14 آوريل 2008
گسستن زنجیرهای بردگی
در حدود نیمه قرن نوزدهم ، آمریكا به نحوی مهمل نمایی هم جامعه ای آزادیخواه بود و هم برده دار . در نواحی سواحل شرقی، برده داری بیش از دویست سال سابقه داشت و بخش مهم اقتصاد جنوب بود. اما با گذشت سالهای این قرن ، یك جنبش استوار الغای بردگی كه روز بروز نیرومند تر می شد بوجود آمد و توجه همگان را به شكاف بزرگی كه میان آرمان های ملت و عملكرد بردگی در نیمه جنوبی كشور وجود داشت جلب كرد. كشمكش ها و تنش ها شدت گرفت و در سال 1861 به جنگ داخلی كشیده شد . جنگ خونین چهارسال بطول انجامید تا سرانجام شمال ، تحت رهبری آبراهام لینكلن به پیروزی دست یافت و در نتیجه پایان بردگی در ایالات متحده اعلام گردید.
حضور زنان در این جنبش رهایی جنبه حیاتی داشت و چند تن از آنان حتی به رهبران این جنبش تبدیل شدند. دو برده سابق، هریت تابمن و سوجورنر تروث كه شرح حال آنها در صفحات بعدی آمده است، مفاسد بردگی را براساس تجربیات شخصی خود بیان كردند و بر آن شهادت دادند. یك شخصیت سوم به نام هریت بیچر استو كه سفید پوست بود، كتاب بسیار معروف "كلبه عمو تام" را در سال 1852 منتشر کرد. این رمان شور و شوق زیادی در میان مبارزان ضد بردگی در سراسر كشور، به ویژه نسل جدید رای دهندگان در شمال برانگیخت و نام خانم استو را در تاریخ در مقام یك مبارز برجسته الغاء بردگی جاوید ساخت. او هم مانند تابمن و تروث، به یك چهره مشهور تبدیل شده بود و در اجتماعات بسیار علیه بردگی سخنرانی می كرد.
آزادشدن سیاه پوستان كشور و اعطای حق رای به مردان آفریقائی آمریكا باعث آن شد كه بسیاری از زنان به وضعیت و موقعیت نابرابر خود در جامعه توجه كنند. فعالان و طرفداران آزادی زنان مانند الیزابت کدی استانتنون، تابمن، و تروث، بعدها خود به طرفداران مدافع جنبش حقوق زنان تبدیل شدند .
زمانه در تغییر و تحول بود و زنان نیز فرصت را غنیمت شمرده و کوشیدند تا اختیار زندگی خود را هر چه بیشتر در دست بگیرند. زنانی چون تابمن و تروث ، با فداكاریهای شخصی بزرگ و پیگیری و پایداری زندگانی خود را وقف اهدافی شریف و بزرگ یعنی : رهائی از یوغ بردگی و حقوق بشر برای همگان نمودند.
