We’ve gone social!
Follow us on our facebook pages and join the conversation.
15 جولای 2008
مکان های خاصی که موجب یکپارچگی مردم آمریکاست
مصاحبه با مری بومار
مری آ. بومار هفدهمین رییس خدمات پارک های ملی آمریکا است که در سال 2006 و بعد از 16 سال سابقۀ کار درزمینۀ امور پارک ها، به تصدی این مقام برگزیده شد. خانم بومار طی یک مصاحبۀ کتبی با نشریۀ الکترونیکی آمریکا توضیح می دهد به چه علت تا این حد به سیستم پارک های ملی آمریکا علاقمند است و چه آرزو هایی برای آیندۀ آن در قرن بیست و یکم دارد.
پرسش: خدمات پارک های ملی چگونه می تواند نمادی از تاریخ آمریکا، مستعمره نشینی و گسترش این کشور باشد؟
بومار: خدمات پارک های ملی از هر جهت نماد کل چارچوب تاریخی آمریکا است. ما مناطقی را اداره می کنیم که حافظ تاریخ آمریکا و تجارب فرهنگی آن از زمان اولین مستعمره نشینان دائم در جیمز تاون، ویرجینیا، گرفته تا مبارزه برای استقلال آمریکا، گسترش کشور و جنگ هایی که در آن مبارزه کرد، تا وضعیت مصیبت بار بومیان آمریکا و اقلیت ها است. ما مناطقی را کنترل می کنیم که حاوی فراز هایی از هر جنبه از رشد ما به عنوان یک کشور هستند، از کار های خوبی که انجام گرفته، تا کار هایی که موجب خدشه دار شدن آبروری ما گشته است.
مردم از اقصا نقاط کشور و سراسر جهان برای دیدن ازمکان هایی می آیند که بازتاب روحیۀ آمریکایی است؛ آن ها برای شنیدن داستان قهرمانی ها و از جان گذشتگی ها و نیز داستان هایی غمناک تر که آن هم بخشی از وجود ما را تشکیل می دهد، به پارک ها می آیند.
من همیشه می گویم، "مکان های خاصی وجود دارد که ما آمریکایی ها را به یک دیگر پیوند می دهد، و پارک های ملی نیز یکی از همین مکان هاست."
پرسش: زندگی شما چگونه فصلی از این تاریخ است؟
بومار: من باغرور می گویم – و افتخار می کنم که خودم را "یک آمریکایی که آمریکایی بودن را انتخاب کرده" بنامم. من در روز 28 اکتبر سال 1977 در اسپوکین، واشنگتن به قانون اساسی آمریکا سوگند وفاداری یاد کردم؛ آن لحظه ای غرور آمیز در زندگی من و خانواده ام بود.
تاریخچۀ زندگی من یک داستان آمریکایی و یک داستان مهاجرت است. خانوادۀ من صاحب یک کارخانۀ کشباف در لستر انگلستان بود. من از خوشبختی داشتن یک پدر و مادر خوب و چهار برادر و یک خواهر برخوردار بودم. عشق من به حفظ محیط زیست ناشی از زندگی در روستا ها و طبیعت زیبای انگستان است. خانوادۀ من واقعا ً به حفظ تاریخ عشق می ورزید.
من در کودکی نیز مدتی در ایالات متحده زندگی کردم. در آن هنگام از گران کانیون، پتریفاید فارست، گلدن گیت، کوه راشمور، و بسیاری دیگر از پارک های ملی دیدن کردم. این سفر ها تعلیماتی به من داد که در هیچ مدرسه ای نمی توانستم بیاموزم- یعنی دیدن و تجربه کردن فرهنگ های متفاوت آمریکا با مسافرت به ایالات مختلف. این تجربیات زیبای دوران کودکی در من عشقی شدید نسبت به مناظر، فرهنگ ها، و مردم آمریکا به وجود آورد. به همین خاطر من خدمات پارک های ملی را مانند بزرگترین دانشگاه جهان می دانم!
من در سال 1990 به استخدام خدمات پارک های ملی درآمدم، و در پارک ها و مناطق مختلفی به خدمت پرداختم، و در حین انجام وظیفه سعی داشتم با سیستم پارک ها به عنوان یک کل و چندگونگی و وسعت آن هر چه بیشتر آشنا شوم. در سال 2006 ، و بعد ازخدمت به عنوان رییس منطقۀ شمال شرق که شامل ایندیپندنس هال در فیلادلفیا و محلی که بنیانگذاران برای رسیدن به آزادی، زندگی و ثروت و اعتبار خود را وسط گذاشتند، به سمت ریاست رسیدم.
اما موضوع صحبت من نیستم. موضوع ما اهمیت پارک های ملی آمریکا و حفظ منابع طبیعی و فرهنگی وابسته به آن ها برای نسل های بعدی است. من معتقد هستم که آمریکایی ها باید با پارک های کشور خود پیوند داشته باشند و تداوم و حفظ این منابع به لحاظ مالی تأمین گردد.
من هر کاری را که به انجام می رسانم با همکاری 20,000 زن و مردی است که هر روزه با جدیت تمام برای این اداره کار می کنند- این ها افرادی هستند که به فرزندان ما کمک می کنند تا با طبیعت، علم، و تاریخ آشنا شوند. من تنها می توانم امیدوار باشم که ابزاری را که آن ها برای انجام کارشان به آن نیاز دارند، در اختیارشان قرار دهم.
پرسش: امروز به نظر شما بزرگترین چالشی که خدمات پارک ها دربرابر خود دارد کدام است؟
بومار: در آغاز قرن بیست و یکم، چالش های زیادی دربرابر خدمات پارک های ملی قرار دارد. اجازه بدهید آن ها را فهرست وار برای شما توضیح بدهم:
- تقویت مجدد حمایت مردم آمریکا از پارک های ملی و احیای غرور آن ها در "بهترین اندیشه ای که آمریکا داشته است".
- ارتقای توانمندی سیستم در قرن بیست و یکم برای پاسخگویی به نیاز های مردمی متفاوت، من جمله عضو گیری، ابقا، دادن آموزش و آماده سازی نسل جدیدی برای رهبری و هدایت این خدمات.
- دسترسی به مخاطبان پر شمار و تغییر شیوه های کار برای هماهنگ شدن هر چه بیشتر با فناوری روز و تحولات سریع جمعیت در کشور. این برای من از موضوعات عمده محسوب می شود.
سرپرستان و کارمندان ما در راه ایجاد تجربیات برابر در پارک ها پیوسته در حال کوشش هستند. ما برای همراه بودن با سرعت تغییر سلیقه ها، فناوری و جمعیت در قرن بیست و یکم، نمایشگاه های چند زبانه تشکیل داده ایم و از دیگر اقدامات ما رویکرد های تازه به قابلیت دسترسی است که در این جهت از مدرن ترین فناوری ها مانند اطلاعات اینترنتی، پادکست و راهنمای گردشگری از طریق تلفن دستی استفاده می شود.
ما باید با ارتقای زیرساخت هایمان، پارک ها را تبدیل به مکان هایی پر تحرک تر، جذاب تر و جالب توجه تر کنیم، و برای این کار نیاز به عضوگیری، دادن آموزش و تربیت نسل تازه ای در مدیریت امور برای قرن بیست و یکم داریم.
پرسش: غالبا ً از پارک ها به عنوان یکی از دوست داشتنی ترین نهاد ها صحبت به میان می آید، اما مباحثاتی نیز درمورد چگونگی ادارۀ بعضی از آن ها و یا این که چه توضیحاتی باید دربارۀ آن ها داده شود، پیش می آید. شما در این گونه مواقع چگونه با شرایط روبرو می شوید؟
بومار: البته در مواقعی نظرات تندی از سوی افکار عمومی بیان می شود، و ما باید مناسبات خود را با همسایگان پارک ها، شرکا و جامعۀ گردشگری مورد تجدید نظر قرار بدهیم. اگر ما به افکار عمومی و شرکای گردشگری گوش فرا دهیم، بیاموزیم و بعد وارد عمل شویم، می توانیم بسیاری از اختلافات را حل کنیم. ما معمولا ً در برقراری ارتباط خود با شرکای جامعه و پشت سر گذاشتن سوء تفاهمات یا اختلافات نظر بسیار موفق بوده ایم. زیرا همۀ ما نهایتا ً یک چیز واحد را طلب می کنیم.
من در طول 18 سال همکاری خود با خدمات پارک های ملی به عنوان شخصی که ایجاد تفاهم می کند شناخته شده ام. در سال 2000، من سرپرست بنای یادبود ملی شهر اکلاهما بودم، بنایی که به مناسبت انفجار سال 1995 ساختمان فدرال مورا که در آن 168 تن جان خود را از دست دادند، ساخته شد. زمانی که ما می خواستیم این بنای یادبود را افتتاح کنیم، احساسات تندی در جریان بود، کما این که بعد از فاجعه ای با آن ابعاد این امری طبیعی است. من با اعضای خانواده ها، بازماندگان فاجعه، امدادگران و دولت های ایالتی و محلی برای اطمینان از این که همه کس بتواند صدای خود را به گوش برساند، همکاری می کردم. شنیدن حرف های هر دو طرف خیلی اهمیت دارد ، مخصوصا ً آن طرف قضیه که من آن را " چرخ لنگ" می خوانم.
پرسش: یکی از وظایف خدمات پارک های ملی حفظ این مکان ها برای نسل های آینده است. می توانید کمی دربارۀ برنامه های آموزشی که برای جوانان و کمک به آن ها در آشنایی با معنی حفظ طبیعت و امکنۀ تاریخی و فرهنگی ترتیب یافته است، صحبت کنید؟
بومار: برنامه های آموزشی خدمات پارک های ملی برای تشویق به آموختن، تقویت علاقۀ مردم نسبت به پارک ها و سایر مکان های خاص، و نتیجتا ً کمک به حفظ این میراث ایجاد شده است. برنامۀ پارک به عنوان کلاس درس (PAC) برای مقاصد گسترده تر آموزشی از طریق تعدادی فعالیت های متنوع ترتیب یافته تا مردم اطلاعات بیشتری پیرامون فرایند های علمی، تاریخی و فرهنگی و نیز پژوهشی کسب کنند. آن ها از این اطلاعات می توانند در مراحل تصمیم گیری و شیوۀ مدیریت در زندگی خود هم استفاده کنند. ما قصد دارم در مردم حس حفاظت دراز مدت از پارک ها را زنده کنیم و این کار را از طریق برنامه هایی انجام می دهیم که آن ها را با فعالیت هایی از قبیل نمایشگاه ها، فیلم، برنامه های روشنگری و غیره، درگیر کند.
اولین برنامۀ "داخل پارک" ما برای کودکان و خانواده ها برنامۀ جنگلبان جوان است که کودکان را به "آشنایی و یادگیری حفاظت" تشویق می کند. هنگامی که جنگلبانان جوان همراه با خانواده شان به پارک می آیند، از کتاب های راهنما که مخصوص آن ها و آشنایی شان با پارک تهیه شده، استفاده می کنند. در این کتاب های راهنما تاریخچه ای از پارک آمده و مکان هایی را در آن برای دیدن مشخص کرده که در غیر این صورت ممکن بود به آن توجهی نشود. آن ها در حین آشنایی با پارک از تاریخ کشور خود، میراث فرهنگی آن و جهان طبیعت نیز چیز های زیادی یاد می گیرند. و به بخش "حفاظت" می رسند. جنگلبانان جوان که تقریبا ً هرسال 500,000 تن همراه با خانواده هایشان از پارک ها دیدن می کنند، از این طریق با اقداماتی که - چه در پارک و چه در خانه - می توانند برای اطمینان حاصل کردن از این که در آینده نیز هنوز پارک هایی برای دیدن وجود خواهد داشت بکنند، آشنا می شوند .
بیشتر این جنگلبانان جوان در سنین میان 7 و 12 سال هستند، و ما امید واریم که آن ها از این طریق بتوانند ارتباط بیشتری با پارک های ملی و مکان هایی که تاریخ کشور را در بطن خود پرورش داده و سرشار از زیبایی های طبیعی و شگفتی های علمی است، ایجاد نمایند و از آن لذت ببرند. و البته آن چه ما متعهد به انجام آن هستیم، دخالت دادن کودکان و خانواده های آنان و تشویق آنان برای مراقبت از پارک های ملی و پی بردن به اهمیت آن است.
