We’ve gone social!
Follow us on our facebook pages and join the conversation.
14 آگوست 2007
لباس های سنتی سرخپوستان آمریکایی چشم ها را در پاوای ملی خیره می کنند
رقص، آواز و نواختن طبل موجب هیجان شرکت کنندگان و تماشاچیان می شود
واشنگتن – شاید چشم ها و گوش ها نتوانند همۀ رنگ ها و دامن های چرخان، آوازها و بانگ طبل هایی را که طی مراسم رژۀ پاوای ملی در واشنگتن فضا را پر می کنند ثبت کنند.
مردان، زنان، و کودکانی از بیش از 250 قبیلۀ سرخپوست آمریکا در ورزشگاهی بزرگ جمع شده اند تا فرهنگ خود را جشن بگیرند و به نظامیان جنگ آموخته خود ادای احترام کنند. آنها توسط افراد برجستۀ قبیله که عصاهایی مزین به پر عقاب در دست دارند و نگهبانان رنگارنگی که پرچم های قبیله ای و پرچم ایالات متحده و کانادا را در دست دارند رهبری می شوند.
در ادامۀ سنت های آنها، در هر روز از پاوای ملی (10-12 اوت 2007) مراسم رژه برگزار شد که نزدیک به 500 رقصنده در آن شرکت می کردند. پاوا ملی رویدادی دوسالانه و یکی از ده ها گردهمایی است که هر تابستان در سراسر آمریکای شمالی برگزار می شوند.
جنگ آموختگان جنگ جهانی دوم، جنگ های کره، ویتنام، طوفان صحرا، افغانستان و عراق، که بسیاری از آنها با یونیفورم های خود رژه می رفتند، مهمانان افتخاری این مراسم بودند. در میان آنها گروهی از گویندگان رمز سابق حضور داشتند. این ها سرخپوستان آمریکایی هستند که در نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده خدمت می کردند و طی جنگ جهانی دوم پیام های تاکتیکی را با رمزهایی که بر اساس زبان مادری شان ساخته شده بودند منتقل می کردند. دان پترسون، گویندۀ مراسم، گفت: "همچنان تعداد بی سابقه ای از سرخپوستان برای خدمت داوطلب می شوند."
پترسون، عضو قبایل تانکاوا و آپاچی از ایالت اوکلاهما، با شروع مراسم رژۀ ورودی گفت: "ما همگی در حلقۀ پاوا به عنوان قبیله ای بزرگ جمع شده ایم."
پاووا برای سرخپوستان آمریکایی گردهمایی اجتماعی است که معانی بسیار بیشتری نیز دارد. آنها از نسل های گذشته قدردانی می کنند و ارزش های فرهنگی را به جوانان منتقل می کنند.
مگان یانگ، 21 ساله و عضو پورچ باند سرخپوستان کریک در ایالت آلاباما و دختر شایستۀ سرخپوست جهان، گفت: " پاووا نشانۀ سمبلیکی از مردم بومی آمریکا است چرا که این به دیگران نشان می دهد که ما هنوز زنده هستیم، ما هنوز نیرومند هستیم و ما هنوز به فرهنگ و شیوه های اجدادمان عمل می کنیم."
یانگ گفت که وی می خواهد "تصویر خوب مردم بومی آمریکا را ترویج کند و کمک کند که برخی تصویرهای کلیشه ای که در مورد آنها وجود دارند را از میان ببرد." یانگ گفت که همۀ سرخپوستان در مناطق حفاظت شده زندگی نمی کنند و همۀ آنها نیز دچار اعتیاد به الکل و دیگر مشکلات نیستند. "بسیاری آمریکایی های بومی تحصیل کرده وجود دارند که در مشاغل سیاسی، حقوق و پزشکی خدمت می کنند."
راسل یانگ برد (آریکارا/هیداتسا)، از داکوتای شمالی، که در رشتۀ طبل نوازی شرکت کرده بود، گفت که وی از زمانی که راه رفتن را آموخت رقص را شروع کرده است. وی در مدرسۀ ابتدایی رقص آموزش می دهد و به کودکان می گوید "نترسید. این بخشی از شما است. نه هیچ کس دیگر. هیچ کس نمی تواند به شما بگوید که آن را غلط انجام داده اید."
برخی از افرادی که در میان خوانندگان و طبل نوازان پاوا ملی حضور داشتند عبارتند از های نون (سر ظهر) از قبیلۀ کری از ساسکاچووان کانادا؛ بال ریور (رود نبرد) از قبیلۀ آنیشینابه از ایالت مینه سوتا؛ و سادرن تاندر (صاعقۀ جنوبی) از قبیلۀ پاونی از ایالت اوکلاهما – که همگی در حلقۀ پاووا افراد شناخته شده ای هستند.
برخی از پرچم داران عبارت بودند از ایرا هیز کالر گارد (پیما/ماریکوپا) از آریزونا، که به افتخار سرخپوست پیمایی نام گذاری شده است که در سال 1945 در مراسم افراشتن پرچم در جیمزتاون شرکت کرد. هیز یکی از تنها پنج نفری از گروهان 45 نفره اش بود که از نبرد جان سالم به در برد.
طی مراسم رژۀ ورودی، زنان در "لباس های جینگل" که با صدها مخروط کوچک فلزی پوشیده شده بودند، یا در لباس های پوست گوزن که دارای لبه های بلندی بودند که با حرکت آنها به اطراف تاب می خورد، رقصیدند. برخی از آنها حرکات پیچیدۀ پا، دست و چرخش های رقص شاول فنسی زنان را اجرا کردند.
بسیاری از مردن رقصنده رقص گراس را اجرا کردند. آنها لباس هایی مزین به رشته های بلند روبان و یا پارچه و منگوله های نخی به تن داشتند که به کلاه هایشان متصل بودند و هنگامی که رقصنده ها با ریتم طبل حرکت می کردند به اطراف چرخیده و تکان می خوردند. تماشایی ترین آنها، رقصندگان مرد فنسی بودند که هر یک از آنها دو رشتۀ پر عقاب رنگی بر روی بالا وپایین پشتشان پوشیده بودند. هر رقاص می چرخید و می پرید تا مهارت های ورزشی اش را نشان بدهد و این حلقۀ دوار رنگی پدید آورده بود.
در نمایش های دیگر – و سپس در رقابت ها – زنان و مردان سالمند رقص های سنتی باوقاری را نمایش دادند. احتمالا برای برخی از تماشاچیان، بهترین بخش رژۀ ورودی نمایش "تاینی تاتز" بود که کوچکترین رقصنده ها را نشان می داد، از جمله کودکی نوپا که یک رشته پر پوشیده بود و فقط به شیشۀ شیرش چسبید و به رنگ های چرخان اطرافش خیره شده بود.
پس از رژۀ ورودی هم شرکت کنندگان و هم تماشاچیان دعوت شدند که برای رقص میان قبیله ای به حلقۀ رقص بپیوندند. به نظر می رسید که بازدیدکنندگان غیربومی از فرصت همگامی و رقصیدن با مردان و زنانی که لباس های قبیله ای کامل به تن داشتند هراس داشتند.
اطلاعات بیشتر در تارنمای موزۀ ملی سرخپوستان آمریکا موجود است:
Additional information
اطلاعات بیشتر:
