16 دسامبر 2008

دو انقلاب آموزشی

این مقاله، گزیده ای از "کتابچه اطلاعات آمریکا" ، از انتشارات IIP است که همراه با تصاویر فراوان، آمریکایی ها را در حال کار، تفریح، در اجتماعات محلی، وسرگرم  زندگی مدنی خود نشان می دهد. این نشریه  را می توانید با صفحه بندی کامل، در پایگاه اینترنتی زیر مشاهده و ذخیره کنید: http://www.america.gov/media/pdf/books/sketchbook.pdf

اقدام های انجام گرفته توسط کنگره آمریکا و دادگاه ها دو انقلاب را در زمینۀ آموزش در آمریکا در نیم قرن گذشته پایه گذاری کرده، و کیفیت و فرصت های بهتری را در اختیار مدارس قرار داده است.

براون در مقابل هیئت آموزشی

ماجرای جنبش حقوق مدنی در قرن بیستم، در مقیاس وسیع، در مدارس دولتی آمریکا آغاز شد.

در سال 1896، دیوان عالی آمریکا تبعیض نژادی را بر اساس نظریه "جدا اما برابر" قانونی اعلام کرد. در اواخر سال 1950، سیاه پوستان آمریکایی نمی توانستند در 17 ایالت در مدارس سفید پوستان حضور یابند. خانواده های سیاه پوستان با تبعیض نژادی برای چندین دهه با موفقیت کمی به چالش برخاستند، اگرچه دادخواهی نه چندان معروف در سال 1947 به تفکیک مدارس اسپانیایی ها در کالیفرنیا خاتمه بخشید.

در اوایل دهه 1930، فعالان "مجمع ملی پیشرفت رنگین پوستان" (NAACP)، در سراسر آمریکا سفر کرده، و به صورت منظم شروع به جمع آوری مدرک و ارائه دعاوی حقوقی در این زمینه کردند که مدارس تفکیک شده هیچ گاه از تساوی برخوردار نشده  و اغلب بسیار فقیر و منزوی بوده اند.

دادخواهی معروف براون در برابر هیئت آموزشی توپکا  که به دیوان عالی راه یافت، در سال 1950، زمانی آغاز شد که NAACP وکالت 13 نفر از والدین دانش آموزان سیاه پوست را که تلاش برای ثبت نام فرزندان خود در مدارس محل زندگی خود داشتند، برعهده گرفت. مدارس از پذیرفتن آنها خودداری کردند، و NAACP  نیزدادخواهی را از جانب آنان ارائه کرد. زمانی که این پرونده به دیوان عالی آمریکا رسید، براون با پرونده های دیگری از دلاور ، ویرجینیا، کارولینای جنوبی، و پایتخت این کشوریعنی منطقه کلمبیا، تثبیت شده بود. وکیل اصلی NAACP ترگودمارشال  بود، که یک دهه بعد اولین عضو سیاه پوست آمریکایی دیوان عالی شد.

این دیوان، ضمن یک تصمیم به اتفاق آراء در سال 1954، اعلام کرد که "مکان های آموزشی تفکیک شده به صورت فطری نابرابر هستند." کانزاس و چند ایالت دیگر از این تصمیم پیروی کرده، اما مقام های مسئول مدارس ایالات جنوبی با نادیده گرفتن حکم دیوان عالی کشور، جنبش حقوق مدنی در سراسر کشور و رویارویی میان دولت فدرال و ایالتی را در سال های بعدی پایه گذاری کردند. ادغام دبیرستان لیتل راک  در آرکانزاس در سال 1956 نیازمند اعزام سربازان ارتش آمریکا بود، و ثبت نام جیمز مردیت  دانش جوی سیاه پوست در دانشگاه می سی سی پی باعث ایجاد آشوب سراسری شد.

با دستاورد های ثابت در زمینۀ تبعیض نژادی، و همچنین تصویب "قانون حقوق مدنی سال 1964" و " قانون حق رای سال 1965" که بسیار فراگیر بودند، تبعیض در مدارس دولتی تا دهه 1970 پایان یافت. بحث در زمینۀ تساوی در مدارس پس از آن به سمت مسائلی نظیر الگوهای اقامتی و تقسیم میان مناطق آموزشی فقیر و مرفه تغییر پیدا کرد.

اگرچه مشکلات نژادی و قومی همچنان در برخی از مناطق آموزشی وجود دارد، پرونده براون در برابر هیئت آموزشی به عنوان نقطه عطفی در این زمینه که چگونه یک دموکراسی به حل مشکلات اصلی سیاسی و اجتماعی خود می پردازد، باقی می ماند.

لایحه GI

 زمانی که پرزیدنت فرانکلین روزولت قانون تعدیل مجدد نظامیان را در سال 1944 امضا کرد، افراد بسیار کمی تصوری از تاثیر عظیم آن بر تحصیلات عالی و کل جامعه در آمریکا داشتند.

لایحۀ حقوق GI، که بعدها به این نام شناخته شد، بیمه بیکاری، وام خانه، و از همه مهم تر، حمایت مالی برای سربازان قدیمی بازگشته از جنگ جهانی دوم برای شرکت در کالج و یا گذراندن آموزش های حرفه ای را فراهم می کرد. (واژه "GI" اختصار عبارت "government issue" (دستوردولت) بود که بعد ها به معنای "سرباز" درآمد.)

در دهۀ 1940، کمی بیش از 20 درصد از نیروهای ارتش آمریکا دیپلمه دبیرستان بودند، و تنها 3 درصد از آنان مدرک کالج داشتند. پیش از لایحه GI، کالج ها اغلب خصوصی، نخبه گرا، مرتبط با علوم مقدماتی، و اکثرا تبعیض گرا بودند.

لایحه GI تمامی اینها را تغییر داد. همان گونه که پژوهشگر معروف میلتون گرینبرگ  اشاره کرده است:" امروزه، دانشگاه های آمریکا اکثراً دولتی هستند (80 درصد از ثبت نام ها)، تمرکز زیادی بر آموزش حرفه ای، فنی، و علمی دارند و بزرگ، شهر محور، و مناسب برای رفت و آمد هرروزه، و بسیار دموکراتیک هستند."

هیچ کس اشتیاق عظیم سربازان قدیمی جنگ جهانی دوم را برای استقبال از فرصت تحصیل در کالج انتظار نداشت، به خصوص زمانی که این لایحه پرداخت شهریه و هزینه زندگی هر مدرسه ای را که این سربازان پذیرش آن را به دست می آوردند، تضمین می کرد. در سال 1940، 160.000 نفر مدرک دانشگاهی به دست آوردند، که تا سال 1950، این تعداد به 500.000 نفر رسید. سربازان قدیمی که به وسیله لایحه GI به تحصیل مشغول شده بودند، حدودا نیمی از دانشجویان دانشگاهی در اواخر دهه 1940 را تشکیل می دادند.

علاوه بر 2.2 میلیون سرباز قدیمی که از طریق این قانون تاریخی به دانشگاه راه یافتند، 3.5 میلیون نفر دیگر نیز از واحدهای آموزش حرفه ای برخوردار شدند. تا زمانی که لایحه اولیه  GI به زمان پایان خود در سال 1956 رسید، آمریکا، بر طبق اعلام گرینبرگ، 450.000 مهندس آموزش دیده، 240.000 حسابدار، 238.000 معلم، 91.000 دانشمند، 67.000 پزشک،22.000 دندانپزشک، و بیش از یک میلیون نفر افراد آموزش دیده دیگر با مدرک دانشگاهی به دست آورده بود.

مزایای آموزشی و اعطای وام خانه درلایحه GI نیز به همان اندازه، یک طبقه متوسط عظیم، آموزش دیده و در حال ترقی در آمریکا به وجود آورد که رشد این کشور و توسعۀ آن را برای دهه های آتی حفظ می کرد. لایحه GI همچنین انتظارات آموزشی فرزندان سربازان قدیمی را بالاتر برد و باور محکمی برای ارزش یادگیری به عنوان یک هدف دائمی ایجاد کرد.

نسخه های بعدی لایحه GI همچنان به ارائه مزایای آموزشی برای این سربازان که درزمان خدمت آنان در دوره صلح  یا در دوران جنگ در کره، ویتنام، و عراق ادامه می دهد.