01 آگوست 2008
آزادی مذاهب در ایالات متحده مدیون سند بنیادی مستعمره نشینان است
اعتراض فلاشینگ در 1657 بر بردباری، و پیش بینی حقوق مدرن مذهبی تاکید کرد
نیویورک – سند کهن و با صفحات شکننده، با ویژه گی انقلابی آن، نثر شیوای آن که به ندرت دیده می شود، و حالت سوختگی صفحات آن، اکنون در یک قفسه شیشه ای نگهداری می شود. اصول آزادی مذهب که به وسیله گروه کوچکی از مهاجران انگلیسی در اعتراض نامه فلاشینگ ارائه شد، برای قرن ها پایدار مانده است.
فلاشینگ بخشی از کوئینز، یکی از پنج شهرکی است که نیویورک را تشکیل می دهند و در 16 کیلومتری مانهاتان در نیویورک قرار دارد.
اعتراض نامه فلاشینگ که در تاریخ 27 دسامبر 1657 صادر شد، قدیمی ترین سند شناخته شده در آمریکا در بحث آزادی مذهب است. گروهی از ساکنان فلاشینگ از این سند برای اعتراض به مقامات هلندی حکومتی مستعمره، برای برقراری آزادی اعتقادات و اجازه تکثر مذهبی استفاده کردند. بنا بر نظریه مورخین، این اتفاق پیشاهنگ تضمین آزادی مذاهب در قانون اساسی ایالات متحده بوده است.
به مناسبت 350 سالگی صدور این اعتراض نامه، این سند از دسامبر سال 2007 تا ژوئن 2008، در اتفاقی نادر، در کتابخانه عمومی کوئینز و سپس در موزه هنر کوئینز در معرض تماشای عمومی قرار گرفت. این سند به صورت پی در پی، توسط حکومت های نیویورک – هلندی، انگلیسی و آمریکائی – همراه با 12,000 صفحه از مدارک اصلی هلندی ها، نگهداری شده است. سندی که در معرض نمایش قرار دارد کپی سند اصلی است که در سال 1657 در صورت جلسه شورای مستعمره نیوآمستردام به صورت رسمی ثبت شده است. صفحات این سند در 1911 در یک آتش سوزی در آرشیو آلبانی به صورت سطحی سوخت. اصل سند اعتراض نامه در هیچ کجا یافت نشده است.
سنت آزادی مذهبی
در 1645، بر اساس فرمان شرکت هند غربی هلند، برای ایجاد شهر فلاشینگ در مستعمره نیوآمستردام، آزادی مذاهب و یا "حق داشتن و استفاده از آزادی اعتقادات، بر اساس رسوم و روش مستقر در کشور هلند، بدون آزار دیدن و یا اخلال از سوی هر دادگاهی و یا هر کلیسائی، تضمین گردید."
با این وجود، هنگامی که پیتر استایوسانت، فرماندار مستعمره در سال 1947 وارد مستعمره شد، تحمل هیچ گروه مذهبی به غیر از کلیسای اصلاح شده هلندی، که به آن معتقد بود، را نداشت. اگرچه وی به آزار و اذیت دیگر گروه های مذهبی مانند لوتران ها و یهودیان پرداخت، ولی استایوسانت به خصوص با جامعه دوستان که به نام کواکرها نیز شناخته شده بودند، مخالف بود، و حکمی صادر نمود که بر اساس آن تمام افراد ساکن مستعمره حق پذیرائی از یک کواکر را نداشتند و یا نمی توانستند یک کواکر را در منزل خود ملاقات کنند. مردم شهر فلاشینگ در پی تبعید هنری تاونسند، شهروند مورد احترام به خاطر اجازه ورود و ملاقات یک کواکر در منزل خود، برای دفاع از منشور شهر خود در 1657 به حرکت در آمدند.
ادوارد هارت، پژوهشگر فرمانداری، متن سند را نوشت و به وسیله توبیاس فیکی، شاوت (کلانتر شهر) و 29 تن دیگر از مردم شهر امضاء شد. فیکی درخواست را به نزد استایویسانت برد.
کنت تی جکسون، استاد تاریخ در دانشگاه کلمبیا، در مورد 350 امین سالگرد انتشار این سند در نیویورک تایمز نوشت که اعتراض نامه فلاشینگ به چندین دلیل قابل توجه است. امضاء کنندگان به خاطر دیگران به پا خاستند، هیچکدام از آنان خود کواکر نبودند، آنها حرف خود را با عمل ادامه دادند، آن را برای قدرتمندترین مقام مستعمره ارسال داشتند.
به علاوه جکسون نوشت: "زبان نوشتاری این سند مانند تمامی اسناد مهم، همانقدر که زیبا است، بیانگر احساس آنان نیز می باشد."
ساکنان فلاشینگ به استایوسانت گفتند: "از نظر ما، ما نه می توانیم کواکرها را در مورد عقایدشان محکوم کنیم، و نه قادر به بلند کردن دستمان بر علیه آنان هستیم."
آنها گفتند: "ما بنابراین در این مورد مایل نیستیم قضاوتی بکنیم که مبادا به خاطر آن خود مورد قضاوت قرار گیریم، و ما نمی خواهیم کسی را محکوم کنیم که مبادا به خاطر آن خود محکوم شویم، بلکه باید به هرکس اجازه دهیم در پیشگاه خدای خویش به نیایش بپردازد."
مستعمره نشینان خاطر نشان کردند: "یهودیان، ترک ها و مصریان ... وابستگان به کلیسای مشایخی پروتستان، استقلال طلبان کلیسائی، باپتیست ها و کواکرها مایلند در مورد آنان همانگونه رفتار شود که ما مایلیم با ما رفتار شود، و این قانون از منظر کلیسا و دولت، هر دو درست است."
آنها گفتند: "بنابر این اگر هر یک از این افراد ذکر شده با مهر به سمت ما بیاید، ما به لحاظ وجدانی قادر به اعمال خشونت بر علیه آنان نیستیم، بلکه باید به آنان در شهر خود زمین مجانی، و مسکن بدهیم، تا خداوند، به خاطر توسل ما به قانون الهی و رفتار خوب ما با دیگر مردمان و دشمنی با افراد شیطان صفت، به ما وجدانی آسوده اهداء نماید ."
استایویسانت با عصبانیت اعتراض نامه را رد کرد و خواستار تبعید و جریمه امضاء کنندگان این سند شد و هارت و فیکی را زندانی نمود. علیرغم درخواست حتی خواهر خود و دیگر افراد بومی، وی با جایگزین نمودن مقامات حکومتی با افراد منتسب به خود، تمامی شهر را مجبور به تحمل این شرایط نمود.
در 1662، کشاورزی جوان به نام جان باون، که با یک کواکر ازدواج کرده بود، به دوستان خود اجازه داد که در منزل وی با یکدیگر ملاقات کنند. وی دستگیر، زندانی و جریمه گشت و سپس از مستعمره تبعید شد. باون به سوی هلند رفت و اعتراض خود را به شرکت هند غربی ارائه کرد. شرکت از باون پشتیبانی کرد و در سال 1663 به استایوسانت گفت که آزادی مذهب باید مورد احترام قرار گیرد. شرکت اعلام کرد: "حداقل وجدان افراد باید همواره آزاد و از قید و بند رها باشد."
یک میراث پایدار
آر اسکات هانسون، استادیار مدعو تاریخ در دانشگاه ایالتی بینگهامتون نیویورک در مصاحبه ای گفت که اعتراض نامه یک "سند بسیار محلی بود،" اما نقش بسیار مهمی در تاریخ مستعمرات ایفا کرد. اغلب، علیرغم گذشت زمان، این سند "قابل توجه و هنوز هم به عنوان اولین سند در مورد این اصول در آمریکای دوران مستعمره" به شمار می آید.
هانسون اضافه نمود: "اینان گروهی از شهروندان عادی بودند که از این اعتقاد حمایت کردند. مورخین فکر می کنند که این حرکت یک درخواست پیشگامانه است که بسیار شیوا و مفصل تهیه شده است.
پس از این اعتراض نامه، رود آیلند و پنسیلوانیا آزادی مذهب را تضمین کردند. و در 1683، منشور آزادی ها، که حکومت مستعمراتی در نیویورک بر قرار نمود، آزادی مذاهب را، همچون قانون اساسی نیویورک در 1777، تضمین نمود.
هانسون گفت، این نکته که آیا اعتراض نامه عملاً بر دیگر ایالت ها و بر قانون اساسی ایالات متحده تاثیر گذارد، نامشخص است.
هانسون اظهار داشت، در حالیکه برخی از مورخین پیوند هائی در این رابطه می بینند، ولی هیچگونه سند تاریخی برای اثبات این موضوع که آیا جیمز مدیسون، نویسنده اعلامیه حقوق افراد (اولین متمم ده ماده ای قانون اساسی)، و یا توماس جفرسن، نویسنده قانون آزادی مذاهب ویرجینیا (1779) و اعلامیه استقلال، اصولاً این اعتراض نامه را خوانده بودند، در دست نیست. نوشته جفرسن به آزادی مذاهب در ایالت های همجوار پنسیلوانیا و نیویورک اشاره دارد.
اصول اعتراض نامه در مستعمره نشین فلاشینگ و در تمامی قلمرو کوئینز کانتی، نیویورک پایدار ماند و رشد نمود. در دوران مستعمراتی، شرایط در منطقه بسیار متفاوت بود، به بیش از 16 زبان در منطقه صحبت می شد و چندین مذهب مورد پرستش بود و این تنوع در طول قرون رشد نمود. هانسون گفت که احساسی از غرور محلی به خاطر این اعتراض نامه در سال های 1990 بروز کرد.
کواکرها محل تجمعات خود را در سال 1694 بر پاداشتند و تا به امروز نشست های خود را در آنجا بر گزار می کنند. خانه باون، که تا زمان تبدیل به موزه شدن در سال 1945، توسط بازماندگان وی مسکونی بود، به عنوان "یک پرستشگاه ملی برای آزادی مذاهب" شناخته شد. این خانه روستائی اکنون شامل خیابان باون همراه با 10 مکان مختلف برای انجام اعمال مذهبی است.
بر اساس اطلاعات اداره آمار ایالات متحده، امروزه، کوئینز به لحاظ قومی، متنوع ترین منطقه در ایالات متحده به شمار می آید. فلاشینگ موطن بیش از 200 مکان مذهبی – کلیسا، معبد، معبد سیک ها، مسجد، کنیسه، محل ملاقات پیروان مذاهب، و دیگر اماکن مذهبی – و مکان مناسب میراث متن اعتراض نامه فلاشینگ با 30 امضاء است.
برای اطلاعات بیشتر در مورد اعتراض نامه فلاشینگ، شامل متن کامل سند به پیوند زیر مراجعه کنید.
http://www.flushingremonstrance.info
به یک مقاله مربوط مراجعه کنید.
