22 اکتبر 2009

جنوب و برده داری

اقتصاد جنوب متکی به کار برده ها بود، تضادی بنیادی در اصل برابری، که آمریکا بر اساس آن بنیان نهاده شد. در سال 1808، کنگره ایالات متحده ورود بردگان به کشور را غیرقانونی اعلام کرد اما خود برده داری ممنوع نشد، و جمعیت برده های داخل کشور رو به تزاید  گذاشت. سیاست آمریکا در نیم قرن قبل از جنگ های داخلی (1865-1861) به طور فزاینده ای تحت سلطۀ دفاع جنوب از "نهاد ویژۀ" خود و تقاضای روز افزون شمال در الغای برده داری بود. در سال 1860، در 11 ایالت جنوبی کشور که بعدا ً از اتحادیه جدا شدند، کنفدراسیون خود را تشکیل داده و جنگ های داخلی را آغاز کردند، از هر 10 نفر، چهار تن برده بودند، که بیش از نیمی از نیروی کار کشاورزی را تشکیل می دادند.

در این منطقه، یک محصول کشاورزی بر بقیه ارجحیت داشت. جیمز هنری هاموند[1]، سناتور اهل کارولینای جنوبی و مدافع برده داری در سال 1858 اعلام کرد، "پنبه پادشاه است". پنبه اساسی ترین کالای صادراتی کشور بود و برای اقتصاد شمال و جنوب جنبۀ حیاتی داشت. هزینۀ نازل پنبۀ تولیدی بردگان، منفعت زیادی برای صاحبان نساجی در آمریکا و بریتانیا داشت و موجب عرضۀ پوشاک ارزان تری در مراکز شهری می شد. جنوبی ها خریدار محصولات کارخانه داران شمال و کشاورزان غرب بودند.

تأثیرات مخرب جنگ های داخلی بر اقتصاد، به نابرابری میان شمالی های فاتح و جنوبی های شکست خورده دامن می زد. نسل قبل تاریخ نگاران این بحث را می کرد که جنگ، انگیزۀ افزایش تولید و گسترش تجارت در دهه های بعد گردید. اما در پژوهش های تازه تر گفته می شود که اقتصاد آمریکا چه با جنگ و چه بدون جنگ، به هر حال رشد فوق العاده ای می کرد. شمال فاتح به هر جهت، به سوی بلندی ها در حرکت بود، طی یک سلسله رکود اقتصادی  سقوط کرد، اما مجددا ً به پا خاسته و به پیشرفت خود ادامه داد.

در جنوب، سیستم کشاورزی استیجاری در پیش گرفته شد و سیستم کشت قبلی که اقتصاد منطقه قبلا ً به آن وابسته بود، کنار نهاده شد. هر چند درسالهای دوران بازسازی بلافاصله بعد از جنگ های داخلی، تلاش هایی واقعی برای بهبود سرنوشت بسیاری از برده های سابق صورت گرفت، اما ارادۀ سیاسی برای به ثمررساندن این تلاش ها، خصوصا ً بعد از سال 1877، کاهش پیدا کرد. آزادی های سیاسی و اقتصادی که وعده داده شده بود، تحقق نیافت. در عوض، سیستم تبعیض آمیز و سرکوبگر "جیم کرو[2]"  سراسر جنوب را فراگرفت. در پایان قرن نوزدهم، فقر درمیان سیاهپوستان، و همچنین تعداد زیادی از سفیدپوستان روستایی ریشه دوانده بود.

جنگ های داخلی بزرگترین تهدید برای بقای  یونیون به شمار می رفت، اما فرصت مناسبی نیز برای کنگرۀ زمان جنگ بود - که در غیاب نمایندگان ایالات شورشی جنوب-  قدرت دولت ملی را گسترش دهد. نخستین سیستم مالیات بندی کشوری تصویب شد؛ اسکناس ملی به چاپ رسید؛ دانشگاه های دولتی تأسیس شد؛ و ساخت اولین راه آهن سراسری آغاز گشت.

1.        James Henry Hammond

2.        Jim Crow