16 دسامبر 2008

حکومت مردمی

این مقاله، گزیده ای از "کتابچۀ اطلاعات، آمریکا" از انتشارات آی. آی. پی. است.  این مجلد به همراه  تصاویر، آمریکائیان را در حال کار، تفریح، در اجتماعات محلی، وسرگرم  زندگی مدنی خود، نشان می دهد. این نشریه  را می توانید با صفحه بندی کامل، در پایگاه اینترنتی زیر مشاهده و ذخیره کنید:

http://www.america.gov/media/pdf/books/sketchbook.pdf

همزمان با تشکیل جلسۀ کنگرۀ آمریکا در واشنگتن دی.سی، دستگاه های قانونگذاری ایالتی نیز در پایتخت های هریک از 50 ایالت، گرد هم می آیند تا در مورد موضوع های ایالتی به بحث نشسته و قوانینی را که در مورد شهروندان ساکن در درون مرزهایشان اعمال می شود، تصویب نمایند. 49 ایالت، دارای دستگاه های قانونگذاری دو مجلسی مانند کنگرۀ آمریکا هستند. این مجالس غالبا از اعضای دو حزب سیاسی جمهوری خواه و دموکرات تشکیل شده اند. تنها ایالت نبراسکا[1] است که دستگاه قانونگذاری آن یک مجلسی است و همۀ اعضایش رسما "مستقل" نامیده می شوند.

مجموعا 7382 آمریکایی در این دستگاه های قانونگذاری ایالتی خدمت می کنند که از طرف ساکنین آن ایالت برای مدت زمان های تعیین شده در قوانین اساسی ایالت ها انتخاب می گردند.

تا دهۀ 1960، مجالس قانونگذاری به طور کلی یک سال در میان، به مدت چند روز محدود، تشکیل جلسه می دادند. اعضای این مجالس، حقوق کمی دریافت می نمودند و هیچ کارمندی در کارهایشان به آنها کمک نمی کرد یا از تعداد کارمندان کمی برخوردار بودند. اما از آن زمان تا کنون، بسیاری از ایالت ها جلسات قانونگذاری سالیانه برگزار کرده اند، حقوق اعضای خود را افزایش داده اند، و بر شمار کارمندان متخصص خود افزوده اند. میزان زمانی که نمایندۀ مجلس برای انجام وظایفش نیاز دارد، از یک ایالت تا ایالت دیگر، بسیار متفاوت است.

برای مثال، در ایالت های صنعتی بزرگ مانند کالیفرنیا، میشیگان، نیویورک و پنسیلوانیا، نمایندگی مجلس، شغلی تمام وقت است. در ایالت های کوچک یا کم جمعیت تر مانند مونتانا، نیوهمشایر، داکوتای شمالی، داکوتای جنوبی، یوتا و وایومینگ، کار یک نمایندۀ مجلس ایالتی، نزدیک به 50 درصد وقت او را به خود اختصاص می دهد. 50 ایالت دیگر نیز از وضعیتی بین این دو برخوردار هستند.

حقوق نمایندگان مجلس، منعکس کنندۀ توقعاتی است که از کارشان وجود دارد. در مکان هایی که بیشترین میزان کار وجود دارد، به اندازۀ کافی حقوق به نمایندگان مجلس پرداخت می شود تا بتوانند بدون نیاز به درآمد دیگری، زندگی کنند. در نقطۀ مقابل، نمایندگانی هستند که حقوق کمی دریافت می کنند ولی زمانی را به مشاغل بخش خصوصی شان اختصاص می دهند تا بتوانند زندگی راحتی را برای خود تأمین نمایند.

جدول: کسانی که در مجالس قانونگذاری ایالتی کار می کنند

کل

کرسی ها        دموکرات        جمهوریخواه     مستقل/غیره     خالی

سنا      1971            1010            908              53*              0

مجلس  5411            2979            2413            15                4

* 49 مستقل در نبراسکا کار می کنند.

منبع: کنفرانس ملی نمایندگان مجلس ایالتی، 2007

حکومت محلی

هر ایالت به تعداد مختلفی از حوزه های محلی تقسیم شده است که شهرستان، شهر یا شهرک نامیده می شوند. یک شهرستان می تواند تعدادی از مناطق را با اسامی مختلف شامل گردد در حالی که یک شهر یا شهرک در برگیرندۀ تنها یک منطقۀ دارای یک نام است. سازمان حکومت، از یک شهرستان تا شهرستان دیگر، یا از یک شهر تا شهر دیگر، متفاوت است اما وظیفۀ همۀ حکومت های محلی مشابه است یعنی : ارائۀ خدمات ضروری روزمره تأمین کنندۀ رفاه شهروندانش.

برای آن که با تنوع حکومت محلی آشنا شوید، به آمار زیر در مورد دولت شهرستان ها توجه کنید: در ایالات متحده، 3066 شهرستان وجود دارد که از نظر وسعت، ازشهرستان آرلینگتون در ایالت ویرجینیا با 67 کیلومتر مربع مساحت تا نورث سلوپ بورو[2] در ایالت آلاسکا با مساحت 227.559 کیلومتر مربع است. جمعیت شهرستان ها  نیز از لاوینگ ایالت تگزاس با 140 نفر سکنه تا لس آنجلس در ایالت کالیفرنیا با 9.2 میلیون نفر جمعیت متفاوت است.

به طور کلی، دولت های محلی، وظایفی را که توسط حکومت های ایالتی شان به آنها محول گردیده است انجام می دهند. حکومت های شهرستان ها مسئولیت ادارۀ اجرایی انتخابات را بر عهده دارند. آنها از رأی دهندگان ثبت نام به عمل می آورند، اطلاعات انتخاباتی را برای رأی دهندگان ارسال می کنند، تجهیزات رأی دادن را انتخاب می کنند، محل های اخذ رأی را مهیا می نمایند، برای این محل ها کارمند جذب می کنند، و آراء را در روز انتخابات شمارش و تأیید می نمایند. دولت های محلی نیز وظایف سنتی از قبیل ارزیابی املاک جهت اخذ مالیات، ثبت اسناد معاملات املاک، و تهیه و نگهداری آمار حیاتی مانند ولادت ها، ازدواج ها و فوت ها را انجام می دهند.

شاید از همه مهم تر این مسئله باشد که دولت های محلی خدماتی را که بر زندگی روزمرۀ شهروندان تأثیر دارند، ارائه می کنند. مقام های محلی تضمین می کنند که آب لوله کشی شده به منازلشان بهداشتی باشد، زباله ها از محله هایشان جمع آوری گردد، مدارس دولتی برای همۀ کودکان قابل دسترسی باشد، و همۀ جاده ها آسفالت شده باشند. در صورت بروز شرایط غیرعادی و احتمالا خطرناک، حکومت محلی با افسران پلیس، آتش نشانان، و امدادرسان اورژانس خود برای حمایت از شهروندان و کمک رسانی به آنها آماده است. روشن است که کار حکومت محلی، نزدیک ترین ارتباط را با زندگی روزمرۀ مردم دارد.