08 مارس 2010

بازرگان مصری آمریکایی مشوق صلح و درک متقابل است

کاییس منوفی پل هایی برای تحولات بنا می کند

 

ام اسکات بورتوت
عضو هیئت تحریریه America.gov

واشنگتن- کاییس منوفی مردی پر مشغله است. او که ساکن کالیفرنیاست و در اواخر دهۀ 1960 یکی از بهترین بازیکنان تیم ملی بسکتبال مصر بوده، راه زیادی را ازوطن خود طی کرده است.  او اینک مدیر عامل و رییس شرکت دلگاتا[1] واقع در ساکرامنتو است، یک شرکت مشاور مدیریت و فناوری که برندۀ جایزه هم بوده است. درطی ده سال گذشته، منوفی با پروژه هایی در اروپا و خاور میانه به عملیات شرکتش جنبۀ بین المللی  بخشیده است.

 سوابق کار شرکتی منوفی قبل از تأسیس دلگاتا، بسیار درخشان است. او به عنوان مدیر مسئول شرکت های ایندوس[2] و رییس بخش بین الملل و روابط  راهبردی آن، در ده برابر افزایش فعالیت های این شرکت از 20 میلیون دلار به 200 میلیون دلار، تأثیر مستقیم داشت.

قرائن زیادی مبنی بردانش و خرد منوفی در دنیای تجارت وجود دارد. اما در نظر بعضی که او را می شناسند، موضع یک فعال اجتماعی است که وجهۀ خاصی به او داده است.

ماریل سوکاموتو[3]، رییس فلورین[4]، شعبۀ لیگ شهروندان ژاپنی آمریکایی (JACL) در کالیفرنیا، دربارۀ خدمات اجتماعی منوفی به America.gov  اظهار داشت، کسانی که دارای قدرت بصیرت هستند، بذری می کارند که مایۀ الهام دیگران باشد. و این همان کاریست که کاییس کرده است.

نقش منوفی به عنوان چیزی بیشتر از نقش وی  دراقتصاد تجاری، با رویدادی آغاز شد که زندگی او و بسیاری دیگر را متحول کرد: یعنی حملات 11 سپتامبر 2001.

چند روز بعد از واقعۀ 11 سپتامبر، منوفی در یک کنفرانس خبری که  JACL  آنرا  ترتیب داده بود شرکت جست . در آنجا وی از همگان خواست تا علیه   هدف قرار دادن مسلمانان  بپا خیزند.

منوفی دربارۀ تأثیر این کنفرانس خبری بر او به America.gov گفت، بعد از 11 سپتامبر احساس کردم به عنوان یک مسلمان آمریکایی که در مصر متولد شده، مسئول بنا کردن پل هایی هستم که مردم آمریکا بتوانند از طریق آن با [فرهنگ عرب] آشنا شوند. به نشانۀ قدردانی از فعالیت های اجتماعی منوفی، اخیرا ً مراسمی از سوی JACL برگزار گردید.

منوفی که با انگیزۀ واقعۀ 11 سپتامبرکارش را آغاز کرد،  اکنون برای ایجاد درک متقابل بین فرهنگ هایی که غالبا ً در رسانه ها ،مخالف یک دیگر توصیف می شوند،   در جامعۀ خود  قدم جلو گذاشته است. "احساس می کردم همۀ آن چه که از سوی رسانه ها [دربارۀ مسلمانان] گفته می شود، واقعیت ندارد – چه کسی باید این اظهار نظر ها را تصحیح می کرد؟  ما باید این کار را انجام می دادیم."

منشأ این ویژگی ها و قاطعیت منوفی برای نیل به  دستیابی را باید در دوران جوانی او جستجو کرد. بعد از مرگ پدرش، که معاون وزارت آموزش و پرورش مصر، نویسنده و شاعر بود، منوفی می گوید که سال ها در سایۀ او زندگی کرد. وقتی 12 ساله شد، این وضعیت تغییر یافت و او با این واقعیت آشنا شد که شش سال است که پدرش  ازدنیا رفته است .

منوفی گفت، من  درون خود را تفتیش کردم و پی بردم  که آن روز خیلی چیز ها در زندگی من تغییر کرده، و در عوض ماندن در سایۀ پدرم، به خود گفتم، نه، باید فردی متکی به خودم باشم.

منوفی در تلاش جهت ایجاد جوامعی قدرتمند تر در داخل و خارج کشور، سه  ابتکار ایجاد کرد: بنای پل ها[5]، حذف فاصله ها[6]، و جوانان برای درک بهتر[7]. هدف کلی هر یک از این سازمان ها، ارتقای تحصیلات و گوناگونی در جهت ایجاد مکانی مناسب برای صلح در جهان است.

 ابتکار بنای پل ها،  بر برنامه های مشوق مبادلات فرهنگی، دانش و تجربه تمرکز دارد. یکی از جنبه های بنای پل ها مبتنی بر ایجاد و حمایت از برنامه هایی مانند موسیقی جهانی و فستیوال رقص ساکرامنتو[8]، ندای وحدت[9]، و ترانه های امید[10] است.

ترانه های امید – یک رویداد سالانه است که موسیقیدانان عرب و اسراییلی را برای اجرای برنامه در ساکرامنتو گرد می آورد – و جای خاصی در قلب منوفی دارد.

منوفی گفت، هنگامی که موفق شدیم فلسطینی ها و اسراییلی ها را در یک جا جمع کنیم، واقعا ً تحت تأثیر قرار گرفتم. آن ها موسیقی زیبایی در کنارهم اجرا کردند و به عنوان دوستان خوب از هم جدا شدند.

کنسولگری های مصر و اسراییل در سانفرانسیسکو نیز درشور و اشتیاق منوفی برای حمایت از صلح از طریق مبادلات موسیقی مشارکت دارند و از کنسرت آوریل سال 2008 ترانه های امید حمایت به عمل آوردند.

بنای پل ها هم یک اجلاس سالانه برگزار می کند و حامی هیئت های آمریکایی و خاور میانۀ متشکل از کارشناسان تحصیلی و رهبران دولتی و اقتصاد تجاری است که در برنامه هایی پیرامون بهداشت و درمان، فناوری، کشاورزی و غیره، با یک دیگر همکاری می کنند.

منوفی که سخت مشغول تلاش های مبتنی بر مشارکت های بین المللی مانند بنای پل هاست، مقداری از وقتش را هم از طریق سازمان غیر انتفاعی حذف فاصله ها، به کمک به مردم نیازمند کالیفرنیا اختصاص داده است.

سازمان حذف فاصله ها نه تنها بودجۀ کمک به دانش آموزان برای بهبود وضع درسی و فارغ التحصیلی از دبیرستان را تأمین می کند، بلکه به تشکیل دوره هایی جهت ورود به تحصیلات عالی و یا آموزش های حرفه ای هم کمک می کند.

منوفی از زمان بازی در تیم بسکتبال، و  از درآمد و بذل و بخشش هایی که می کرد، با ارزش  سخاوتمندی به دیگران آشنا شد. "همیشه احساس می کردم انسان ها فقط به کمی کمک احتیاج دارند تا راه بیفتند. همیشه معتقد بوده ام وقتی به دیگران کمک می کنیم، بیشتر از قبل به خودمان برمی گردد، و دیدم که حقیقت دارد."

منوفی در توجه به جوانان، سازمان جوانان برای درک بهتر(YBU) را تأسیس کرد. این سازمان به جوانان فرصت می دهد با در پیش گرفتن برنامه هایی برای کمک به دیگران، به جامعۀ خود هماهنگی بیشتری ببخشند. برخی برنامه های آن ها عبارتند از شرکت جوانان در برنامه های تعاملی جهت ایجاد دیلوگ های میان- نژادی  (مانند مراسم بزرگداشت مارتین لوتر کینگ جونیور)، خانه سازی برای فقرا (اسکان برای انسان) و شرکت در تظاهرات برای صلح (روز جهانی صلح).

منوفی گفت، من اسم آن را YBU نگذاشتم، بچه ها به آن گفتند YBU. در آغاز اسمش "یک خدا، یک پیام" بود. اما بچه ها گفتند چون کارمان تنها به مذهب مربوط نمی شود و بیشر جنبۀ اجتماعی دارد، معنایش ایجاد درک بیشتر در جامعه است.

منوفی گفت مهم است که آمریکایی های مسلمان، در جوامع خودشان فعالانه مشارکت داشته باشند. به نظر او، این مشارکت می تواند در حد آشنا کردن همسایگان با مراسم و سنت های آنان باشد، مانند دعوت برای حضور در مراسم افطار ماه رمضان. او معتقد است هرچه غیر مسلمانان درآمریکا بیشتر با ارزش های مسلمانان آشنا شوند، بیشتر به مشارکت اسلام در جامعه، خانواده، و فرهنگ آمریکا پی می برند و از آن قدردانی می کنند، و در عین حال، برداشت های منفی ازاسلام هم کاهش پیدا می کند.

منوفی قصد دارد در آینده نیز به طرح های اجتماعی خود ادامه دهد و با موفقیت شرکت دلگا،  حتی وقت بیشتری را به آن اختصاص دهد. منوفی می خواهد  با استفاده ازرشد مالی ناشی از فعالیت های داخلی و بین المللی خود، موضوع صلح را از طریق سازمان بنای پل ها و منتقل کردن مفهوم آن به خاورمیانه، پیگیری کند.

منوفی گفت، می خواهم در آینده وقتم را با رفتن به  غزه، تل آویو، بیت المقدس، دمشق، و قاهره پرکنم ومردمانی را که درک متقابل درستی از یک دیگر ندارند، به هم نزدیک کنم.

گویی تلاش های منوفی خود به طور مستقل زنده هستند. برنامه هایی مانند بنای پل ها، حذف فاصله ها، و جوانان برای درک بهتر متقابل، بر اعتقاد منوفی به کار اجتماعی تأکید می گذارند. افرادی مثل سوکاموتو از JACL، این گونه تلاش ها را دارای تأثیرات ماندگار می دانند.

او گفت، کاییس فردی است که از طریق قدرت بصیرت و تعهد خود، چیزی پدید آورده که بزرگتر از کاریست که می توانست به تنهایی انجام دهد و برنامه هایی که پایه گذاری کرده پایدار خواهند ماند.

1.       Delegata

2.       Indus

3.       Marielle Tsukamoto

4.       Florin

5.       Building Bridges

6.       Closing the Gap

7.       Youth for Better Understanding

8.       Sacramento World Music & Dance Festival

9.       Call for Unity

10.    Songs of Hope