09 دسامبر 2009

زنان زیمبابوه آروزی کسب دکترا را دنبال می کنند

تررای ترنت بعد از پیروزی بر چالش ها حامی دختران شد

کاترین مک کانل
عضو هیئت تحریریه America.gov

واشنگتن- تلاش سخت و  ایمان به این که می تواند به آرزوی دیرین خود برسد، به تررای ترنت اهل زیمبابوه کمک کرد کالج را به اتمام برساند،وسپس در مقطع کارشناسی ارشد به تحصیلاتش ادامه دهد و حامی بین المللی تحصیلات بهتر برای دختران گردد.

ترنت طی یک گفتگوی اینترنتی با America.gov در 9 نوامبر، دربارۀ پشتکار خود در کارش و اهمیت تحصیلات صحبت کرد. (به مقاله تررای ترنت اهل زیمبابوه در رابطه با تحصیلات و حمایت از دختران سخن می گوید مراجعه کنید)  

او زنان جوان را در سراسرجهان  تشویق کرد تا به افراد مسئول در جوامع خود - معلمان و پرستاران - بگویند که مایلند مرحلۀ ازدواج را جهت ادامۀ تحصیل به تعویق بیاندازند. او خطاب به دختران گفت که برای دریافت مستقیم کمک، به سازمان های  امدادی مانند یونیسف و آژانس توسعۀ بین الملل آمریکا روی بیاورند. او اظهار داشت که دولت ها و اهدا کنندگان بین المللی، تحصیلات را هر چه بیشتر در زمرۀ حقوق اساسی بشر محسوب می کنند.

ترنت گفت، "تحصیلات تنها سلاحی است که زنان برای مبارزه با فقر، تحقیر، و گرسنگی در اختیار دارند."

هنگامی که ترنت در روستای زوپیانی[2]، واقع در منطقۀ کشاورزی زیمبابوه بزرگ می شد، پدرش معتقد بود که تحصیلات امتیازیست که فقط به پسران تعلق دارد، و اجازه نداد او به مدرسه برود. وقتی 11 ساله بود، پدرش او را مجبور به ازدواج کرد. شوهرش نیز که او را هر روز کتک می زد،  اجازه نداد به مدرسه راه پیدا کند.

در سال 1992، وقتی ترنت، خود مادر شده بود و 29 سال داشت، زنی به نام جو لاک[3]، که ریاست گروه کمک های بین المللی هیفر[4] را به عهده داشت، از روستای زوپیانی دیدن می کرد. لاک از ترنت پرسید چه آرزویی دارد. اول، ترنت عقب کشید، اما وقتی به او اصرار کردند گفت که آرزو دارد لیسانس، فوق لیسانس، و دکترا بگیرد. لاک به او گفت این آروز ها دست یافتنی هستند.

بعد از این که لاک روستای آنان را ترک کرد، مادر ترنت او را تشویق کرد فهرستی از آرزوهایش را روی کاغذ بیاورد، آن را در یک قوطی حلبی پوشیده با زرورق بگذارد و زیر یک تخته سنگ چال کند. هر گاه به آن آرزو ها بیندیشد، این سنت الهام بخش او خواهد بود.

ترنت به آن آرزو ها فکر می کرد. و یکی ازافکارش این بود که " اگر بعنوان یک زن شروع به  تحصیل کنم، می توانم بچه هایم را هم به تحصیل تشویق کنم."

سازمان هیفر به والدین ترنت یک بز جایزه داد که ترنت از درآمد شیر آن می توانست هزینۀ تحصیلش را بپردازد. این سازمان او را به عنوان مسئول تشکیلات محلی نیز استخدام  کرد که این کار درآمد دیگری هم برایش تأمین می کرد.

ترنت خطاب به شرکت کنندگان در گفتگوی اینترنتی گفت، در داستان زندگی من معجزه ای رخ نداد. بعد از این که پول کافی جمع کرد، تحصیلاتش را در ایالات متحده ادامه داد، او  ساعات کار شبانه و کلاس هاس روزانه در دانشگاه ایالتی اوکلاهما[5] را در آن واحد به انجام می رساند . او گفت رفتن به یک کشور جدید و فراگیری رسوم تازه، کاری دشوار بود، اما "آروز های چال شده" اش، مایۀ الهام او بودند.

یکی از مقامات دانشگاه ایالتی اوکلاهما ترنت را با سازمان زنان آشنا کرد که بخشی از هزیۀ تحصیل او را تقبل کرده بود. بعدا ً ترنت موفق شد مدارک لیسانس و فوق لیسانس خود را از دانشگاه ایالتی اوکلاهما دریافت کند و برای ادامۀ کار با سازمان بین المللی هیفر، به آرکانزاس رفت.

بعد از چند سال کار، یکی از همکارانش در هیفر او را تشویق به ادمۀ تحصیل در دانشگاه وسترن میشیگان کرد. او این پیشنهاد را پذیرفت و در سال 2007، وارد دورۀ دکترا شد.

او در ماه دسامبر و در 46 سالگی فارغ التحصیل شد. وقتی از ترنت سؤال شد که آیا به همۀ آرزو هایش رسیده، جواب داد، "هنوز آروز دارم که همۀ زنان و دختران بتوانند تحصیل کنند." او درخواست کرد درامور سیاست های دولت در کشور های در راه رشد به کار بپردازد تا  اطمینان حاصل کند دختران امکان تحصیل داشته و با زنان رفتاری منصافه می شود. (در کشور های واقع در جنوب صحرای آفریقا، تنها 17 درصد از دختران در دبیرستان ثبت نام می کنند.)

دکتر ترنت، بعد از فارغ التحصیلی خود در ماه دسامبر، قصد دارد از کشور خود دیدن کند. او دختران کشورش را تشویق به تحصیل خواهد کرد، اما خودش هم  تشویق خواهد شد. او گفت، در روستایمان همه مرا دوست دارند.

1.       Tererai Trent

2.       Zvpiani

3.       Jo Luck

4.       Heifer

5.       Oklahoma State University