18 آگوست 2009

فستیوال فولک لایف، موسیقیدان های لاتین را به واشنگتن می آورد

مردم ازاین موسیقی و بازتاب فرهنگی آن استقبال می کنند

رالف دانهایسر
گزارشگر ويژه America.gov

واشنگتن- موسیقیدانان مکزیک و کلمبیا، ونزوئلا و جمهوری دومنیکن، پاراگوئه و ایالات متحده ضربان ریتم موسیقی خود را به فستیوال فولک لایف (1) مؤسسۀ اسمیتسونیان واقع در نشنال مال واشنگتن آوردند.

از زمان آغاز به کار این فستیوال در سال 1967، میلیون ها تماشاگر در اواخر ماه ژوئن و اوایل ژوییه برای شرکت در این رخداد دو هفته ای - که عالیترین برنامۀ حاوی گوناگونی های فرهنگیست - به این محل سرازیر می شوند.

هر ساله، برنامه های فستیوال بر سه موضوع اصلی منطقه ای یا مفهومی متمرکز است. امسال در "قارۀ آمریکا: دنیایی موزیکال"(2) ، نوبت به کل طیف موسیقی لاتین، و فرهنگی که بازتاب آن است، رسید.

تکمیل کنندۀ موضوع های های سه گانه، عرصه ای بود که به موسیقی و فرهنگ ولز، و سنت های شفاهی آفریقایی-آمریکایی در فرهنگ آمریکا اختصاص داشت.

دانیل شیهی، از مؤسسۀ اسمیتسونیان، سرپرست مشترک برنامۀ آمریکای لاتین، آن را "شاهد زندۀ این که چگونه موسیقی می تواند بیش از ملودی و ریتم باشد" نامید.

شیهی می گفت، هر سنت ارائه شده در این برنامه، مانند پرچمی حاکی از هویت موسیقیایی است، نوری که جوامع مختلف فرهنگی را با یکدیگر متحد می کند و وسیله ای برای فعال شدن خود به خودی فرهنگ.

در یک روز معمولی این رخداد، دیدن کنندگان از دو چادر بزرگ بخش آمریکای لاتین که در محوطۀ مؤسسه برپا بود – سالن بیل و سالن فولک ویز – می توانستند به آثار استادان خورپو اورینتال از ونزوئلا، که موسیقی شرق کشورشان را می نواختند، و گروه کوئرو مادِرا و کوستا کوماکو، یک گروه همنوازان طبال متعلق به سواحل کاراییب، گوش فرا دهند.

بازدیدکنندگان می توانستند شاهد هنرنمایی گروه هایی از سه منطقۀ مختلف مکزیک باشند، یعنی سبک وراکروز در جنوب منطقۀ خلیج مکزیک و منطقۀ پرورش گلۀ لاهواستکا، و کوریدو، سبک خاصی در شعر و روایت که اختصاص به سونورا دارد.

بخش های مختلفی از کلمبیا حضور داشتند، گروه هایی که موسیقی خوروپوی دشت ها را ارائه می دادند، موسیقی محلی والناتو متعلق به سواحل کاراییب، و موسیقی کورولائو ماریمبا از سواحل اقیانوس اطلس کشور.

غذا های مخصوص آمریکای مرکزی و جنوبی مانند سالاد پروویایی آروز کن پولو، پوپوساس خانگی، موز سرخ شده و آبجوی آگویلا ی کلمبیا هم در دسترس بود.

در یک چادر کوچکتر، لا پنیا، تماشاگران گرد میز و صندلی هایی که به شیوۀ کافه چیده شده بود، می توانستند به تماشای تکنیک ها و گوش دادن به مباحث گروه هایی از موسیقیدانان که از طرز کار خود سخن می گفتند، بپردازند.

به گفتۀ اولیویا کاداوال، سرپرست مشترک مؤسسه، این چادر کوچکتر که فرصتی برای "گفتگو و تبادل نظر" فراهم می کرد، نقطۀ مرکزی فستیوال بود.

او می گفت، ما این مکان را برای تعامل موسیقایی و بحت و گفتگو ... [بر اساس پرسش های مطرح شده] ایجاد کردیم، پرسش هایی از قبیل موسیقی از نظر شما چیست؟ موضوعات مختلفی مطرح گردید، از نقش زنان در موسیقی، تا هویت فرهنگی، و چگونگی استفادۀ یک مهاجر از موسیقی – یک مجموعه موضوعاتی که با موسیقیدانان مرتبط بود. ... این همان کاریست که فستیوال باید انجام دهد، قرار دادن فرصت اظهار نظر در اختیار مردم، و فراهم آوردن جایی که مردم بتوانند از خود و برای خودشان صحبت کنند.

اجرای موسیقی توسط گروه ماریاچی لوس کامپروس، به ریاست ناتی کانو که در لس آنجلس مستقر بوده و برندۀ جایزۀ گرامی است، نشان دهندۀ نقطه نظر کاداوال در مورد اهمیت مبادلۀ افکار و تجربه میان موسیقیدانان بود. اعضای ارکستر ماریاچی چولا ویستا، یکی از دبیرستان های بسیار معتبر در این رشته از موسیقی واقع در سن دیگو، کالیفرنیا، نیز میان جمعیت بودند و با توجه خاصی به صحبت های نوازندگان حرفه ای گوش فرا داده بودند.

سسیلیا اورتگا، که اصلیتش از وراکروز، مکزیک است، و اکنون معلم کلاس پنجم در محلۀ کویینز نیویورک می باشد، از این رویداد بسیار هیجان زده بود. او می گفت، دیدن این مردم که از همه جای دنیا آمده اند و لذت بردن از موسیقی و سنت های آنان، واقعا ً خیلی خوب است.

اجرا های مکزیک و کلمبیا برای پیش نمایش فستیوال های آینده تعیین شدند. کاداوال اظهار داشت، کارمندان مؤسسۀ اسمیتسونی از قبل مشغول برنامه ریزی برای فستیوال سال 2010 هستند که مکزیک در آن شرکت خواهد داشت، و نقشی هم برای حضور کلمبیا در فستیوال سال 2011 در نظر گفته شده است.

1.       Folklife Festival

2.       The Americas: A Musical World