27 آوريل 2008
حق رای برای زنان
جنبش بزرگ تامین حق رای برای زنان در قرن نوزدهم تا اندازه ای با زنان تحصیلكرده ای آغاز شد كه خود را در دیگر مسائل و فعالیتهای اجتماعی داخل كردند. الیزابت كدی استانتون و لوكریتیا مات در سال 1840 در جریان كنفرانس الغاء بردگی در لندن با هم ملاقات كردند. استانتون، مات و دیگر زنان نماینده که به دلیل جنسیت خود از شركت در فعالیتهای این كنوانسیون محروم شده بودند، دسته جمعی از كنفرانس خارج شدند و تصمیم گرفتند كه كنوانسیون مشابهی درباره حقوق زنان تشكیل دهند. این هدف ، هشت سال بعد در سِنكا فالز در نیویورك به تحقق پیوست.
مقاصد كنفرانس سِنكا فالز براساس مفاد اعلامیه استقلال آمریكا كه در سال 1776 ایالات متحده را از بریتانیا جدا كرده بود، تنظیم شد. این اعلامیه دستور كار جنبش را تعیین كرد: حق زنان نسبت به كودكان خود هنگام طلاق، حق شهادت در دادگاه علیه شوهران بی رحم، حق زنان برای ورود به مشاغل مختلف و حفظ دستمزدهای دریافتی برای خود بجای تسلیم كردن آن به شوهران، و بالاخره مهمترین و بحث انگیزترین موضوع آن دوران یعنی اعطای حق رای به زنان .
بینش سیاسی الیزابت استانتون و سوزان آنتونی كه همكار مشهور او در قرن نوزدهم در همین جنبش حقوق زنان بود، این بود كه برای تغییر جامعه، باید نخست افكار عمومی را تغییر داد. این دو زن هر دو سخت سرگرم تبلیغ و پیشبرد عقاید و افكار خود بودند: استانتون از طریق نوشته هایش و آنتونی از طریق رهبری شخصی و سفرهای متعدد برای ایراد سخنرانی. علاوه بر این، هر دو نفر متوجه بودند كه كسب آزادی های مختلف برای هرگروه به معنی كسب این آزادی ها برای تمام گروه ها است. آنان از طریق استدلال و مباحثه در مورد الغاء بردگی سیاهپوستان می خواستند آمریكائیان اواخر قرن نوزدهم را متقاعد سازند كه زنان، مانند بردگان سابق، باید از حقوق شایسته و مشخص و حمایت قانونی بهره مند شوند. سرانجام ، هر دو زن به آنکه انجام یك انتخابات همگانی، سالم و آزاد برای آنكه تمام اعضای جامعه بتوانند نظرات خود را بنحو موثری بیان كنند، ضرورت كامل دارد، تحقق بخشیدند.
