04 مارچ 2009

بزرگداشت استیوی واندر، خواننده و آهنگ ساز در کاخ سفید

این چهرۀ نامدار موسیقی جایزه گرشوین کتابخانه کنگره برای آهنگ های مردمی را دریافت کرد

ستاره بزرگ موسيقی آقای استيوی واندر در کتابخانه کنگره برنامه اجرا کرد

مایکل بندلار
عضو هیئت تحریریه

واشنگتن- در آغاززندگی حرفه ایش، زمانیکه  حتی پیش از سنین نوجوانی به عنوان یک نابغه موسیقی شناخته می شد، لقب "کوچولو" پیش نام او بود.

ولی استیوی واندر – آخرین دریافت کننده جایزه گرشوین کتابخانه کنگره برای آهنگ های مردمی- دیگر "کوچولو" نیست، نه از نظر سنی و نه از نظر نفوذ جهانی که در پهنۀ موسیقی داشته است.

چنانکه دوستداران او می توانند گواهی بدهند، کار واندر 58 ساله که نابینا زاده شده است، از هنگام ضرب آهنگهای ریتم و بلوز دوران جوانی اش مانند "سر انگشتان (بخش دوم)"(1) آهنگی که وقتی او فقط سیزده سال داشت در صدر فهرست بهترین آهنگ ها جای گرفت، دچار تحول شده است. او از صدای با روح موتاون در آن سال ها و سال های پس از آن، در اوایل دهه بیست سالگی خود برای به کاربردن انواع گسترده ای از آلات موسیقی و سبک های متفاوت به جهش خلاقه ای دست زد.

محبوبیت وی همراه با رشد و قوه ابتکارش افزایش یافت. "خرافات"(2)، پرفروش ترین آهنگ با یک ریتم ضربی قوی، جایگاه او را در ایستگاه های رادیویی موسیقی راک همیشگی کرد. طیف دوستداران واندر نیز در طول دهه سال های 1980 و 1990 گسترده تر شد، سال هایی که او برخی از مشهورترین آهنگ های رمانتیک خود را ساخت و و تفسیرهای اجتماعی  خود را ارائه داد- آهنگ هایی مانند "فقط زنگ زدم که بگویم دوستت دارم" (3)، و "ابنوس و عاج" (4) آهنگی که با پل مک کارتنی به عنوان درخواستی برای  هماهنگی نژادی ساخت.

واندر که نواختن سازدهنی و طبل را پیش خود آموخته و به ریتم های موسیقی مردمی کشش پیدا کرده است، با داشتن ده ها آهنگ که در صدر فهرست پرفروش ترین آهنگ ها بوده اند و جوایز گرامی، حضور برجسته ای در برنامه های موسیقی، مراسم جوایز و فهرست های "بهترین آلبوم ها" داشته است. ولی بالاتر از همه ، توانایی او در حرکت استادانه ازیک سبک موسیقی به سبک دیگر بوده است که واندر را به چنین هنرمند محبوبی تبدیل کرده است.

در مراسم و کنسرتی که در 25 فوریه در کاخ سفید، با شرکت طیفی از هنرمندان متعلق به دنیاها و سبک های گوناگون موسیقی که واندر در پرتو مهارتش به کار آنها بهبود بخشیده، برگزار شد، پرزیدنت اوباما بر وسعت هنر و فضلیت واندر تاکید کرد.

رئیس جمهوری گفت: "استیوی همیشه از یک طیف باور نکردنی از سنت ها در موسیقی اش استفاده کرده است، و از آنها سبکی منحصر به فرد و به طور بی همتایی آمریکایی به وجود آورده است که در عین حال جهانی است. براستی، این می تواند یک سنت آمریکایی نامیده شود – هنرمندانی که شجاعت و استعدادهای خود را برای پیدا کردن هارمونی های جدید در صداهای غنی و نا هماهنگ تجربه آمریکایی به کار می گیرند."

برای رئیس جمهوری و بانوی اول، میشل اوباما که از سال ها پیش از دوستداران این خواننده و آهنگ ساز هستند، این بزرگداشت یک جنبه شخصی داست. پرزیدنت گفت: "من با آهنگ های او بزرگ شدم. من از طریق آهنگ های او، به ویژه در دوران های سخت و دشوار آرامش و الهام می گرفتم. و من تنها نیستم. میلیون ها نفر در سراسر جهان چنین احساس آسایش و لذتی را در موسیقی استیوی و توانایی و استعداد منحصر به فرد او برای یافتن امید در تلاش، و انسانیت در دشواریهای  مشترکمان، یافته اند. این هدیه ای است که موسیقی با جدا کردن ما از این زمان و مکان، و سبک کردن بارهایی که بردوش داریم، هر چند برای طول مدت یک آهنگ، به ما ارائه می دهد."

جایزه گرشوین کتابخانه کنگره یکی از نادرترین جوایز در صحنۀ موسیقی آمریکا است. این جایزه که به افتخار جورج گرشوین- آهنگ ساز نامدار قرن بیستم، که انواع آهنگها را از سمفونی گرفته تا موسیقی سبک برادوی ساخته، و برادر او آیرا، یک ترانه سرای برجسته نام گذاری شده است، تنها به یک خواننده و آهنگ ساز دیگر، پل سایمون در سال 2007،اهدا شده است.

به گفته جیمز بیلینگتون، کتابدار کنگره، این جایزه بمنظور "بزرگداشت هنرمندی که آثار خلاقه اش از ویژگی ها میان سبک های مختلف موسیقی و زبان ها فراتر می رود، و شنوندگان گوناگون را گردهم می آورد، و درک و قدرشناسی متقابل را پرورش می دهد" ایجاد شده است. بیلینگتون افزود: "موسیقی استیوی واندر این آرمان را تجسم می بخشد."

آقای استيوی واندر جايزه گرشوين کتابخانه کنگره را دريافت ميکند

این جایزه با یک سفارشی از سوی کتابخانه کنگره برای یک قطعه موسیقی " طرح های زندگی"(5) همراه بود. در 23 فوریه در کتابخانه کنگره، واندر شروع به نواختن چندین آلت موسیقی در یک کنسرتو بیست دقیقه ای در نه قسمت کرد. یک ارکستر 21 نفره او را در این کنسرتو همراهی کردند. با آنکه این قطعه بین سال های 1976 و 1994 نوشته شده ت ا این زمان در حضور عموم به اجرا گذاشته نشده بود. واندر گفت که منتظر موقعیت خاصی برای افشای آن بوده است.

جی فریدام دو لاک در واشنگتن پست این قطعه را مانند یک چشم انداز موسیقی که میان ملودی نمایش های پاپ، جاز، فانک، بلوز و جاز تحول می یابد، تشریح کرد. این منتقد گفت: " واندر با این فرم راحت به نظر می رسید و حتی خویشتن داری تاثیر گذاری  برای یک تازه وارد در صحنه موسیقی کلاسیک از خود نشان داد. او از گزافه گویی دوری گزید و پرواز موسیقی را برای قسمت شاهوار و فاتحانه آخر این قطعه که پر از شیپور و بوغ بود نگه داشت."

واندر طی سخنانی در کاخ سفید در اوج یک هفته جشن و مراسم، از این بزرگداشت قدردانی کرد و گفت که این جایزه را به یادبود مادرش می پذیرد.

او گفت: "من می دانم که حالا لبخند بر لب های لولا مه نشسته است. آقای پرزیدنت ،من می دانم که اگراو اینجا بود ، می گفت، ‘بگذارید بروم برایش یک دسر میوه ای هلو بیاورم.’"

مشاهده ويديويی از کتابخانه کنگره: اجرای موسيقی توسط آقای استیوی واندر

1.         Fingertips (Pt. 2)

2.         Superstition

3.         I Just Called to Say I Love You

4.         Ebony and Ivory

5.         Sketches of a Life