانکس زندگی می کنم و با مترو و اتوبوس به مدرسه مان که در مانهاتان واقع شده می روم. هر رفت یا برگشت تقریبا 45 دقیقه تا یک ساعت طول می کشد.

دنیس بیلی-کاسترو (36)، 18 ساله، کلاس 12، مدرسه چاپین (37)، نیویورک، نیویورک

[http://www.chapin.edu ]

شهر ما برای تحصیل در دبیرستان فوق العاده است چون اجتماعی متحد دارد و آنچه که بیش از هر چیز مورد حمایت آنهاست احتمالا همین مدرسه است. مردم برای کار در معادن یا مزارع دامداری، برای شکار و ماهی گیری، و هر نوع فعالیت بیرونی از هر نقطه به اینجا نقل مکان کرده اند. در نتیجه، در حالی که آدم های جدید دائما در حال آمدن به اینجا هستند، اما بیگ تیمبر (38) به اندازه کافی کوچک است که بتوان بخشی از اجتماع شد. هم کلاسی ها در خانه های یکدیگر وقت می گذرانند - بخصوص در خانه هایی که میز بیلیارد یا پینگ پونگ دارند.

بسیاری از افراد - هم تازه واردها و هم آنهایی که برای نسل های متمادی در اینجا بوده اند - با حضور در رویدادهای برگزار شده در مدرسه با یکدیگر آشنایی پیدا می کنند. به نظر من حداقل نیمی از جمعیت شهر و مردم زیادی از اطراف به مسابقات فوتبال ما می آیند. یک همچون جمعیتی برای تماشای مسابقات بسکتبال گرد نمی آید، اما ما به هر حال معمولا سالن ورزش را پر می کنیم. و کنسرت ها هم به همین شکل هستند. بازی ها، کنسرت ها، و دیگر رویدادهای مدرسه محل ملاقات همه هستند.

از موقعیتی که دارم احساس خوشبختی می کنم. اطمینان دارم که در سال گذشته تمام دانش آموزان ارشد را می شناختم، و تمام دانش آموزان سال آینده را هم خواهم شناخت. شاید چند دانش آموز کلاس نهم را نشناسم، اما چیزی نخواهد گذشت که با آنها هم آشنا می شوم. بعضی وقت ها در مورد این مسئله فکر می کنم - که چقدر خوب است که تمام هم شاگردی هایم را می شناسم. در مدارس بزرگ، آدم حتما هر روز با هم کلاسی های جدید آشنا می شود.

دیوید فاستر (39)، 17 ساله، کلاس 11، دبیرستان بخش اسویت گرَس (40)، بیگ تیمبر، مونتانا [http://www.sweetgrasscounty.com/sghs]

29. ICN

30. Chuck Offenburger

31. Anna Peterson

32. Prairie Valley High School

33. Gowrie

34. Centennial High School

35. Circle Pines

36. Denise Bailey-Castro

37. The Chapin School

38. Big Timber

39. David Foster

40. Sweet Grass County High School