14 جولای 2008

موزه های غیر متعارف آمریکا نمایانگر بُعد سبک تر این کشور هستند

در این مکان های پربیننده، آثار هنری بد، موجودات فضایی و ابزار جاسوسی به نمایش درآمده است.

لورن مونسن
عضو هیئت تحریریه

واشنگتن- وقتی واژۀ "موزه" به زبان می آید، غالب مردم یک گالری با آثار هنری، یا مؤسسه ای مملو از استخوان دایناسور ها، صحنه های بازسازی شدۀ تاریخی و مصنوعات فرهنگی را پیش خود مجسم می کنند. اما باید دانست که در آمریکا موزه هایی هست که به بزرگداشت خصوصیت های فردی یک ملت معتقد به فردیت، خلاقیت، و ایده های جسورانه اختصاص دارد.

موزه های عجیب و غریب از جذابیت های کنار جادۀ بسیاری از شهر های آمریکا هستند که در سراسر کشور رنگ و بوی طنز وویژگی های خاصی به این شهر ها می بخشند. مراجعه کنید به مسافرت در جاده های آمریکا: کشف بُعد دیگری از آمریکا:

http://www.america.gov/st/diversity-english/2008/June/20080630134107GLnesnoM0.4604914.html

در این جا، America.gov برای سیاحتگرانی که قصد دارند با اتومبیل به سفر بپردازند، چند جای دیدنی را توصیه می کند.

هنر خیلی بد، وسایل طبابت قلابی و هنرمندان خيمه شب باز[1]

موزۀ هنر های بد (MOBA) در ددهام، ماساچوست، خود را "بنای عظیمی برای قدر دانی از هنرمندان بد و ناشناختۀ متعلق به هر جای جهان" اعلام می کند. در این موزه مجموعه ای از آثار هنری که از پیش برایشان بیعانه پرداخت شده و بسیار بد از آب درآمده اند، گردآوری شده است. در تارنمای این موزه با غرور و افتخار اعلام شده که، نورپردازی این موزه که در زیرزمین یک ساختمان قدیمی قرار دارد، تنها با یک لامپ فلورسنت است که سوسو می زند. توضیح آثاری که در موزه به نمایش درآمده نیز مانند خود این آثارسرگرم کننده است، توضیح هر اثر هنری به زبانی است که اغلب نثر پر طمطراق نقد هنری را هجو می کند ( مثلا ً در توضیح یکی از نقاشی ها که عنوان آن پیتر بچه گربه است، گفته شده "دلهرۀ حیوان گربه سان را به طرز پرشوری به تصویر کشیده است").

سنت پل در مینه سوتا، مرکز موزه ایست که وسایل مشکوک پزشکی را به نمایش درآورده  است. این موزه که موسوم به "سالن معروفیت پزشکان قلابی" است دارای مجموعه ای از دستگاه های جمجمه شناسی ( که ادعا می شود می تواند با مطالعۀ برآمدگی های روی سر اشخاص، به تحلیل شخصیت آن ها بپردازد) و دیگر اختراعات محیرالعقول است، مانند دستگاه دماغ صاف کن، صندلی ارتعاشی بتل کریک و دستگاه جوانی بخش مک گرگور، دستگاهی که با وارد کردن امواج مغناطیسی به بیماران، روند بالا رفتن سن را معکوس می کند. این موزه – که نیویورک تایمز آن را شاهد حیرت آور هزاران راهی که مردم سعی کرده اند با توسل به آن و بیماری های نوع بشر پولدار شوند می خواند -  در کنار همتای خود، موزۀ علوم مینه سوتا واقع است.

موزۀ خيمه شب بازی ونت هیون در فورت میچل، کنتاکی، دارای بیش از 700 آدمک است که با دقت زیاد ساخته شده است. این آدمک ها که در ابتدا در نمایش های واریته، فیلم های قدیمی و شو های تلویزیونی مورد استفاده قرار می گرفت، می توانند کار های متعددی انجام دهند، مانند چشم غره رفتن، چرخاندن چشم ها، بالا بردن ابرو ها، تکان دادن بینی و گوش هایشان، لبخند زدن، گریه کردن، تف کردن و سلام دادن. در میان شخصیت های به یاد ماندنی که توسط این آدمک ها معرفی شده شمپین چارلی است که لباس رسمی و فراک به تن دارد و عملا ً سیگار می کشد؛ یک زن سالمند روستایی موسوم به همسر کشاورز ( که با نام ریچل غیبت کن هم شناخته می شود)؛ المر اسنیزوید، چهره ای که در فیلم های وسترن در دهه های 1930 و 1950 حضور داشت؛ و کلويی، آدمک یک دختر دلربا که بر مبنای شخصیت مرلین مونرو ساخته شده بود.

در تحسین اسپم ... و دیگر مشغله های ذهنی

شهر آستین در ایالت مینه سوتا مفتخرانه لقب "شهر اسپم آمریکا" را یدک می کشد. و نه به دلیل ارتباط داشتن با پست الکترونیکی به درد نخور[2]، بلکه چون  این شهر محل پدید آمدن نوعی دیگر از اسپم است: کنسرو ژامبون که توسط شرکت غذایی هورمل تولید می شد. اسپم که در سال 1937 برای اولین بار تولید شد، طی جنگ جهانی دوم غذای نیرو های ارتش متفقین را تشکیل می داد، و به همین جهت، مقامات شرکت هورمل از این که محصول تولیدی آن ها "منجی تمدن" شده بود، مباهات می کردند. برای  ادای احترام به  مشارکت اسپم  به انسانیت، این شرکت غذایی به ساختن موزه ای به نام اسپم مبادرت نمود. این موزه دارای پیش پا افتاده ترین چیز ها دربارۀ اسپم می باشد، و نیز یک نقشۀ جهان که روی آن نشان داده شده کدام کشور ها بیشترین مقدار اسپم را استفاده می کنند، و نیز یک صفحۀ تلویزیون که یکی از قطعه های نمایشی معروف گروه کمدی انگلیسی "سیرک پرندۀ مانتی پایتون" را پخش می کند ( که نشان می دهد وایکینگ ها با صدای آن چنان بلندی مشغول  خواندن "اسپم، اسپم، اسپم" هستند که صدای حرف زدن را درخود خفه می کند).

در موزۀ لیبریس لاس وگاس شاید هر چه برق می زند طلا نباشد، اما همه چیز می درخشد. این موزه به بزرگداشت یاد و خاطرۀ لیبراچی ، بازیگر و هنرمند نوازندۀ پیانو که خود را "آقای نمایش" می خواند، اختصاص دارد؛ و لباس های تزیین شده و پرزرق و برق او که روی صحنه به تن می کرد ( مزین به ریسه های پولک دوزی، الماس های بدلی و پر شترمرغ)، زیورآلات او، اتومبیل های نقاشی شدۀ او (من جمله یک رولز رویس آیینه کاری شده)، و یک پیانوی جواهر نشان به نمایش گذاشته شده است. در این موزه گاهی کنسرت هایی برای بزرگداشت لیبراچی ، توسط هواداران بی شمار او برگزار می شود و انبوه هواداران او را به تماشای برنامه می کشاند.(لیبراچی در سال 1987 درگذشت.)

نظریه پردازان تبانی و توطئه باید به دیدن موزۀ بین المللی یو اف او و مرکز تحقیقات در روزول، نیومکزیکو بروند. آن دسته از افرادی که به وجود  UFO،  بشقاب پرنده ها،  اعتقاد دارند، بر گفتۀ خود مبنی براین که سال ها پرواز منظم تعدادی از آن ها را در آسمان روزول  مشاهده کرده اند، تأکید زیادی دارند.  روزول همچنین مکان وقوع حادثه ای  است   در سال 1947 رخ داد، بدین ترتیب که ، شیء عجیبی که به نظر بشقاب پرنده می آمد به زمین برخورد کرد. پایگاه نیروی هوایی محل، که وظیفۀ جمع آوری آوار این برخورد به آن سپرده شده بود، اعلام کرد که آن جسم، یک بالن کاوشگر بوده است، اما بسیاری از طرفداران وجود بشقاب پرنده معتقد هستند که این توضیح برای سرپوش گذاشتن روی اصل موضوع بود. در موزۀ بشقاب پرنده، هر سالن را به یاد حال و هوای سال 1947 آراسته اند، که دارای یک اتاق خبر، اتاق مربوط به عمال دولت که روی واقعیات سرپوش می گذاشتند و اطلاعاتی کلی دربارۀ محل های رؤیت موجودات فضایی است.

آن دسته از افرادی که احساس می کنند یک جیمز باند در وجود خود دارند باید به دیدن موزۀ بین المللی جاسوسی در پایتخت کشور بروند. این موزه با روایت داستان زندگی افرادی که در دنیای جاسوسی خدمت می کرده اند، به ترسیم تاریخ این حرفه می پردازد، و از بازدید کنندگان این موزه انتظار می رود که  یک هویت دروغین برای خود برگزینند، جزییات خاصی را به حافظه بسپارند و شخصا ً تجربه کنند که هویت خود را بروز ندادن چه مزه ای می دهد. مجموعه ای از ابزار مورد استفادۀ مأموران مخفی نیز در این موزه به نمایش گذاشته شده است: هفت تیر به شکل لولۀ ماتیک که به آن "بوسۀ مرگ" اطلاق می شد و مورد استفادۀ مأموران مخفی شوروی در اواسط دهۀ 1960 بود؛ کفشی که پاشنۀ آن فرستندۀ مخابراتی بود، که ساختۀ شوروی در زمان جنگ سرد و برای کنترل مکالمات رمزی بود؛ و وسیلۀ شنیداری شبیه به تنۀ درخت ( که اختراع سیا در اوایل دهۀ 1970 بود)، این ابزار دارای مکانیسمی بود که با انرژی خورشیدی کار می کرد و به شکل تنۀ درخت ساخته شده بود و آن را برای دریافت مخابرات رادیویی مخفی  در جنگل قرار می دادند.

بسیاری از موزه های عجیب و غریب دیگر هم در انتظار پذیرایی از گردشگران هستند. از سورتمه های سگ تا عروسک های باربی، تا سوسک های مرده ای که لباس افراد مشهور و چهره های تاریخی را بر تن دارند- مانند سالن سوسک های موزۀ ناموران در پلانو، تگزاس – برای هر سلیقه، چیزی دیدنی وجود دارد.

مراجعه کنید به: http://amlife.america.gov/amlife/diversity/index.html