16 دسامبر 2008

نخستین سال معلمی

این مقاله، گزیده ای از "کتابچه اطلاعات آمریکا" ، از انتشارات IIP است که همراه با تصاویر فراوان، آمریکایی ها را در حال کار، تفریح، در اجتماعات محلی، و سرگرم  زندگی مدنی خود نشان می دهد. این نشریه  را می توانید با صفحه بندی کامل، در پایگاه اینترنتی روبرو مشاهده و ذخیره کنید.

مایکل گربر  اوّلین سالی است که به عنوان معلم سال ششم در دبستان تیمبرلین  در فالز چرچ،  واقع در ویرجینیا  مشغول به کار است. آنچه که در ادامه می آید، مطالبی است که وی در مورد تجربیاتش بیان می کند: هیچ گونه آماده سازی رسمی برای اولین باری که با یک کلاس 22 نفره از دانش آموزان مختلف روبرو می شوید، وجود ندارد. من فقط چهار دانش آموز انگلیسی زبان دارم، هشت دانش آموز استثنایی که معلولیت دارند  یا از جهتی ناتوان هستند، و دیگرانی که از استعدادهای گوناگونی برخوردارند. برخی از دانش آموزان من از ویتنام ، ال سالوادور ، و بولیوی  آمده اند. بعضی دیگراهل مکزیک ، بوتان ، نپال ، گواتمالا ، پاکستان  و اردن  هستند.

تمامی این عوامل برنامه ریزی درسی را به چالش می کشد و کار بسیاری را در ساعت های پایان شب می طلبد. کار روزانه معمولا 10 تا 12 ساعت است، و من هرگز از احساس توجه و نگرانی در مورد راحتی و پیشرفت تحصیلاتی دانش آموزانم فارغ نیستم. حتی ایجاد ارتباط با والدین آنها نیز به دلیل دشواری های زبانی مشکل است. بسیاری از معلم ها این موضوع را بدیهی تصور می کنند که  دانش آموزانی که  به مدرسه می آیند، کاملا آمادۀ یادگیری و تمرکزحواس بر آموزش روزانه در مدرسه هستند. اما همین دیروز، دو تن از دانش آموزان به همراه مادرشان از آپارتمانشان اخراج شدند. این بچه ها حالا نگران این هستند که شب را کجا بخوابند و وعده بعدی غذای آنان از کجا خواهد آمد. این فراگیران زبان انگلیسی، از توانایی های مختلف زبانی بر خوردارند، و ما مجبوریم شیوۀ تدریس خود را برای استفاده واقعی آنان  اصلاح و تعدیل کنیم. ما باید کارمشابه ای را در مورد دانش آموزان استثنایی انجام دهیم -- در حالی که با دانش آموزانی که از استعداد های بالاتری بر خوردارند، دست و پنجه نرم کنیم.

انتظارات من در مقام معلم کلاس ششم از دانش آموزانم این است که در کلاس حضور داشته باشند و هر روز به سختی کار کنند. در بیشتر موارد، من به این انتظارات رسیده ام. دانش آموزان در پی دروس تقویتی از معلم ها و هم کلاسی های خود هستند. پاداشی عالی، پیشرفت در ایجاد محیط آموزشی مثبت و ایمن است، جایی که دانش آموزان در خطر کردن و انجام کار گروهی برای تحقق یک هدف مشترک احساس راحتی کنند.

 این که می بینم دانش آموزانم از فرصت ها در تفکرات و نوشته هایشان استفاده می کنند، مایه بسی خشنودی است.

مشاهدۀ لبخند هایی که دانش آموزان پس از آموختن مهارتی بر لب دارند، بسیار رضایت بخش است. دانستن این نکته که دانش آموزان در حال آموختن و پیشرفت هستند، تصمیم مرا در انتخاب تدریس به عنوان حرفه ام، راسخ تر می کند.