25 مارچ 2009
کاترین چون و درک الرمن: مبارزه با قاچاق انسان
این مقاله در شماره آیندۀ " مجله الکترونیکی ایالات متحده، راههای مسالمت آمیز برای تغییرات اجتماعی" خواهد آمد.
فکری که با یک مکالمه ساده سر میز شام در میان دانش آموزان در سال 2001 در " دانشگاه بروان " در پراویدنس ، رودآیلند ، آغاز شد ، امروز تبدیل به یکی از بزرگترین سازمانهایی که در ایالات متحده و ژاپن با قاچاق انسان مبارزه می کند تبدیل شده است.
کاترین چون در حال گفتگو در مورد واقعه تاریخی لغو برده داری در ایالات متحده با همکلاسی اش درک الرمن بود که این گفتگو به برده داری نوین – امروزی کشیده شد. اندکی بعد از آن، یک روزنامه محلی مطلبی در مورد 60 زن اهل کرۀ جنوبی، که به زور وادار به کار در یک روسپی خانه در پراویدنس شده بودند، منتشر کرد. خانم چون در همان لحظه فهمید که چه می خواهد بکند.
وی در مقاله ای در مجله " بهداشت زنان " در سال 2007 نوشت، " ضربۀ سختی بود: وقتی که در آن مقاله خواندم که آن زنان تقریباً هم سن من و اهل کشور من هستند."
در نتیجۀ این واقعه، خانم چون و الرمن " طرح ستاره قطبی " را ایجاد کردند. نام این طرح از" ستاره قطبی " گرفته شد، که باعث هدایت برده ها از جنوب ایالات متحده به سمت شمال و آزادی - و البته به کمک آنچه که " راه آهن زیرزمینی " در سالهای پیش از " جنگهای داخلی ایالات متحده " (1865-1861 ) خوانده می شد- گردید.
این دو نفر یک طرح بازرگانی را برای تارنمایی درست کردند که کمک فوری و عملی ای به قربانیان قاچاق انسان ارائه می داد، و نظرات خود را به مسابقه سالانه بازرگانی " دانشگاه بروان " ارائه کردند. با آنکه این طرح سودآوری نبود و منفعت زیادی نداشت، جایزۀ دوم مسابقه را که مبلغ 12,500 دلار بود از آن خود کرد. چون و الرمن در سال 2003 برای تأسیس دفتری به واشنگتن دی.سی نقل مکان کردند.
چالشی که آنها در پیش روی دارند چالش دشواری است. الرمن نوشته است، " نهضت ضد قاچاق نوپا است و با سازمانهای جنایتکاری برخورد می کند که توسط بعضی از سرکش ترین بیماران اجتماعی حمایت می شوند."
" سازمان ملل " تخمین می زند که 12.3 میلیون نفر در کار اجباری، کار اجباری برای استهلاک قرض، کار اجباری کودکان، و بردگی جنسی درهر زمان معین، مشغول هستند. دیگر برآوردها به طور وسیعی بین 4 میلیون تا 27 میلیون نفر نوسان دارند.
" طرح ستاره قطبی " از جنبه های بسیاری به این مشکل می پردازد. این طرح در زمینه امداد مستقیم و شناسائی قربانی، از جمله از طریق خطوط تلفنی مستقیم چند زبانه مخصوص مواقع بحرانی فعالیت می کند، و برخورداری از خدمات اجتماعی و خانه موقت را به قربانیان ارائه می دهد " ستاره قطبی " "مرکز ملی منابع قاچاق انسان " را ، که به عنوان مرکز ارائه دهنده خدمات تلفنی ملی درمورد قاچاق انسان در ایالات متحده فعالیت دارد، اداره می کند.
این سازمان همچنین طرفدار گذراندن قوانین سختگیرانه تردولتی و ایالتی ضد قاچاق است و اعضای جامعه را در تلاشهای ملی و بومی تودۀ مردم شرکت می دهد. " ستاره قطبی " دارای بیش از 30 کارمند حرفه ای، و دفترهایی در واشنگتن؛ نیوآرک ، نیوجرسی؛ دنور، کلورادو؛ و توکیو می باشد.
هرچند تعدادی سازمان ضد قاچاق فعال وجود دارد، ولی " ستاره قطبی " یکی از سازمانهای است که تنها به درمان درمان قربانیان اکتفا نمی کند، بلکه طرفدار حمله مستقیم به سازمان های جرم و جنایت از طریق اعمال قوانین تقویت شده است.
به عقیده الرمن،از آنجائیکه جنایتکاران اغلب قاچاق را فعالیتی کم خطر، و پر منفعت تلقی می کنند، "یک برنامۀ راهبردی متمرکز که ترکیبی از ایجاد موانع بر سر رای سود جوییاین افراد، همراه با پیگرد قانونی و محکومیت بیشتر باشد، مؤثرترین شیوه برای تضعیف این تشکیلات است. " همچنین الرمن در مورد مسائل قاچاق انسان با " آشوکا " ، انجمنی که خود وقف کرده است به پیمان کاری اجتماعی همکاری می کند.
در سال آینده، " ستاره قطبی " قصد دارد برنامه خط مشی ملی خود را، که شامل طرح قانون ضد قاچاق برای ایالتها است، تقویت کند. چون و الرمن همچنین امیدوارند که خط تلفن ملی " ستاره قطبی " را، که تعداد تماس با آن به سه برابر سالهای پیش یعنی 6,000 تماس در سال گذشته رسیده و 2300 قربانی قاچاق بالقوه را شناسائی کرده، تقویت کنند.
خانم چون گفت، " این مرکز به ما امکان می دهد که که درکل جامعه چشم و گوش داشته باشیم، این تماسها به ما کمک می کند که قربانیان بیشتری را شناسائی . آنها را به خدمات اجتماعی معرفی کنیم و پرونده های حقوقی علیه قاچاقچیان تشکیل دهیم."
وی مثال از معلمی آورد که ، بعد از دیدن آموزش برای تشخیص قربانیان قاچاق، به مرکز زنگ زد تا خبر گم شدن دو دختر اهل آمریکای لاتین را از یک برنامه بعد از مدرسه بدهد. این دختران بعداً پیدا شدند و پرونده ای علیه قاچاقچیان تشکیل شد.
خانم چون امیدوار است که همکاری های منطقه ای گسترده تری را با سازمانهای دیگر کشورها به وجود بیاورد. وی گفت، " ما می خواهیم با بازارهای خیلی خاص و گونه های خاصی از شبکه های جنائی به شدت مبارزه کنیم ـــ سالنهای ماساژ آسیایی یا قاچاق در بین زنان و کودکان آمریکای لاتین ـــ که هر کدام از این دو، بازارهای فعال خود را دارند."
الرمن و خانم چون به هدف و توانائی خود درجهت ایجاد تغییرات هدفمند و مؤثر ایمان دارند.
خانم چون در مصاحبه با مجله ای گفت، " من بر این باورم که افراد می توانند تفاوت ایجاد کنند. هر چه را که به آن علاقمند هستید دنبال کنید، آن را بپذیرید، و از قبول مبارزه نترسید."
الرمن نوشته است، " خبر خوب این است که امکان پیروزی در این مبارزه وجود دارد. و رهبران و سازمانهای متخصص، دوراندیش، ولی عملی و واقع بین در کانون این تلاشها قذرار دارند."
نظراتی که در این مقاله اظهار شده است لزوماً بیان کنندۀ نظرات یا سیاستهای دولت ایالات متحده نیست.
