03 فوريه 2009
برگرفته از "صندوق آمونتیلادو" ادگار آلن پو سال 1846
در دورافتاده ترین نقطه این سرداب فضای کوچکتری به نظر می رسید. دیوارهای آن با بقایای انسانی پوشیده شده و تا سقف طاقی، شبیه گورستان بزرگ زیرزمینی پاریس روی هم انباشته شده بودند. سه طرف این سرداب درونی هنوز به همین شکل تزئین شده باقی مانده بود. از سمت چهارم استخوان ها به بیرون انداخته شده و به شکل نامنظمی بر روی زمین قرار گرفته و در یک نقطه تلی از استخوان را در اندازه ای نسبتا بزرگ تشکیل داده بودند. در درون دیوارها که به این ترتیب با جابجا شدن استخوانها در معرض دید قرار گرفته بود، ما یک سرداب یا فرورفتگی دیگربه عمق حدود چهار فوت، عرض سه فوت و ارتفاع شش تا هفت فوت مشاهده کردیم. به نظر می رسید که برای هیچ استفاده خاصی ساخته نشده و فقط فاصله ای میان دو تا از ستونهای عظیم سقف گورستان زیر زمینی به وجود آورده و به وسیلۀ یکی از دیوارهای دورزننده از جنس گرانیت مقاوم تحکیم شده بود.
تلاش فورتوناتو، برای بالا بردن مشعل کم نور خودش و کوشش برای نظر افکندن به اعماق فرورفتگی بیهوده بود. فرومردن آن نور کم سو باعث شد تا توانایی ما برای دیدن از میان برود.
من گفتم: ادامه بدهید، آمونتیلادو این تو است."