20 جولای 2007
لباس های سرخپوستان آمريکايی سنت و نوآوری را در هم می آميزند
نمايشگاهی تاريخ ساخت لباس توسط بوميان را در طول 200 سال دنبال می کند
واشنگتن – اميل هر منی هورسز ، يک متخصص فرهنگ های دشت های شمال و جنوب در موزه ملی سرخپوستان آمريکايی موسسه اسميت سونيان می گويد، نقش های برجسته زنان در جوامع سرخپوست آمريکايی در تکامل طراحی لباس ها و ابزارهای آيينی که آنها در در طول 200 سال گذشته ساخته اند منعکس شده است.
هر منی هورسز، عضوی از قبيله اوگالا لاکوتا (سو) در داکوتای جنوبی، سرپرست مشترک نمايشگاه NMAI به نام "هويت به وسيله طراحی: سنت، تغيير، و جشن در لباس های زنان بومی" است. اين نمايشگاه تاريخ ساخت لباس را از قرن نوزدهم تا اکنون، با نمونه هايی از پوست آهوی کاملاً تزيين شده و لباس های پارچه ای که سبک های گوناگون مذهبی و قبيله ای آمريکای شمالی را نشان می دهند، دنبال می کند.
لباس ها، که به همراه کفش ها، شلوارها و ديگر اقلام دست ساز، نمايش داده می شوند، سنت های هنری سرزنده جوامع سرخپوست آمريکايی را آشکار می کنند. هر منی هورسز به يو اس اينفو گفت "در فرهنگ های ما، توانايی هنری يک موهبت معنوی شناخته می شود. زنانی که در ساخت لباس برتری داشتند همواره به دليل کمک به رفاه خانواده شان مورد احترام بودند،و ساخته هايشان موقعيت خانواده شان را در چارچوب قبيله بالا می برد.
او گفت طرح ها "گاهی از تصورات و روياها سرچشمه می گرفت"، اما تغييرات اجتماعی نيز نقشی در ترفندی های طرح ها داشت. همچنان که جوامع بومی آمريکای شمالی در تماس با ساکنان سفيدپوست در قرن نوزدهم قرار گرفتند، اجناس جديدی مانند مهره های شيشه ای، پشم، پنبه، روبان و دگمه های نقره از طريق داد و ستد به دست آمد و به سرعت به طرح های ساخت لباس راه يافت. روش های سنتی تزيين – مانند دوختن دندان گوزن روی سطحی از پوست آهو، تزيين کلاه جنگ با پر عقاب يا نقاشی کردن نگاره های نمادين – رايج ماند، اما با الگوهای پيچيده مهره دوزی ترکيب شد.
زنان سرخپوست آمريکايی مجبور بودند ياد بگيرند چگونه از ممنوعيت های شديد برای رسوم و جشن هايشان گذر کنند. در اواخر قرن نوزدهم، مقامات دولتی ايالات متحده قبايل را تحت فشار قرار دادند تا خود را با فرهنگ سفيدپوستان وفق دهند و تلاش کردند زبان های قبيله ای را با ثبت نام بچه های سرخپوستان آمريکايی در مدارس فقط انگليسی زبان ريشه کن کنند. بزرگان قبيله پايوت با برپا کردن رقص روح، مراسمی که خواستار احيای شيوه سنتی زندگی سرخپوستی بود، واکنش نشان دادند. اين به زودی در ميان قبايل سراسر غرب آمريکا جا افتاد. دولت فدرال – از ترس شورش های قبيله ای- رقص روح را در 1890 ممنوع کرد و پافشاری کرد که نمايش های ميهن دوستانه در تعطيلات رسمی همچون روز استقلال، که هر سال در ماه ژوييه جشن گرفته می شود، جايگزين مراسم سنتی شود.
جوامع بومی، با حضور در جشن های 4 ژوييه با رقصندگانی که با مهارت لباس محلی پوشيده بودند، به ظاهر با اين درخواست موافقت کردند. اما اين رقصندگان – که لباس های حاشيه دار و مهره دوزی شده طراحی شده به وسيله خياط های مبتکر بومی می پوشيدند- در حال فرستادن پيام های رمزی به جوامعشان بودند، و به اتحاد قبايل در مقابل سرکوبی دولت اشاره می کردند.
آنها مراحل رقص سنتی را اجرا می کردند، و لباس هايشان – تزيين شده با نمادهای مهره دوزی شده پرچم ايالات متحده- از اشکال رايج ميهن دوستانه برای بزرگداشت نياکان جنگجويشان استفاده می کرد.
خياط های سرخپوست آمريکايی امروز همچنان لباس هايشان را با نگاره های قرمز، سفيد و آبی برای احترام به سربازان جنگی ايالات متحده در خانواده های قبيله مهره دوزی می کنند. در واقع، قبيله کيووا اکنون مراسم باستانی رقص جنگش را به سربازانش که در عراق و جاهای ديگر خدمت می کنند تقديم می کند. هرمنی هورسز گفت، لباس های پوست آهوی به دقت ساخته شده ای که رقصندگان کيووا می پوشند بخشی جدايی ناپذير از اين رسم هستند.
او همچنين به اجرا کنندگان رقص خيال و رقص شال اشاره کرد، که در مسابقات رقص در گردهم آيی های معاصر شرکت می کنند. رقصندگان لباس های بسيار تزيين شده ای با حاشيه بلند می پوشند که با هر حرکت يا قدم رقص حرکت می کند. بنابراين، مهارت های زنان بومی در ساخت لباس به جاودانه کردن ميراث قبيله شان ادامه می دهد.
هرچند عناصر سنتی طراحی لباس محلی از ميان نسل ها گذشته است، نوآوران امروزی اين اطمينان را به وجود می آورند که فنون ساخت لباس به آينده نيز نظر دارند. نمايشگاه "هويت از طريق طراحی" با ويدئويی از رقصندگان در لباس آيينی دوره مدرن آغاز می شود، که با نمايش گسترده ای از لباس ها، شلوارها، کفش ها و گهواره هايی از اواخر قرن 19 و اوايل قرن 20 ادامه می يابد. نمايشگاه همچنين شامل لباس هايی با کيفيت موروثی از خياطان سرخپوست آمريکايی مقام آور قرن 21 است.
در اختتاميه نمايشگاه، خياط ها و رقصندگان در يک فيلم مونتاژ شده ظاهر می شوند، که تفسيری درباره معنای عمیق تر پوشش آيينی سرخپوستان آمريکايی ارائه می دهد. جورجيانا اولدالک، از قبيله آسينیبوين، توضيح می دهد لباسی که او می پوشد هديه ای است از خانواده گسترده اش. او می گويد "وقتی می رقصم، هرگز تنها نيستم." "با وجودی که آنها اکنون مرده اند، هنوز با من هستند، و من آنها را با خودم حس می کنم."
در فيلم، طراح/رقصنده کری جان مايرز، از قبيله کومانچی، می گويد هر وقت به مسابقات رقص ساحل شرقی سفر می کند برای رفتن به منطقه مد شهر نيويورک ريسک می کند تا مواد غيرمعمول ساخت لباس را جستجو کند. او می گويد "شما به چيزهای قابل دسترسی نگاه می کنيد در حالی که به نوعی از سنت وفاداريد."
هر منی هورسز گفت، نمايشگاه NMAI "واکنش بسيار مثبتی" در بازديدکنندگانی که "هنرمندی شگفت انگيز" زنان ماهر بومی خيره شان کرده است ايجاد کرده است، اما هدف اصلی آن "برجسته کردن سنت ها و نقش زنان خياط بومی در جوامعشان، در گذشته و اکنون است. در جوامع بومی، زنان واقعاً نگهدارنده سنت و آگاهی هستند. آنها فرهنگ را زنده نگه می دارند."
نمايشگاه از ماه مارس در NMAI آغاز شده است و تا سپتامبر 2008 باز می ماند. نمايشگاه را همچنين می توان در تارنمای اسمیت سونیان ديد.
در اين باره بيشتر بخوانيد:
