30 می 2008

تشخيص و اندازه‌گيری ميزان تقلب در انتخابات، دشوار است

كارشناسان در ميزگردی به بحث پيرامون تقلب و ساير موانع انتخابات آزاد و سالم می ‌پردازند.

نويسنده: ميشل آستين[1]

عضو هيأت تحريريه America.gov

واشنگتن-  بويژه از زمان انتخابات رياست جمهوری سال 2000 آمريكا، كه در آن آمريكايی‌ها و جهانيان شاهد اين بودند كه  كاركنان اخذ رأی برگه‌های پانچ شده‌ رأی را با دست مي‌شمردند، علاقه فزاينده‌ای نسبت به تشخيص و جلوگيری از تقلب انتخاباتی وجود داشته است.

كارشناسان در يك ميزگرد كه در 21 می به ميزبانی مؤسسه بروكينز  در واشنگتن برگزار شد ابراز كردند كه  مشكلات انتخاباتی به ندرت در نتيجه‌ تقلب است. كارشناسان، نويسندگان كتاب  "تقلب انتخاباتی: تشخيص و جلوگيری از دست بردن در انتخابات[2]"، چگونگی تشخيص و اندازه گيری ميزان تأثير تقلب انتخاباتی را مورد بحث قرار دادند.

برای اينكه يك انتخابات، عادلانه تلقی شود، به افرادی كه حائز شرايط رأی دادن مي‌باشند بايد اجازه داده شود كه رأی بدهند، رأي‌ها بايد عادلانه شمرده شوند، رأی های فاقد شرايط لازم نبايد شمرده شوند، هيچ اعمال فشاری در رأی دادن نبايد وجود داشته باشد، و به رأی دهندگان  نبايد به خاطر رأی دادن پاداش يا رشوه داده شود.

تاد هال[3]، استاديار علوم سياسی در دانشگاه یوتا اضافه كرد كه يك انتخابات سالم به رأی دهنده اجازه‌ انتخاب مي‌دهد نه اجازه‌  رأی دادن. "اين چيزی است كه معمولاً به آن فكر نمي‌كنيم اما شما بايد قادر باشيد كه در اين فرآيند آزادانه تصميم بگيريد".

كارشناسان معتقدند كه ممكن است يك انتخابات ناسالم باشد و با اينحال تقلبی هم در آن نشده باشد. نويسندگان می گويند كه تقلب بايد عملی عمدی باشد، و اثبات آن مي‌تواند بسيار دشوار باشد.

سوزان هايد[4]، استاديار علوم سياسی در دانشگاه ييل اظهار داشت كه "اصلاً هيچ انتخابات كاملی وجود ندارد.  هميشه يك ناكاستی در جايی وجود دارد".

تقلب انتخاباتی نادر است، اما حتی تصور تقلب هم مخرّب است

آر. ميشل آلوارِز[5]، استاد علوم سياسی در انستیتو تکنولوژی كاليفرنيا، اظهار داشت كه از سال 2000، او و هال، "احتمالاً شاهد صدها يا شايد هزارها مكان اخذ رأی بوده‌ایم و هرگز نشانی از تقلب نديده‌ایم".

آلوارز گفت كه "اما نشانه‌های زيادی حاكی از بسياری مسائل ديگر ديده‌ايم". برخی از اين مسائل "احتمالاً بسيار فراگيرتر از تقلب واقعی بر نتيجه‌ انتخابات تأثير می گذارند".

هايد اظهار داشت كه "تصور تقلب انتخاباتي، حتی اگر صحيح هم نباشد، مي‌تواند به اندازه تقلب واقعی برای فرآيند انتخاباتی مخرب باشد".

هال گفت: "بستر آن چيزی كه به عنوان تقلب قلمداد مي‌شود، بر اساس جايی كه هستيد و كشوری كه در آن قرار داريد فرق مي‌كند". برای مثال، تأييد كردن يك نامزد رياست جمهوری بوسيله رئيس جمهور كنونی ممكن است در برخی از كشورها تقلب قلمداد شود. كشورهای ديگر ممكن است رقابت‌های خانه به خانه را يك تاكتيك اعمال فشار بدانند. هر دوی اين فعاليت‌ها بطور عادی در سياست آمريكا رخ می‌دهد.

تعريف تقلب  در طی زمان نيز دستخوش تغيير مي‌شود. دهه‌های قبل، آمريكا به بخش‌های عظيمی از جمعيت، شامل زنان و آمريكايي‌های آفريقايی تبار، اجازه نمي‌داد كه رأی بدهند. امروز،  محروم كردن عمدی اين گروه‌ها از حق رأی ، تقلب خواهد بود.

تقلب انتخاباتی مي‌تواند در زمان‌هايی غير از روز رأی گيری رخ بدهد. هايد گفت: "دستكاری در انتخابات ممكن است قبل از شروع مبارزات انتخاباتی ، در طی مبارزات انتخاباتي، در روز انتخابات، و در طی و بعد از جدول‌بندی نتايج، انجام گردد." برای مثال، فردی مي‌تواند امضاهای دادخواست را جعل كند تا امكان دستيابی نامزد را به ورقه رأی ميسّر سازد. فرد مي‌تواند حتی رأی دهندگان را تهديد كند يا مانع نامزدی رهبران يك گروه سياسی مخالف شود.

سنجيدن ميزان تقلب به شدت دشوار است. هال توضيح داد كه با برگه‌های رأی محرمانه "نمي‌توانم بدانم كه رأی افراد اين اتاق چگونه است" ... . اما اگر می توانستم، می توانستم اطمينان يابم كه هيچ تقلبی وجود نداشته است".

هال اظهار داشت كه با اينحال كارشناسان مي‌توانند از اطلاعات برای درك الگوهای سنتی رأي‌دادن و توجه به وقايع غيرعادی ‌ای كه شايان بررسی دقيق‌تر برای تقلب بالقوه مي‌باشند، استفاده كنند . برای انجام اين كار، كارشناسان نيازمند دسترسی به مقادير عظيمی  اطلاعات مي‌باشند و مقامات انتخاباتی بايد در زمينه فرآيند انتخابات، شفاف باشند. در كشورهای ديگر و نيز در آمريكا، كه برخی از ايالات اجازه‌  نظارت بر انتخابات را نمي‌دهند، اين كار مي‌تواند يك چالش باشد.

نويسندگان ابراز داشتند كه برای سنجيدن صحيح ميزان تقلب ، كارشناسان بايد با مقامات انتخاباتی همكاری كرده و به آن‌ها در فهم اينكه راه‌های ساده‌ای برای شفاف بودن و ارائه اطلاعات مفيد وجود دارد، كمك نمايند. كارشناسان گفتند كه كشورهايی مانند استوني، آرژانتين و اندونزی نمونه‌های خوبی برای چگونگی انجام دادن اين كار مي‌باشند.

هايد اظهار داشت كه با انتشار اطلاعات حوزه‌های انتخاباتي،  منظور كردن ناظران انتخاباتی و ميسر كردن امكان ملاقات مقامات فدرال  با  كارشناسان سياسی ، اين كشورها نشان دادند كه "شفاف بودن سخت نيست".