28 آگوست 2008
روز کار نشان دهندۀ قدردانی از کارگران است
این تعطیلی همچنین روزی برای فعالیت و تفریح است
واشنگتن – روز کار که در ایالات متحده در نخستین دوشنبه سپتامبر جشن گرفته می شود بزرگداشت رسمی کارگران به خاطر سهمی است که آنها در نیرومندی، رفاه و بهزیستی کشور ایفا می کنند. این روز همچنین برای میلیونها آمریکایی نشانگرغیررسمی پایان تابستان است.
منشاء اصلی روز کار نامشخص است، ولی پژوهشگران فکر آن را به یکی از این دو مقام سندیکایی – پیتر مکگوایر از اتحادیۀ نجاران یا ماتیو مگوایر، از شاخۀ سازندگان ابزار ماشین در شهر پیترسن، در نیوجرسی، نسبت می دهند.
نخستین روز کار در تاریخ 5 سپتامبر 1882 در نیویورک جشن گرفته شد. این تاریخ از آن رو بر گزیده شد که در فاصلۀ بین 4 ژوئیه، روز استقلال، و روز شکرگزاری (که به ماه نوامبر می افتد)، قرار می گرفت. به این مناسبت رژه ای با حمایت و سرپرستی "شوالیه های کار" یکی از اولین اتحادیه های کارگری، برگزار شد و در آن 10 هزار کارگر به راهپیمایی پرداختند.
روز بعد نیویورک تایمز گزارش داد، "کسانی که در آن اجتماعی می راندند یا راهپیمایی می کردند شادمان بودند و بخوبی آشکار بود که از چنان نمایشی سخت خشنودند. ... اکثریت شرکت کنندگان سیگار برگ می کشیدند و به نظر می رسید که همه دوست دارند در زمین های پیک نیک اوقات خوشی را بگذرانند. " بر روی پلاکارد ها "قانونی شدن 8 ساعت برای یک روز کار، و ساعات کمتر و دستمزد بیشتر" خواسته شده بود.
شوالیه ها قطعنامه ای گذاراندند و خواستار به رسمیت شناخته شدن نخستین دوشنبه سپتامبر به عنوان روز کار شدند. تا سال 1894 در حدود 28 ایالت روز کار را جشن گرفتند و در آن سال کنگره با تصویب قانونی یک تعطیل رسمی را به این مناسبت برقرار کرد.
پایان غیر رسمی تابستان
در نخستین پیشنهاد ارائه شده برای برقراری این تعطیلی توصیه شده بود که جوامع محلی رژه ای برگزار کنند و "نیرو و روحیۀ مجموع سازمان های بازرگانی و کار را " به معرض نمایش بگذارند و پس از آن جشنی برای تفریح و سرگرمی کارگران و خانواده هاشان برپا سازند.
بسیاری از کارگران آمریکایی روز کار را تعطیل "خاص" خود می دانند و آن را به عنوان فرصتی برای استراحت و آرامش و تفریح مغتنم می شمارند. همانگونه که نیویورک تایمز به مناسبت نخستین رژه گزارش داد، "گفته می شد که غیبت بسیاری از اعضای سازمان ها به این سبب بود که آنها ترجیح می دادند از آن روز برای گردش های آرام در [تفریحگاه های] جزیرۀ کُنی، جزیرۀ گلن، و نقاط دیگر استفاده کنند."
روز کار نشانگر غیررسمی پايان تابستان است و در بخش بزرگی از کشور آمریکاییان به استخرهای شنای محلات و کناره های دریا برای آخرین غوطه در آب روی می آورند، برای پیک نیک جمع می شوند، بساط کباب به راه می اندازند و رژه می روند.
روز کار با مراحل نهایی مسابقات لیگ بزرگ بیس بال و آخرین پایان هفتۀ قبل از آغاز فصل فوتبال [آمریکایی] مقارن است.
ُسنت دیگر، برگزاری یک برنامۀ طولانی تلویزیونی [برای جمع آوری اعانه] از طرف جمعیت اختلال بافت عضلانی در اثر سوء تغذیه است. در لابلای این برنامه که از 1966 تاکنون به میزبانی جری لوئیس –که اکنون 82 ساله است- برگزار شده، قسمتهایی با شرکت هنرپیشگان و خوانندگان عمده گنجانیده و ضمن آن کمک به بودجۀ جمعیت به منظور مبارزه با بیش از 40 نوع بیماری عصبی –عضلانی تقاضا می شود. برای مدت 20.5 ساعت 250 هزار تن داوطلب در سرتاسر کشور در ایستگاه های تلویزیون محل بر تلفن ها برای ثبت تعهدات کمک نظارت می کنند. در سال 2007 مبلغ بی سابقۀ 63.8 میلیون دلار به این وسیله جمع آوری شد. بیش از 50 میلیون آمریکایی لا اقل بخشی از نمایش را تماشا می کنند.
در پیام سال 2007 پرزیدنت بوش به مناسبت روز کار چنین آمده بود: "اقتصاد کشور ما بر پایۀ سخت کوشی و خلاقیت مردم آمریکا بنا نهاده شده است. در حالی که شهروندان ما برای رقابت دارای مهارت هستند و برای تحقق بخشیدن به آرزوهای خود از آزادی برخوردارند، حد و مرزی برای آنچه که می توانند انجام دهند وجود ندارد."
برای اطلاعات بیشتر نگاه کنید به Workers and Productivity (کارگران و قدرت تولید) و گالری عکس “U.S. Workforce Reflects the Diversity of America.” (کارگران آمریکایی بازتاب دهندۀ گونه گونگی آمریکا هستند).
همچنین نگاه کنید به fact sheet (برگۀ واقعیت) دفتر سرشماری در بارۀ روزکار 2008 و Diversity
(گونه گونگی)
