03 می 2008
روابط غیرنظامی - نظامی
مسائلی چون جنگ و صلح از جمله حياتی ترين موضوعاتی است که می تواند پيش روی هر ملّتی قرار گيرد و در زمان بحران، اکثر ملّت ها برای هدایت این مهم به نيروی نظامی متوسل می شوند. امّا در يک حکومت مردمی چنین اتفاقی نمی افتد.
در حکومت های مردم سالار، تصميم پيرامون مسائل دفاعی و تهديدات عليه امنيت ملّی بايد بوسيله مردم و از سوی نمايندگان منتخب آنان گرفته شود. در یک حکومت مردمی نيروی نظامی درحقیقت در خدمت مردم قرار دارند و آنها را رهبری نمی کند: رهبران نظامی به رهبران منتخب مشاوره می دهند و تصميم آنان را بمورد اجرا مي گذارند. تنها کسانی که توسط مردم انتخاب شده اند دارای اختيارات و مسئوليتهای نهايی برای تصميم گيری در مورد سرنوشت يک ملّت هستند. چنين اصلی اعمال کنترل و قدرت از سوی غير نظاميان بر نيروهای نظامی، در يک حکومت مردمی اصلی بنیادین است.
غير نظاميان بايد نظاميان کشور را هدايت کنند و در مورد مسائل دفاع ملّی تصميم بگيرند نه به اين دليل که آنان از نظاميان حرفه ای عا قل تر اند بلکه دقيقاً به اين دليل که آنان نمايندگان مردم اند و از اينرو مسئوليت اتخاذ تصميماتی از اين قبيل و پاسخگو بودن در قبال مردم را به عهده دارند.
دانشجویان دانشکده افسری آمریکا در حال پرتاب کردن کلاههای خود به هوا کمی پس ازپایان تحصیلات دیده می شوند. یک ارتش حرفه ای همانند فرماندهان غیر نظامی خود به تحصیلات نیاز دارد .
دليل حضور نظاميان در يک حکومت مردمی دفاع از آن کشور و آزاديهای مردم آن است. نيروی نظامی نبايد نمايندۀ يک عقيده سياسی يا يک گروه قومی و اجتماعی خاص باشد و يا از آن حمايت کند. در حقیقت وفاداری آن به آرمان های گسترده تر ملّت، به حاکميت قانون و به اصل حکومت مردم سالاری است. هدف نيرو های نظامی دفاع از جامعه است و نه تعريف آن جامعه.
هر دولت مردم سالار به مهارت و مشاوره نظاميان حرفه ای خود در راه رسيدن به تصميمات سياستمدارانه پيرامون دفاع و امنيت ملی ارج می نهد. امّا تنها رهبری منتخب غير نظامی بايد تصميمات نهايی و تعيين کننده در مورد دفاع از کشور را اتخاذ کند -- و سپس نظاميان تصميم را به مورد اجرا بگذارند.
