03 می 2008
رسانه های آزاد و مستقل
همگام با رشد جوامع امروزی ازنظر اندازه و پيچيدگی، عرصۀ ارتباطات و مباحثات عمومی نيز در سلطۀ رسانه هايی نظیر راديو و تلويزيون، روزنامه ها، مجلّات و کتابها -- و رسانه های گروهی جديدی چون شبکه اینترنت و تلويزيون های ماهواره ای -- در آمده است.
آزادی بیان بر مطبوعات و سرویسهای اطلاعاتی زنده و چند سویه استوار است .
در يک نظام مردم سالار رسانه ها چه به صورت وبلاگ (که به بلاگ معروف است) و چه بصورت کتابهای چاپ شده، دارای عملکردهایی هستند که اغلب با يکديگر تداخل پیدا می کنند امّا از يکديگر متمايز اند و اساساً غیر متغير باقی مي مانند. يکی از آنها اطلاع رسانی و آموزش است. به منظور اتخاذ تصميمی آگاهانه در مورد سياست کلی کشور، مردم به دسترسی به اطلاعاتی دقيق، بموقع، و غير مغرضانه نياز دارند. با این همه مدافع بودن را حتی بدون آنکه تظاهر به واقع بینی می توان يکی ديگر از نقش های رسانه ها نامید. مخاطبان رسانه ای ممکن است از عقايد مختلف و متضاد برای دستیابی به طیف وسیعی از دیدگاه ها بهره گيرند. اين نقش رسانه ای بخصوص هنگام برگزاری مبارزات انتخاباتی، زمانيکه معدودی از رأی دهندگان فرصت مي يابند با نامزد های انتخاباتی از نزديک ملاقات کنند و فقط چند تن از آنان می توانند با اين نمايندگان صحبت کنند، از اهمیت ویژه ای بر خوردار است.
يکی ديگر از وظايف رسانه ها نظارت بر عملکرد دولت و ساير نهاد های قدرتمند جامعه است. اما، رسانه های خبری با رعا يت معيارهای استقلال و واقع گرایی، هر چند غیرکامل، مي توانند حقيقتی را که در پشت ادعا های دولت نهفته است بر ملا سازند و مقامات مسئول را وادار کنند درمورد عملکرد خود پاسخگو باشند.
آزادی بیان در قالب برگزاری اجتماعات و تظاهرات صلح آمیزنیز جلوه گر می شود. عکس بالا صحنه ای از یک راهپیمایی سیاسی در سال 2005 درزنگباراست .
رسانه ها همچنين از طريق چاپ سر مقالات و گزارش های تحقيقی ميتوانند در بحث عمومی نقشی فعال تر ايفا کنند و تریبونی در اختیار گروه ها و افراد قرار دهند تا با فرستادن نامه، مقاله و مطلب برای وبلاگ ها به ابراز عقايد و نظرات خود بپردازند.
مفسران به نقش ديگری برای رسانه ها اشاره ميکنند که از اهميت فزاينده ای برخوردار است، و آن "تعيين دستور کار" است. از آنجا که رسانه های خبری نمي توانند در باره همه چيز گزارش دهند، بايد انتخاب کنند چه مسائلی را مورد توجه قرار دهند و چه موضوعا تی را ناديده بگيرند. بطور خلاصه، آنها هستند که تعيين مي کنند چه چيز خبر است و چه چيز خبر نيست.. چنين تصميمی، به نوبه خود، درک عامّه را در اين زمینه که مسائل حائز اهمیت کدامند تحت تأثير قرار ميدهد. بهرحال، بر خلاف کشورهايی که در آنها اخبار در کنترل دولت قرار دارد، رسانه ها درجوامع مردم سالار نمي توانند بسادگی و به ميل خود مسائل را وارونه جلوه دهند و يا از آن چشم پوشی کنند. در هرحال، رقبای آنان آزاداند که نظر ها را بسوی فهرستی که خود از مسائل مهم تهیه کرده اند جلب خواهند کرد.
شهروندان در يک جامعۀ طرفدار مردم سالاری با این اطمينان رندگی می کنند که از طريق مبادله علنی آراء و عقاید سر انجام حق بر باطل پيروز خواهد شد، ارزش ديگران بهتر درک خواهد شد، زمينه های سازش بروشنی تعريف خواهد و راه پيشرفت هموار خواهد شد. هر چه ميزان چنين تبادلاتی بيشتر باشد، به همان اندازه هم نتيجۀ بهتری حاصل خواهد شد. نويسنده ای بنام ئی. بی. وايت يکبار در بارۀ اين موضوع چنين نوشت: "مطبوعات در کشور آزاد ما قابل اعتماد و مفيد هستند نه بخاطر خصلت خوب آنها بلکه به خاطر تنوع بسياری که دارند. تا زمانيکه تعداد صاحبان جرایدی که هر يک در جستجوی حقيقت از ديدگاه خود هستند تا این اندازه زیاد است، برای ما مردم اين فرصت بوجود می آید که به حقيقت دست يابیم و در روشنا يی بسر بريم ... امنيت در تعدد است."
