13 جولای 2009

مایکل جکسون، ستاره سرشناس موسیقی پاپ، یک موسیقی جهانی خلق کرد

این چهره بحث انگیز دوستداران خود را از سرتاسر جهان گرد هم آورد

مایکل گالانت
خبرنگار ویژه

سان فرانسیسکو—مایکل جکسون، تاثیر گذارترین خواننده آمریکائی که عموما به عنوان "سلطان موسیقی پاپ" شناخته می شد، به شکلی نا منتظر در 25 ژوئن در گذشت. وی آخرین مراحل تمرین را برای اجرای 50 کنسرت در لندن و سفرهای بین المللی متعاقب آن که قرار بود در ماه ژوئیه برگزار شود و کلیه بلیط های آن نیز به فروش رفته بود، می گذراند.

با انتشار خبر مرگ جکسون در جهان، طوفانی از ستایش و تکریم، نه فقط از کشور زادگاه این خواننده، بلکه از جوامع بین المللی متفاوت، به پاخاست. به عنوان مثال، بر اساس گزارش نیویورک تایمز، کیم دای جونگ ، رئیس جمهور سابق کره جنوبی از جکسون به عنوان "قهرمان جهانی" یاد کرد، و در همان حال بنیاد نلسون ماندلا، که به وسیله این فعال حقوق بشر و رئیس جمهور سابق افریقای جنوبی به وجود آمده است، اعلام کرد که "فقدان وی از سوی طرفدارانش در سراسر دنیا احساس خواهد شد."    

تاثیر جهانی در گذشت این خواننده در هیچ جا بیش از اینترنت که از اخبار مرتبط با جکسون انباشته شد، آشکار نبود . یوتیوب  با سرعت ده ها هزار ویدئو شخصی ساز ستایش از این خواننده را به نمایش گذارد. یکی از غیر عادی ترین این ویدئوها بیش از 1500 زندانی را در یکی از زندان های فیلیپین نشان می دهد که رقص معروف از ویدئوی موسیقی ویدئو مهیج و سنت شکن جکسون  را اجرا کردند. این موسیقی در زمان تصنیف آن با سرعت انتشار یافت و بیش از 28 میلیون بیننده داشت. طبق پاره ای گزارش ها، پایگاه اینترنتی اخبار گوگل، که موتور جستجوگراینترنت است، با چنان حجمی از درخواست برای "مایکل جکسون" مواجه گشت که به خطا پنداشتند که عملا در معرض حمله قرار گرفته اند.     

قدرت موسیقی جکسون که طرفداران وی را، ظاهراً فارغ از تفاوت های سیاسی، مذهبی، اخلاقی و اجتماعی اقتصادی، در سراسر جهان متحد کرد، بی نظیر بود. راجنیل سینگ ، 23 ساله، که خانواده او در سال های دهه 1970 از جزایر فیجی به ایالات متحده مهاجرت کرد، اظهار داشت: "هرچند پدر و مادر من در باره موسیقی آمریکائی چیز زیادی نمی دانند، همه چیز را در باره مایکل جکسون می دانند. او نه تنها از فرهنگ ها  ، بلکه از نسل ها نیز فراتر رفت. سالخوردگان هم مثل جوانان غمگین اند. هنرمندان کمی دارای این چنین تاثیری هستند."

انسان و موسیقی 

جکسون روش خاصی در موسیقی بنیاد نهاد که برای وی موفقیت عظیمی کسب کرد. به گفتۀ جف گریس ، آهنگساز کالیفرنیائی که در ارتباط با براد باکسر  کارگردان مدتها جکسون به عنوان تنظیم کننده همکاری داشت : "شما می توانید نوع موسیقی وی را پاپ ، یا ریتم  و یا بلوز  بخوانید، اما در حقیقت موسیقی وی ترکیبی منحصر به فرد از صداها است. مایکل هرگز نمی توانست از روش کسی دیگر تقلید کند. وی همواره اصیل بود." جکسون در حالیکه صدای خاص خود را حفظ می کرد، روش های متنوعی را به نمایش می گذارد. گریس افزود: "آهنگ های بسیاری برای موسیقی رقص تند و یا تصنیف های لطیف به وجود دارد، ولی مایکل در هر دو زمینه فوق شناخته شده بود. مردم ممکن است به خاطر چیزی دلپذیر مانند "این دختر به من تعلق دارد" و یا ترانه های تندتری مانند "جم" تحت تاثیر قرار گرفته باشند. وی دارای آوائی خاص و روشی منحصر به فرد بود که توجه مردم بسیاری را به خود جلب کرد."   

پس زمینه صوتی که باکسر، گریس و دیگران برای ضبظ ترانه ها و اجرای زنده وی خلق کردند، عنصر کلیدی در سبک جکسون به شمار می رفت. گریس افزود: "بخش مهمی از آوای موزسیقی که در جریان ضبط آهنگ های جکسون به کار گرفته می شد، درست مانند دیگر چیزها در زندگی وی، بلندتر از صدا های زندگی معمولی است." جکسون و گروه تولید او، در ضبط صدای وسایل موسیقی مانند پیانو، طبل، و سازهای الکترونیکی و زهی، به شدت مراقب نواها و ترکیب های تند و قدرتمند بودند. گریس ادامه داد: "هدف بیش از تولید تنها صداهائی گسترده، باشکوه و استریوفونیک بود، هدف این بود که ما از چه چیزی را می توانیم استفاده کنیم که تاثیر گذار باشد." 

شاید بی پروایی کامل جکسون در صحنه از خود موسیقی مهمتر بود. به عنوان مثال نمایش تلویزیونی پرتوان در اجرای  ترانه "بیلی جین " در نمایش مخصوص موتاون 25: دیروز، امروز و برای همیشه  در سال 1983، جکسون را به صورت فردی آتشین مزاج، رقصنده ای به شدت با ذوق، و کاملاً پای بند به نمایش خود نشان داد. گریس گفت: "در سال های دهه 1990، لحظاتی وجود داشت که وی فقط می ایستاد و در طول کنسرت و یا ویدئوی خود فریاد می کشید. هیچ چیز مانع وی نمی شد."   

جکسون به عنوان جوانترین عضو گروه خوانندگان 5 نفرۀ جکسون در زیر نور نورافکن ها بزرگ شد، و با چهار برادر بزرگتر خود به نمایش پرداخت و در کودکی تبدیل به ستاره نمایش شد. اگرچه این تجارب اولیه می تواند توضیح دهنده بسیاری از جاذبه های بعدی که از سوی جکسون به عنوان یک هنرمند منحصر به فرد بروز داد باشد، عوامل دیگری نیز در این امر دخیل بودند. جیسون برون ، یکی از معروفترین مجریان برنامه موسیقی رادیوئی در جهان و فارغ التحصیل رشته سیاست های عمومی بین المللی اظهار داشت: "مایکل جکسون مرزها را در نوردید." گریس در حالیکه احساسات خود را بروز می داد بیان داشت: "موسیقی پاپ با مردمی بودن در ارتباظ است و وی کسانی با پیشینه های گوناگون را به خود جذب کرد. کار وی فقط موسیقی نبود – او برای خود و در وجود خود دنیایی از تحیل بود و مردم بخشی از آن تخیل بودند." وی گفت: "هیچکس نبود که مایکل را اصلاً دوست نداشته باشد. وی شبیه هیچ کس یا هیچ چیز نبود. و مردم می خواستند بدانند چه چیز وی را چنین خاص کرده است."    

در حقیقت زندگی جکسون در صحنه و خارج از آن نمونه ای خاص و متضاد بود، که ترکیبی از ستایش و تنفر را در جهان به وجود می آورد. به عنوان مثال، ولخرجی های جکسون در مزرعه نورلند  کالیفرنیا، که دارای یک باغ وحش و پارک سرگرمی بود، و جراحی پلاستیک گسترده وی که منجر به تغییرات ظاهری وی شد، موجب واکنشها? بیمارگونه طرفداران و رسانه ها به وی شد. برون گفت: "وی فراتر از زندگی بود، و هیچکس فکر نمی کرد که وی واقعاً انسان است. بنابراین وقتی او در گذشت، تکان بزرگی به .جود آمد. هیچکس فکر نمی کرد که او واقعاً ممکن استد بمیرد." 

مایکل گالانت، موسیقیدان، آهنگساز، تولید کننده و نویسنده، در سانفرانسیسکو زندگی می کند و در مجله کیبورد به عنوان ویراستار ارشد به کار اشتغال دارد.  

نظرات ارائه شده در این مقاله الزاماً بیان کنندۀ نظرات وزارت امور خارجه نیست.