18 دسامبر 2008

سفیر آمریکا می گوید: زیمبابوه در حال از هم گسیختگی است

مک گی سفیر آمریکا، نگرانی خود را در بارۀ فعالان سیاسی گمشده در زیمبابوه ابراز و خواهان پاسخ آفریقایی ها شد.

استيون کافمن
هیئت تحریریهAmerica.gov

واشنگتن- جیمز مک گی سفیر آمریکا در زیمبابوه گفت که با شیوع بیماری وبا در زیمبابوه و ناپدید شدن عده ای از فعالان سیاسی زیمبابوه، به نابسامانی آن کشور افزوده شده است، او گفت "وضعیت حقوق بشر در زیمبابوه غیر قابل تصور است." او از همسایگان آن کشور خواست که برای بهبود اوضاع اقتصادی زیمبابوه اقدام کنند.

مک گی در یازدهم دسامبر در وزارت امور خارجه آمریکا گفت "یک مرد و اطرافیا نش، رابرت موگابه، تمام مردم زیمبابوه را به گروگان گرفته اند و وضع زیمبابوه به سرعت بدتر می شود و به صورت یک کشور ورشکسته در می آید."

در همان جلسۀ توجیهی، مسئولان دولت بوش اعلام کردند که مبلغ 6.2 ملیون دلار جهت مبارزه با بیماری وبا که 800 نفر را تلف کرده برای کمک به زیمبابوه اختصاص داده شده است. این کمک علاوه بر 6.4

 دلاری است که آن کشور پیش تر از آن ایالات متحده برای تامین اضطراری آب و برنامه های بهداشتی و نظافت در یافت کرده است.

سال قبل ایالات متحده مبلغ 300 ميلیون دلار کمک بشر دوستانه به آن کشور داده است. از آن مبلغ 218 ميلیون دلار کمک برای تغذیه و بقیه به سازمان هایی مثل برنامۀ تغذیه جهانی و صندوق جهانی پول و کمک مستقیم برای مراقبت های بهداشتی پرداخت شده است.

("Zimbabwe to Receive $6.2 Million from U.S. Aid Agency.”)

مک گی تقاضای مردم دنیا و رهبران آفریقا و مقام های آمریکا از جمله بوش و وزیر امور خارجه، کاندالیزا رایس را منعکس کرد و از رهبر زیمبابوه، رابرت موگابه خواست که برای حفظ مصالح کشورش از شغل خود کناره گیری کند.

مک گی گفت، "زمان کناره گیری موگابه فرا رسیده است. او عمر مفید خود را پشت سر گذاشته است" او همان طور که در انتخابات رئیس جمهوری در ماه مارس گفت، باید به ارادۀ مردم زیمبابوه احترام بگذارد و اجازه دهد دولتی که نماینده مردم است ... پاسخگوی نیازهای مردم باشد.

با وجود خشونت و ارعاب و جّو حاکم بر رسانه های کشور که به شدت به نفع حزب حاکم موگابه بود انتخابات رئیس جمهوری زیمبابوه و نمایندگی مجلس در 29 مارس انجام شد،. حزب جنبش تغییر دموکراتیک، حزب مخالف دولت،  اکثریت آراء  را در پارلمان کشور به دست آورد و رهبر آن تسوانگیرایی بیشتر از موگابه و رهبر حزب سوم، رقیب انتخاباتی، سیمبا ماکونی رای آورد. با وجود این، بنا به نتایج رسمی انتخابات تسوانگیرایی، بیش از پنجاه درصد آراء را به دست نیاورد، ولی در انتخابات دور دوم رئیس جمهوری که برای 27 ژوئن تعیین شده بود: در هفته هایی که به رای گیری نزدیک می شد، اعمال خشونت مستمر و ارعاب علیه حزب جنبش تغییر دموکراتیک و رهبر آن موجب شد که تسوانگیرایی به علت نگرانی برای حفظ جان طرفداران خود از نامزدی انتخابات کنار رود. موگابه، بدون رقیب ادعای پیروزی در انتخاباتی کرد که از نظر جامعه بین المللی به طور گسترده محکوم شناخته شد.

مک گی گفت که ایالات متحده، به جای سال ها خشونت سیاسی، به دنبال یک راه حل مسالمت آمیز است . او اضافه کرد که سازمان های بین المللی و موسسات منطقه ای، مثل جامعه پیشرفتۀ آفریقای جنوبی،بهترین وسیله برای حل مسالمت آمیز اختلافات هستند.

او گفت که جامعه پیشرفتۀ آفریقای جنوبی " گزینه های زیادی در اختیار دارد و باید قوانین خود را رعایت کند مثل قوانینی که افراد یک کشور باید از مردم کشور خود حمایت کنند و به حقوق بشر احترام بگذارند"

مک گی اضافه کرد که "ما نمی خواهیم نظرات خود را به جامعه پیشرفتۀ آفریقای جنوبی دیکته کنیم و به آنهآ بگوییم که چه باید بکنند. شما می دانید آنچه ما به جامعه مذکور می گوییم این است ... که به نظر ما وضعیت زیمبابوه بد است." او افزود،علاوه براین موضوع باید اضافه کرد که در گذشته جامعه به همراهی کشورهای دیگر قدم هایی برداشته است.

در سال 1994، برای مثال جامعۀ پیشرفتۀ آفریقای جنوبی برای بازگرداندن حکومتی که در لسوتو، با یک کودتای نظامی برکنار شده بود،اقدام کرد.

ایالات متحده با همکاری کشورهای دیگر منطقه، مانند آفریقای جنوبی "برای اتخاذ موضع فعالی" نسبت به زیمبابوه اقدام کرده است "در یازده سپتامبر وزیر بهداشت آفریقای جنوبی از مرز آن کشور برای بررسی بحران وباز ديد کرده،  و وضع اضطراری اعلام کرد.

مک گی گفت که "در حقیقت هنوز مرز بسته نیست ولی این اقدام بعدی خواهد بود."

سفیر آمریکا در زیمبابوه همچنین نگرانی خود را از ناپدید شدن هفده تن فعّال سیاسی وابسته به گروه مخالفین ابراز کرد، این افراد با وجود دستور دادگاه به پلیس کشور که "باید آنها را پیدا کرده و برای دادرسی به دادگاه بیاورند" تا کنون پیدا نشده اند.

در بین افرادی که ناپدید شده اند یک بچه نیز هست و سفیر آمریکا از رژیم موگابه خواست که این افراد را پیدا کرده و اگر مرتکب جرمی شده باشند، جرایم آنها به طور علنی اعلام شود.

زیمبابوه، اعتماد عمومی را نسبت به روش اجرای قوانین خود از دست داده است، و دولت نمی تواند ایمنی و امنیت مردم را تامین کند.

بستن مرزها ممکن است رژیم را به زانو درآورد

یک مقام بلند پایۀ آمریکایی که نمی خواست نامش فاش شود گفت، همسایگان زیمبابوه باید دست به اقدامی بزنند که دولت آن کشور را وادار به تغییر وضعيت فعلی کنند.

او افزود،"مرتبا از طرف مردم اعتراض می شود که این یک مسئلۀ آفریقایی است و باید راه حل آفریقایی داشته باشد، ولی تا کنون تمایلی برای اقدام ابراز نکرده و به ما نشان نداده اند که راه حل آفریقایی چیست؟ راه حل آفریقایی ساده است: از شّر موگابه خلاص شوید.

مقام مزبور اضافه کرد که "بستن مرزها کار ساده ای است" با محاسبۀ ميلياردها دلار پولی که در سراسر مرزهای بستۀ زمینی کشور زیمبابوه به طور قانونی یا غیر قانونی جریان دارد و مخصوصا از آفریقای

جنوبی وارد می شود. "بستن این مرزها برای یک هفته، آن کشور را به زانو در می آورد."

در مورد بستن مرزها و نگرانی انسان دوستانه مربوط به پیامد های آن پرسش شد. مقام مزبور پاسخ داد، در شرایط جاری "چقدر دیگر می توانید مردم را آزار دهید؟ "این موضوع آشکار است که دولت توجهی به مردم ندارد.

او افزود، مخالفین سیاسی دولت زیمبابوه اشاره کرده اند که موگابه از آغاز استقلال زیمبابوه در سال 1980بر آن کشور حکومت کرده است، اگر از مقام خود کناره گیری کند "زندگی احترام آمیزی" در داخل کشور داشته و  همیشه در قلب بسیاری از مردم جای خواهد داشت."

او گفت که همسایگان کشور زیمبابوه باید سرانجام اقدام کنند چون پناهندگان زیمبابوه عامل فشار اقتصادی بر این کشور ها هستند. این مقام اضافه کرد که 500.000 نفر مها جر زیمبابوه در کشور همسایه بوتسوانا، یعنی یک چهارم مردم آن کشور را تشکیل می دهند و بوتسوانا به علت کاهش منابع اقتصادی نمی تواند مراقبت از آنها را ادامه دهد.

مقام مزبور گفت که آفریقای جنوبی خشونت بیگانه ستیزی علیه مهاجران زیمبابوه را مشاهده کرده و اخیرا با شش هزار مهاجری که به طور غیر قانونی هر هفته وارد این کشور می شوند دست و پنجه نرم می کند.

با بحران اخیر وبا در زیمبابوه، میزان مهاجرانی که به آن کشور می آیند بین ده هزار تا دوازده هزار نفر در هفته رسیده است.

همان مقام افزود که شورش مردمی علیه موگابه ممکن به نظر نمی رسد "من فکر می کنم کسانی که خطر پذیرند، منتظرند که شغلی در سطح پایین نظیر آشپزی و پیشخدمتی در رستورانی در آفریقای جنوبی به دست آورند، آنها تصمیم گرفتند با"پاهای برهنه خود" از رودخانه لیمپو پو عبور کرده و ترجیح می دهند که خطر حمله تمساح و درگیری با نیروی های نظامی آفریقای جنوبی را برای فرار از کشورشان به جان بخرند.