27 آوريل 2008

جین آدامز

"اصلاح طلب اجتماعی، بشردوست، صلح طلب "

تولد: 6 سپتامبر 1860

وفات: 21 سپتامبر 1935

جین آدامز یك وكیل و حقوقدان معروف بین المللی مدافع تهی دستان، یک اصلاح طلب، یک صلح طلب، رهبر گروههای مترقی و نخستین آمریكایی برنده جایزه صلح نوبل بود. بهترین یادگار بازمانده از او، بنیانگذاری "تالارخانه" در شیكاگو محسوب می شود كه وی آن را به صورت نخستین خانه های اسكان مهاجران بوجود آورد تا از آنها برای تامین خدمات برای مهاجران طبقه كارگر در آن حوالی و نوعی آزمایشگاه انجام اصلاحات استفاده كند.

آدامز كه اهل شهر سدارویل شیكاگو بود، از دانشكده زنان " راكفورد " فارغ التحصیل شد. اما مرگ پدرش در سال 1881 و یك جراحی كه در ناحیه كمرش صورت گرفت ، او را تقریبا برای مدت دو سال به یك معلول تبدیل كرده بود. بعدها در جریان سفری كه وی به اتفاق دوست ایام مدرسه اش، خانم الن گیتس استار به انگلستان كرد، از "تالار توین بی" لندن كه نوعی خانه مهاجران بشمار می رفت، بازدید كرد و با الهام از این تجربه ، این دو دوست در سال 1889، "تالار خانه" شیكاگو را تاسیس كردند و خانم آدامز تا هنگام مرگش در همین مركز زندگی و فعالیت كرد.

با دریافت اعانه های نیكوكاران، تالار خانه توانست در هر هفته به بیش از 10,000 مهاجر خدمت كند. اینان در دهه های اول مهاجران از كشورهای اروپایی بودند و بعدا در دهه 1920 مهاجران سیاهپوست و مكزیكی نیز به آن افزوده شدند. در این مكان ، امكاناتی چون مدرسه شبانه برای بزرگسالان، آشپزخانه عمومی، ورزشگاه، كتابخانه، مهد كودكی برای بچه های مادران كارگر و سالن هائی برای جلسات گروههای اتحادیه كارگری وجود داشت. آدامز درك می كرد كه این فقر عمومی، بدون آنكه نهادهای كشور در جهت رفع آن سازماندهی كنند ، هرگز از میان نخواهد رفت. وی همراه با افراد تالار خانه به مبارزاتی دست زد تا از طریق قانونگذاری لازم از مهاجران در مقابل استثمار حفاظت كند، ساعات كار زنان را محدود سازد، اتحادیه های كارگری را به رسمیت بشناساند، دادگاههای ویژه برای محاكمه جوانان نابالغ ایجاد كند و برای كارگاهها و كارخانجات مقررات ایمنی بوجود آورد. در سال 1910 وی اولین زنی بود كه به ریاست "كنفرانس ملی كار اجتماعی" نائل آمد .

علاوه بر این، آدامز استعداد ها و انرژی تزلزل ناپذیر خود را در جهات دیگر بكار انداخت : حق رای زنان ، امور سیاسی ( تائید نامزدی تئودور روزولت از طرف حزب پیشرفت در سال 1912)، و عضو موسس سازمان هایی چون " انجمن ملی پیشبرد مردمان رنگین پوست" (NAACP)، سازمان بزرگ حقوق مدنی و ضد تنفر نژادی، و بالاخره عضویت در" اتحادیه آزادی های مدنی آمریكا". وی روی هم رفته یازده كتاب نوشت و نویسنده مقالات متعددی بود . خانم آدامز در نخستین دهه قرن بیستم وارد جنبش صلح بین المللی شد و به عنوان نخستین رئیس " حزب صلح زنان" و نخستین رئیس "كنگره بین المللی زنان" در لاهه در سال 1915 انتخاب شد. اما هنگامی كه ایالات متحده وارد جنگ جهانی اول شد كه خانم آدامز با آن مخالف بود ، بعضی از آمریكائیها او و آرمانهایش را مورد انتقاد قرار دادند .

بهر حال دستاوردهای گوناگون خانم آدامز ، جوائز بسیاری را نصیب او ساخت كه از آن جمله جایزه صلح نوبل سال 1931 كه به اتفاق آقای نیكولاس موری باتلز به آن نائل آمد. جین آدامز در شیكاگو بدرود حیات گفت، ولی تالار خانه همچنان در مقام یك اثر تاریخی و ملی از او به یادگار باقیمانده است.