17 فوريه 2009

معاونت ریاست جمهوری آمریکا: انتصاب جانشین در تاریخ

نمایشگاه جدید، معاونان رؤسای جمهوری را که به مقام فرماندهی کل قوا رسیدند بررسی می کند

لورن مونسن
عضو هیئت تحریریه

واشنگتن- مقام معاونت ریاست جمهوری ایالات متحده، از بدو کار غالبا از سوی افرادی که این منصب را به عهده گرفته اند به تمسخر و تحقیر گرفته شده است. اما بر اساس نمایشگاه تازه ای که در گالری ملی پرتره در مؤسسۀ اسمیتسونین برگزار شده، نقش معاون رییس جمهور، بسیار بیش از آن چه تصور می شود، اهمیت دارد.

این نمایشگاه، موسوم به رؤسای جمهور صاحب عنوان در انتظار، که سرپرستی مشترک آن را تاریخ نگارانی چون سیدنی هارت و جیمز باربر به عهده دارند، به 14 تن از معاونانی می پردازد که در آمریکا جانشین رییس جمهور شدند. هارت به America.gov اظهار داشت، این افراد در پی مرگ یک رییس جمهور، برگزاری انتخابات برای خود، و در موردی دیگر، استعفای رییس جمهور، به جانشینی آن ها درآمده اند.

در این نمایشگاه، سوابق کاری این افراد از طریق ارائۀ آثار نقاشی، عکس، لیتوگرافی و کاریکاتورهای سیاسی، و همین طور نمونه های کمیابی از کتاب ها و مکاتبات آن ها در معرض دید قرار گرفته است.

به ویژه، در نامه ای نشان داده می شود که بسیار قبل از این که جان نانس گارنر- معاون پرزیدنت فرانکلین روزولت از سال 1933 تا 1941 -  بگوید  "این کار ارزشی ندارد" یا تعبیری در همین حدود، این منصب مورد تمسخر قرار می گرفته است. جان آدامز، اولین معاون رییس جمهور کشور که در دولت جورج واشنگتن خدمت می کرد، در سال 1793، در نامه ای به همسرش، ابیگیل، منصب معاونت رییس جمهور را به عنوان " مهمترین منصبی که انسان توانسته اختراع کند و یا در سر بپروراند " توصیف نموده است.

هارت گفت، علی رغم بهای اندکی که به این منصب داده می شود، تعداد کمی از سیاستمداران از آن رویگردان بوده اند. او خاطر نشان کرد که نزدیک به یک سوم از 44 تن رؤسای جمهور، این مقام را به عهده داشته  و همواره راهی برای رسیدن به ریاست جمهوری محسوب شده است.

باب کردن سنت

اساسا، در قانون اساسی آمریکا آمده است که نفر دوم برندۀ انتخابات ریاست جمهوری، باید به عنوان معاون رییس جمهور انتخاب گردد، اما از زمان پدید آمدن احزاب سیاسی در دهۀ 1790، این امر با مشکلاتی چند روبرو گردید. هارت گفت، متعاقبا نیاز به ایجاد تغییری در این روند احساس شد زیرا نامزدهایی که در انتخابات، مقام دوم را کسب می کرد ممکن بود به حزب متفاوتی تعلق داشته باشد، همان گونه که در مورد توماس جفرسون و جان آدامز، معاون او در سال 1797 اتفاق افتاد. بالاخره در سال 1804، دوازدهمین متمم قانون اساسی، چگونگی انتخاب رییس جمهور و معاون او را تعیین، و تصریح نمود که میان این مناصب باید همکاری وجود داشته باشد، نه تضاد.

در حالی که حق جانشینی معاون رییس جمهور- در صورت مرگ یک رییس جمهور با بی کفایتی او- حق مسلم معاونان آن هاست، اما این اصل تا زمان جانشینی جان تیلر به جای پرزیدنت هنری هاریسون در سال 1841، هنوز کاملا جا نیافتاده بود.

در نمایشگاه، نشان داده می شود هنگامی که هاریسون در حین خدمت درگذشت، تیلر از سه طریق اختیارات او را به دست گرفت. او برای آغاز کار خود رسما سوگند یاد کرد (کاری که تا به امروز هم ادامه دارد)؛ سخنرانی تحلیف ایراد کرد؛ و به کابینه اعلام داشت که بر خلاف زمان ریاست جمهوری هاریسون که تصمیم گیری ها از سوی اکثریت اعضای کابینه انجام می شد، تصمیم گیری تنها با او خواهد بود. در آغاز امر، در مورد این که تیلر باید به عنوان رییس جمهور اعلام موجودیت کند یا در مقام جانشین موقت او انجام وظیفه نماید، تردیدهایی وجود داشت، اما اقدامات تیلر سنتی را بنا نهاد که در موراد بعدی نیز به اجرا درآمد. آن سنت در سال 1967، رسما به عنوان بیست و پنجمین متمم به قانون اساسی اضافه شد.

گذار از صحنۀ تاریخ

یکی از اقلام به نمایش درآمده در این نمایشگاه، تابلوی نقاشی رنگ و روغن (واپسین ساعات لینکلن، توسط جان باچلدر، حدود 70-1865) است که بر اهمیت معاونت ریاست جمهوری در هنگام بروز بحران ملی  تأکید می گذارد. در این تابلو، لینکلن که در سال 1865 مورد اصابت گلولۀ یک آدم کش واقع شد در بستر مرگ به تصویر کشیده شده است، همسرش، پسر بزرگش و تعدادی از شخصیت های متنفذ آن دوره در کنار او هستند. در سمت چپ، معاون او، اندرو جانسون قرار دارد که در یک صندلی گهواره ای نشسته است. صحنه ای پر از اندوه است، اما حضور جانسون حاوی پیامی حاکی از تداوم و دلگرمی می باشد، هر چند که او رییس جمهوری بی کفایت از آب درآمد و به سختی از استیضاح مجلس سنا که قرار بود او را از مقامش خلع کند جان سالم به در برد.

هارت گفت، حضور تئودور روزولت در صحنۀ کشور، نشانگر اهمیت معاون بعدی رییس جمهور بود. او از 4مارس سال 1901 تا 14 سپتامبر همان سال در دولت ویلیام مک کینلی خدمت کرد. او چهرۀ سیاسی بسیار فعالی بود و شخصیتش درابعاد مرسوم نمی گنجید. در این نمایشگاه، روزولت در کاریکاتوری تصویر شده که سایۀ بسیار بزرگی از او بر زمین چمن کاخ سفید سنگینی می کند، و نشان دهندۀ تهدیدی برای مقامات فاسد است که از او می هراسیدند. هارت گفت، روزولت که بعد از کشته شدن مک کینلی  به ریاست جمهوری رسید، قصد داشت اصلاحاتی را در پیش بگیرد. و کسب مقام ریاست جمهوری از سوی او، نشانگر آغاز دوران ترقی آمریکا بود.

تصاویر معروفی از سایر معاونان ریاست جمهوری، مانند تصویر حاکی از محتاطانه بودن کالوین کولیج که نمونۀ صداقت و درستی اهالی نیواینگلند بود؛ هاری ترومن  در کمال شور و حرارت؛ ریچارد نیکسون، گرفته و مرموز؛ لیندن جانسون مقتدر، که به تناوب، به متقاعد کردن و تشر زدن به یکی از همکاران مشغول است، به دیوار های نمایشگاه آویخته شده. شرح عکس ها ، اطلاعاتی دربارۀ هر یک از این دولتمردان در اختیار قرار می دهد: به عنوان مثال، شوخ طبعی کولیج، که اکنون تا حد زیادی به دست فراموشی سپرده شده، زمانی مردم را به وجد می آورد، در حالی که تلفیق جذابیت اهالی جنوب، با ارعاب مشت های گره کردۀ جانسون متضمن رسیدن او به اوج قدرت بود.

از دیگر جزئیات این نمایشگاه، مصاحبه های ضبط شدۀ ویدیویی  با چهار تن از معاونان رییس جمهور است که هنوز در قید حیات هستند؛ یک صفحۀ قابل اشاره به دیدن کنندگان اجازه می دهد والتر موندیل (معاون جیمی کارتر)، جورج اچ. دبلیو. بوش (معاون رونالد ریگان)، دن کویل (معاون جورج اچ دبلیو بوش) و دیک چنی (معاون جورج دبلیو. بوش) را به یاد آورند.

هارت گفت، مقام معاونت رییس جمهور با گذشت سالیان تحول زیادی یافته است، اما افرادی که این مقام را احراز می کنند، همگی  یک واقعیت اصولی را به رسمیت می شناسند و این که، به عنوان معاون رییس جمهور، دارای هیچ منبع مستقل قدرت نیستند؛ و قدرت چیزی است که از سوی رییس جمهور به آنان تفویض می شود. این نمایشگاه در 22 ژانویه 2009 افتتاح شد و تا 3 ژانویه 2010 دایر می باشد. برای کسب اطلاعات بیشتر به تارنمای گالری ملی پرتره مراجعه کنید.