28 مارچ 2007

شهر افسانه ای آمریکا شهرداری ايرانی تبار انتخاب می کند

دلشاد می گوید مايل است همچون پلی بین جوامع مختلف بورلی هیلز عمل کند

استیو هولگیت
گزارشگر ویژه

پورتلند، اورگان – جاهای کمی هستند که مانند بورلی هیلز در کالیفرنیا اینقدر جادوی تصاویر شناخته شدۀ رویای آمریکایی – ستاره های سینما و میلیونرها، خیابانهای تزیین شده با نخل، و بلوار افسانه ای سانست – را با خود داشته باشند. هنگامی که جیمی دلشاد اولین شهردار ایرانی-آمریکایی این شهر افسانه ای شد رویای خودش را نیز به این فهرست اضافه کرد.

در رقابتی نزدیک که چهار نفر اول آن تنها با 3 درصد آرا از هم فاصله داشتند، جیمی دلشاد در 6 مارس دوباره به عضویت شورای شهر بورلی هیلز انتخاب شد. طبق سنتی محلی، دلشاد به عنوان باسابقه ترین عضو شورای شهر از سوی سایر اعضای شورا به عنوان شهردار انتخاب شد. انتخاب رسمی در 27 مارس، روزی که نتیجۀ انتخابات بطور رسمی اعلام شد، صورت گرفت.

دلشاد با مبارزۀ انتخاباتی که قول تبدیل بورلی هیلز به "هوشمندترین و امن ترین شهر ایالات متحده" را می داد در انتخابات پیروز شد. برنامه های پیشنهادی دلشاد ارائۀ اینترتنت بیسیم، نصب چراغهای راهنمایی که خود را با وضعیت ترافیک وفق می دهند و تدابیر بیشتر امنیتی بودند.

دلشاد که 66 سال قبل در شیراز در ایران متولد شده است، همچنین قول داد که "به صورت پلی" بین جوامع بزرگ این شهر و جمعیت بزرگ ایرانی-آمریکایی، که تقریباَ یک چهارم ساکنین این محلۀ حومۀ لس آنجلس را تشکیل می دهند، عمل کند. دلشاد با افتخار تبار ایرانی اش را در انتخابات نشان داد و در عین حال بر خواست جامعه اش مبنی بر بودن جزئی از بافت اجتماعی بقیۀ آمریکا نيز تأکید کرد، و به این ترتیب چالش حقیقی آمریکا در ایجاد توازن بین احترام به هویت نژادی و عضوی از جامعه بودن را نشان داد.

دلشاد اشاره کرد که ساکنان بورلی هیلز با ایرانیان رانده شده از وطن خوب بوده اند. دلشاد در مصاحبه ای تلفنی به یو. اس. اینفو. گفت: "آنها آغوششان را به روی ما باز کرده اند و ما را پذیرفته اند." وی افزود که ایرانی-آمریکایی ها می خواهند "که نشان دهند که ما اینجا هستیم و می خواهیم که شهروندان خوبی برای ایالات متحده باشیم و به موفقیت آن کمک کنیم."

برای جیمی دلشاد، که در سال 1958 در 18 سالگی به آمریکا آمد، راه شیراز تا بورلی هیلز راهی طولانی و موفقیت آمیز بوده است. او پس از اینکه مدرک دانشگاهی اش را در سال 1965 دریافت کرد وارد تجارت نوپای کامپیوتر شد و چند سال بعد شرکت خودش را راه اندازی کرد که موفقیت بار بود. او که سالها ساکن لس آنجلس بوده است در سال 1989 به بورلی هیلز نقل مکان کرد و چهار سال پیش برای اولین بار به عنوان عضو شورای شهر انتخاب شد.

دلشاد که به عنوان رییس کنیسه خودش نیز خدمت کرده است، در سخنانی در مورد خدمات عمومی اش گفت: "من این موفقیت ها را جای دیگری نمی توانستم به دست آورم. بنابراین می خواستم که در مقابل برای جامعه ام کاری بکنم و در ضمن احترام بیشتری برای ایرنیان در آمریکا به وجود آورم."

در شورای شهر او فرصتهای بسیاری برای هر دوی این اهداف در اختیار دارد. در سیستم سیاسی غیرمتمرکز آمریکا، شهرها دارای خودمختاری قابل توجهی هستند. معمولاَ آنها قوانین خودشان را در گسترۀ وسیعی از مسائل اجرا می کنند، منجمله استانداردهای ساخت و ساز، پروانه های تجاری، ترافیک خودروها و سیستم آب و فاضلاب. آنها همچنین استانداردهای منطقه بندی را هم تعیین می کنند. این استانداردها مشخص می کنند که چه نوع ساختمان و تجارتی در هر محله مجاز خواهد بود. بورلی هیلز نیز مانند بسیاری از شهرها مالیات تعیین و جمع آوری می کند و کارمند استخدام می کند، منجمله افسران پلیس و یک مدیر شهر که امور روزمرۀ شهر را طبق رهنمودها و سیاستهای شورای شهر اداره می کند.

دلشاد هنگام صحبت در مورد شورای شهر بر باز بودن آن برای عموم و فرصتی که به ساکنان محل برای یافتن توافق در مورد مسائل مهم می دهد، تأکید کرد. شورا در مورد گسترۀ وسیعی از مسائل جلسات استماع عمومی برگزار می کند و به هر کس که مایل به صحبت باشد گوش فرا می دهد. سپس شورا در مورد مسائل مورد بحث تصمیماتی لازم الاجرا می گیرد. مسائلی همچون اینکه آیا خانه ای که طراحی خاصی دارد می تواند در منطقۀ خاصی از شهر ساخته شود (برای حفظ یکپارچگی معماری هر محله)، یا اینکه یک هتل جدید برای اینکه پروانۀ ساختمان دریافت کند چه مقدار فضای پارک خودرو، فضای سبز و بهبود خیابانها را باید در طرحهایش منظور کند. دلشاد می گوید که باز و شفاف بودن این فرآیند قوت حقیقی آن است. او گفت: "این موضوع پايبندی به اصول است، حتی اگر بعضی از طرفهای درگیر با دلایل شما مخالف باشند، باز هم به صداقت شما احترام می گذارند."

دلشاد می گوید که در بسیاری از مشاجرات، اعضای شورای شهر به تمام اظهارات گوش می کنند و سپس به طرفهای مخالف می گویند "سعی کنید بین خودتان به توافقی برسید. اگر به توافق نرسیدید ما به شما وقت دیگری می دهیم که در شورا حاضر شوید و آن وقت ما تصمیم نهایی را خواهیم گرفت." معمولاَ وقتی که طرفهای درگیر با وضعیت "یا همه چیز یا هیچ چیز" روبرو می شوند، به توافقی می رسند که برای هر دو قابل قبول است.

یک موضوع توانایی دلشاد در عمل کردن به عنوان میانجی بین جامعۀ ایرانی-آمریکایی و سایر ساکنان شهر را نشان می دهد. چند سال قبل، ایرانیان تازه وارد شروع به ساخت خانه هایی بسیار بزرگ کردند که گنجایش خانواده های بزرگشان را داشته باشد. این خانه ها معمولاَ دارای رنگهای روشن و خصایص معماری بودند که با خانه های اطرافشان در تضاد بودند و در محله ایجاد اختلاف می کردند. این مسأله به شورای شهر ارجاع شد.

دلشاد می گوید: "از وقتی که من به شورای شهر آمدم برای اینکه جوامع مختلف را به هم نزدیک کنم، کمک کردم که یک کمیسیون بررسی طرحها ایجاد شود. طرحها باید از زیر نظر این کمیسیون ویژه بگذرند تا اطمینان حاصل شود که هر خانه ای مناسب خیابانش است. در نتیجه، طراحی ها بهتر و زیباتر شدند. طراحان راضی تر بودند. صاحبان ایرانی خانه ها راضی تر بودند و همسایگانشان نیز راضی تر بودند."

این مسأله نمایانگر بعضی از نکات قوتی است که دلشاد باور دارد که ایرانی ها وارد فرهنگ آمریکایی می کنند. او می گوید: "یکی از چیزهایی که ما ارائه می کنیم روابط نزدیک خانوادگی است. ایرانیان به بزرگترها و پدر و مادرها احترام می گذارند ... آنها سیستمی بر مبنای ارزشی هاي ايجاد می کنند که از اولیا به فرزندان منتقل می شود. اهمیت تحصیلات بسیار زیاد است. آنها به فرزندان فشار می آورند که نمره های خوب بگیرند و تحصیلات بهتری داشته باشند."

دلشاد در مورد مزایایی که در آمریکا یافت می شود گفت: "اینجا کشوری آزاد است و شما تقریباَ هر کار که بخواهید می توانید انجام دهید... شما می توانید از اقلیتها باشید – می توانید یک یهودی شیرازی باشید – و می توانید به آمریکا بیایید. با وجود تمام مسائلی که بین ایران و آمریکا می گذرد، مردم به من اعتماد کردند که شهردارشان باشم. این به من نشان می دهد که اینجا کشوری آزاد و بخشنده است. این کشور به تازه واردان احترام می گذارد و می گوید ‘بگذارید فرزندانتان پر و بال داشته باشند. بگذارید پرواز کنند. آنها موفق خواهند بود."

مثل جیمی دلشاد در این شهر رویاها.