20 مارچ 2009

وانگاری ماتای: درختان صلح

وانگاری ماتاهی، راست، در نایروبی کنیا، در سال 2006 درختی را با باراک اوباما می کارد.

این مقاله درشماره آیندۀ از " مجله الکترونیکی ایالات متحده، راههای مسالمت آمیز برای تغییرات اجتماعی"  آمده است.

پیش از آنکه وانگاری ماتای  ، اهل کنیا، " نهضت کمربند سبز "  خود را  بر اساس نیاز جامعه، برای کاشتن درختان و محفاظت از تنوع زیستی آغاز کند ـــ به خاطر آن اولین زن آفریقایی  بود که برنده " جایزه صلح نوبل "  شد ـــ تعداد کمی از مردم انحطاط محیط زیست را با مسائل حقوق بشر و دموکراسی یکسان می دانستند. ولی اکنون دیگر این گونه نیست.

با اعلام جایزه در سال 2004، " کمیته نروژی جایزه نوبل "  اعلام داشت:،" صلح بر روی زمین به توانائی ما برای مصون ساختن محیط زیست زندگی مان وابسته است."

ماتای در طول زندگی اش، مشخص کرده است که این نهضت محفاظت از تنوع زیستی و تضمین توسعه و رشد کافی، ـــ در کنیا و سراسر دنیا ـــ به طور جدایی ناپذیری با پیشرفت دموکراسی، حقوق بشر، و کاهش فقر گره خورده است. وی نشان داده است که چگونه جوامع کوچک و مردم فقیر می توانند تغییرات چشمگیری را در زندگی خود از طریق روشهای مسالمت آمیز و عاری از خشونت به وجود بیاورند.

ماتای در سخنرانی خود در مراسم دریافت " جایزه نوبل "  در دسامبر 2004 گفت، " از طریق " نهضت کمربند سبز "، هزاران شهروند عادی بسیج شدند و به آنها توانایی اقدام و ایجاد تغییر داده شد. آنها یاد گرفتند که بر ترس و حس ناتوانی غلبه کنند و در جهت دفاع از حقوق دموکراتیک گام بردارند."

ماتای وقتی کار خود را آغاز کرد، لزوماً شاهد چنین پیوندهایی نبود. در ابتدا، کاشت درختان تنها راه مستقیم تأمین نیازهای زنان محلی ـــ پاسداران اصلی خانواده هایشان ـــ از نظر هیزم، درآمد اضافی، پیشگیری از فرسایش زمین، آب آشامیدنی پاکیزه و محصولات بهتر بود.

ولی، به عقیدۀ ماتای، نتیجه ای دیگر، به همان اندازه مهم، دراز مدت نیز وجود داشت. وی گفت، این زنان " با توجه به کمیاب شدن منابع و ناتوانی در تأمین خانواده های خود، غالبا اولین کسانی هستند که از آسیبهای وارده به محیط زیست آگاه می شوند."

ماتای، در زندگی نامۀ خود بنام" تسلیم نشده "  ، چشم انداز کودکی ای را به یاد می آورد که از سرسبزی و حاصلخیزی برخوردار بود. وی می نویسد، " فصلها آنچنان منظم بودند که می توانستی تقریباً پیش بینی کنی که بارانهای طولانی موسمی از اوایل- مارس شروع می شوند."

هر چند، که او با گذشت دهه ها می دید که فصلها غیرقابل پیش بینی می شوند و زمین بخاطر رشد جمعیت و بهره کشی های بی رویه توسط دولتهای غالباً فاسد که جوابگوی نیازهای مردم فقیر و دنیای طبیعی نیستند، نابود می شود.

بعد از آن با کاشتن بیش از 40 میلیون درخت ، همراه با تأسیس " شبکه کمربند سبز سراسر آفریقا "  ، ماتای و نهضتش همچنین آموختند که چگونه نگرانی های مربوط به محیط زیست به مسائل گسترده تری همچون حکومترانی خوب و حمایت از حقوق بشر، پیوند خورده است.

ماتای، که دارای مدارک تحصیلی از دانشکده هایی در ایالات متحده و یک مدرک دکتری از " دانشگاه نایروبی " است، هنگامی که کارزار مردمی وی با فساد رایج در دولت ـــ بویژه در مورد نقشه های ساختن یک برج اداری در وسط " پارک اوهرو"  نایروبی ــــ به مقابله برخاست دستگیر شد، به زندان افتاد، و مورد ضرب و جرح قرار گرفت.

ولی وی پیروز شد. ماتای در سال 2002 وارد پارلمان کنیا شد، و هم اکنون به عنوان معاون وزیر محیط زیست، منابع طبیعی، و حیات وحش خدمت می کند.

ماتای در سخنرانی خود در مراسم دریافت " جایزه نوبل" ، گفت، هرچند که " نهضت کمربند سبز" در ابتدا به مسائل سیاسی نمی پرداخت، " خیلی زود روشن شد که ادارۀ مسئولانه محیط زیست بدون فضای دموکراتیک امکان پذیر نیست. در نتیجه، درخت به صورت نمادی برای مبارزۀ دموکراتیک در کنیا در آمد. ... با گذشت زمان ، درخت همچنین به نمادی برای صلح و فیصلۀ مناقشات تبدیل شد."

نظراتی که در این مقاله اظهار شده است لزوماً بیان کنندۀ نظرات یا سیاستهای دولت ایالات متحده نیست.