21 اکتبر 2008
ریشه های آزادی خواهی و نویسندگان انقلابی، ١٨٢٠-١٧٧٦
فصل دوم
ریشه های آزادی خواهی و نویسندگان انقلابی، ١٨٢٠-١٧٧٦
جنگ شدید انقلاب آمریكا علیه بریتانیا (١٧٨٣-١٧٧٥) اولین جنگ آزادی بخش مدرن بر ضد یك قدرت استعماری بود. پیروزی استقلال آمریكا در نظر بسیاری در آن زمان نشانه ای بود الهی دایر بر اینكه سرنوشت آمریكا و مردم آن برای عظمت رقم خورده است. پیروزی نظامی امید ملی گرایان را برای پیدایش یك ادبیات بزرگ جدید قوت بخشید، با این همه به استثنای نوشته های برجسته سیاسی، در جریان انقلاب یا بلافاصله پس از آن، پیدایش آثار شایان ذکر [ادبی] محدود بود.
كتابهای آمریكائی درانگلستان به طرز خشن و بی رحمانه ای مورد نقد قرار می گرفتند. آمریكائیها به طرز دردناكی از وابستگی بیش از حد خود به الگوهای ادبی انگلیس آگاه بودند. تكاپو برای بوجود آوردن یك ادبیات ملی تبدیل به یك وسواس ملی شده بود. همانطور كه یك ویراستار مجله آمریكائی حدود سال ١٨١٦ نوشت: " وابستگی یك وضعیت خفت بار توأم با بی آبروئی است، و وابستگی به یك ذهن خارجی برای آنچه خود می توانیم تولید كنیم افزودن جرم راحت طلبی به ضعف حماقت است.”
انقلابهای فرهنگی را، برخلاف انقلابهای نظامی نمی توان با موفقیت تحمیل كرد بلكه آنها باید از خاك تجربه مشترك سر بر آورند. انقلابها بیان خواسته های قلبی ملت هستند؛ آنها بتدریج از حساسیتها و وفور تجربه ناشی می شوند. ٥٠ سال تاریخ لازم بود تا آمریكا بتواند استقلال فرهنگی خود را به دست آورد، و اولین نسل نویسندگان بزرگ آمریكایی را شامل: واشینگتن ایروینگ، جیمز فنی مور كوپر، رالف والدو امرسون، هنری دیوید ثورو Thoreau – هرمان ملویل، ناتانیل هاوثورن، و N. Hawthorne، ادگار آلن پو، والت ویتمن و امیلی دیكینسون عرضه کند. آهنگ استقلال ادبی آمریكا در اثر پیوند طولانی هویتی با انگلستان، تقلید افراطی از الگوهای ادبی انگلیسی یا كلاسیك، و شرایط دشوار اقتصادی و سیاسی كه نشر كتاب را مختل می كرد، دچار كندی شده بود.
نویسندگان انقلابی، علیرغم میهن پرستی اصیل خود به سبب مقتضیات وقت گستاخ نبودند و هرگز نمی توانستند برای احساسات آمریكائی خود ریشه ای بیابند. نویسندگان مهاجرنشین نسل انقلاب در انگلستان به دنیا آمده، به عنوان اتباع انگلیس به سن بلوغ رسیده بودند و الگوهای فكری انگلیس و شیوه لباس پوشیدن و رفتار انگلیسی را ترویج می كردند. پدر و مادر و پدر بزرگها و مادر بزرگها و نیز همه دوستانشان انگلیسی (یا اروپائی) بودند. علاوه بر آن آگاهی آمریكاییان از اسلوب ادبی هنوز در مقایسه با انگیسی ها در حالت عقب ماندگی بود و همین عقب ماندگی زمانی روش تقلید در آمریكا را شدت می بخشید. نویسندگان كلاسیك جدید انگلیسی از قبیل جوزف ادیسون J. Addison. ریچارد استیل R. Steele – جاناتان سویفت J. Swift، الكساندر پوپ A. Pop، الیور گلداسمیت O. Goldsmith و ساموئل جانسون پنجاه سال پس ازپایان شهرت خود در انگلیس هنوز در آمریكا با اشتیاق مورد تقلید قرار داشتند.
افزوده بر این، تلاشهای عجولانه برای به وجود آوردن یك ملت جدید افراد باهوش و تحصیل كرده را به سوی سیاست، حقوق، و دیپلماسی می كشاند. این حرفه ها افتخار، شكوه، و امنیت مالی با خود به ارمغان می آوردند. از طرف دیگر نوشتن درآمدی حاصل نمی كرد. نویسندگان اولیه آمریكا، اینک كه این كشور از انگلیس جدا شده بود ناشر، خواننده، و حمایت قانونی كافی در دسترس نداشتند. كمكهای ویراستاری، پخش، و تبلیغات، درحالت اابتدایی خود بود.
تا سال ١٨٢٥، بیشتر نویسندگان آمریكا برای آنكه آثارشان منتشر شود به چاپخانه ها پول می پرداختند. بدیهی است كه تنها افرادی مانند واشینگتن ایروینگ و گروه نیكر باكر نیویورك N. Y. Knickerbocker یا گروه شاعران كنتیکت Connecticut بنام شوخ طبعان هارت فورد
Hartford Wits كه وقت و پول كافی در اختیار داشتند می توانستند با فراغت به دنبال کار نویسندگی بروند. استثناء این قاعده بنجامین فرانكلین بود كه هرچند از یك خانواده فقیر برخاسته بود، به کار چاپ اشتغال داشت و می توانست آثار خود را منتشر كند.
نمونه برجسته تر چارلز بروكدن براون C. Brockden Brown بود. وی كه نویسنده چندین اثر عاشقانه جالب درسبک گوتیك بود نخستین نویسنده آمریكائی به شمار می رفت كه کوشش داشت از راه نویسندگی زندگی كند اما زندگانی كوتاه او در فقر پایان یافت.
فقدان خواننده نیز یك مسئله دیگر بود. جامعه كوچك فرهیختگان در آمریكا به نویسندگان معروف اروپائی علاقه داشت و دلیل آن هم تا حدی احترام بیش از حدی مستعمره نشین های سابق به فرمانروایان قبلی خود بود. این ترجیح آثار انگلیسی با توجه به پائین تر بودن کیفیت آثار آمریكائی بطور كامل هم غیر منطقی نبود، ولی با محروم كردن نویسندگان آمریكائی از مخاطب و خواننده وضع را وخیم تر می كرد. تنها حرفه روزنامه نگاری با پاداش مالی همراه بود. در هرحال توده خوانندگان طالب نثر سبك و آسان و مقالات كوتاه پیرامون مسائل مورد بحث روز بودند نه آثار طولانی یا تجربی.
فقدان قوانین حق تألیف متناسب شاید روشن ترین دلیل كسادی اوضاع ادبی بود. به راحتی می توان دریافت كه چاپخانه های آمریكا كه بی محابا و بدون پرداخت حق تألیف كتابهای پر فروش انگلیسی را چاپ می كردند مایل نبودند به یك نویسنده آمریكائی برای اثری ناشناس پولی پرداخت كنند. تجدید چاپ غیر مجاز كتابهای خارجی اساساً به عنوان خدمتی به مهاجرنشین ها و نیز منبع درآمدی برای صاحبان چاپخانه ها مانند فرانكلین تلقی می شد. آنها آثار كلاسیك و كتابهای معتبر اروپائی را برای آموزش عمومی آمریكائی دوباره منتشر می كردند.
صاحبان چاپخانه ها درهمه نقاط آمریكا كار فرانكلین را دنبال كردند. اینجا نمونه های رسوایی از چاپ غیر مجاز را می توان ارائه داد. ماتیو كاری M. Carey، یك ناشر مهم آمریكائی به یك مأمور در لندن – كه در حقیقت نوعی جاسوس ادبی بود – پول داد تا نسخه هایی از اوراق صحافی نشده، یا حتی اوراق تصحیح شده را، با كشتیهای سریع السیر كه در عرض یك ماه به آمریكا می رسیدند برای او ارسال دارد. آدم های كاری به دریا می رفتند تا در بندر به كشتیهائی كه وارد شده اند برسند. آنها با استفاده از حروف چین هایی كه كتاب را به بخشهای مختلف بین خود تقسیم و به طور شبانه روز كار می كردند کتابهای سرقت شده را به سرعت به چاپ می رساندند. یك كتاب بدون حق تألیف انگلیسی در چنین وضعی در عرض یك روز به چاپ می رسید و تقریباً به همان سرعتی كه در انگلستان عرضه شده بود برای فروش در قفسه كتابفروشی های آمریكائی قرار می گرفت.
از آنجا که نسخه های مجاز وارداتی گران تر بوند و نمی توانستند با كتابهای بدون حق تألیف رقابت كنند، وضعیت حق تألیف به حقوق نویسندگان خارجی از قبیل سروالتر اسكات و چارلز دیكنز و همینطور نویسندگان آمریكایی لطمه می زد. اما نویسندگان خارجی حداقل از ناشرین اصلی خود دستمزد دریافت داشته و قبلاً معروف شده بودند. نویسندگان آمریكائی از قبیل جیمز فنی موركوپر نه تنها موفق نشدند دستمزد مناسبی دریافت دارند بلكه مجبور بودند چاپ غیر مجاز كتابهایشان را در مقابل چشمان خود نیز شاهد باشند. اولین كتاب موفق كوپر بنام جاسوس The Spy (١٨٢١) در عرض یك ماه پس از انتشار توسط چهار چاپخانه مختلف بدون پرداخت هیچ حق التألیفی مورد دستبرد قرار گرفت.
طرفه آنكه قانون حق تألیف ١٧٩٠ که سرقت آثار ادبی [خارجی] را مجاز می شمرد، در محتوا میهن پرستانه بود. این قانون كه پیش نویس آن توسط فرهنگ نویس بزرگ، نوا وبستر Noah Webster كه بعدها فرهنگ لغات آمریكایی را تألیف كرد تهیه شده بود، تنها از آثار نویسندگان آمریکایی حمایت می كرد. فرض بر این بود که نویسندگان انگلیسی خود باید مراقب آثارشان باشند.
باتمام بدیهای این قانون، هیچیک از ناشرین اولیه مایل به تغییر آن نبودند زیرا ثابت شده بود كه برای آنها سود آور است. عدم پرداخت حق تألیف اولین نسل نویسندگان آمریكائی دوره انقلاب را به گرسنگی كشاند. بنابراین شگفت آور نیست كه نسل بعدی كارهای قابل توجه كمتری به وجود آورد. نقطه اوج عدم پرداخت حق تألیف یعنی سال ١٨١٥ برابر است با نقطه حضیض نویسندگی در آمریكا. با این همه ذخیره ارزان و فراوان كتابهای خارجی بدون حق تألیف و آثار كلاسیك، در ٥٠ سال اولیه حیات كشور جدید به تربیت آمریكاییان و از جمله نخستین نویسندگان بزرگ کشور كه از حدود ١٨٢٥ ظهور كردند مدد رساند.
روشنگری در آمریكا
روشنگری قرن هیجدهم آمریكا جنبشی بود كه بر منطق به جای سنت، بر تفحص علمی به جای جزم گرایی مذهبی و بر دولت منتخب به جای نظام پادشاهی تکیه داشت. متفكران و نویسندگان عصر روشنگری خود را به آرمانهای عدالت، آزادی و برابری، كه به عنوان حقوق طبیعی انسان تلقی می شد وقف كرده بودند.
بنجامین فرانكلین ١٧٩٠-١٧٠٦
بنجامین فرانكلین، كسی كه فیلسوف اسكاتلندی دیوید هیوم او را “اولین ادیب بزرگ” آمریكا خوانده است، مجسم كننده آرمان روشنگری یعنی تعقل انسانی است. وی كه شخصی اهل عمل و در همان حال آرمان گرا، سخت كوش و فوق العاده موفق بود سرگذشت دوران اولیه زندگی خود را در كتاب معروفش “ اتوبیوگرافی “ شرح داده است. فرانكلین نویسنده، چاپخانه دار، ناشر، دانشمند، نیكوكارو سیاستمدار و معروفترین چهره غیر دولتی زمان خود بود. او اولین فرد خود ساخته ای است كه در آمریكا به عظمت رسید و در عصر اشرافیت آزاده فقیری بود كه به عنوان یك نمونه درخشان به كسب آزادی كمك كرد.
فرانكلین از نسل دوم مهاجران بود. پدر پیورتین او شمع سازی بود كه در ١٦٨٣ از انگلستان به بوستون در ایالت ماساچوست مهاجرت كرد. از بسیاری جهات زندگی فرانكلین نمایشگر تاثیر عصر روشنگری بر یك فردهوشمند بود. او مردی خود آموخته بود اما در آثار جان لاك، لرد شفتزبری Shaftsbury، جوزف ادیسون Addison J. و سایر نویسندگان عصر روشنگری مطالعات خوبی داشت. از آنان آموخت كه چگونه منطق را در زندگی خود به كار برد و از سنت، بخصوص سنت قدیمی پیورتین – هنگامی كه تهدیدی از جانب آن متوجه آرمان های او است-- فاصله بگیرد.
فرانكلین در جوانی بدون معلم به آموختن زبانهای خارجی پرداخت، کتابهای زیادی خواند و نوشتن برای استفاده عامه مردم را تمرین كرد. هنگامی كه از فیلادلفیا در ایالت پنسیلوانیا به بوستون نقل مكان كرد از نوعی تعلیم و تربیت برخوردار بود كه به طبقات بالای اجتماع مربوط می شد. او از یك ظرفیت پیورتین برای كار سخت و دقیق، بررسی دائم نفسانیات خود و شوق بهتر ساختن خویش برخوردار بود. این كیفیات پیوسته او را به سوی ثروت، احترام، و افتخار سوق می داد. فرانكلین كه هرگز فرد خودخواهی نبود، می کوشید با در میان نهادن دیدگاه های خود با دیگران و آغاز نهادن کاری که یک ویژگی آمریكایی است، یعنی نوشتن كتاب های خود آموز، مردم عادی را به سوی موفقیت رهنمون شود.
اثر فرانكلین بنام "سالنامه ریچارد بیچاره" ، Almanak Poor Richard’s كه از سال ١٧٣٢ عرضه شد و انتشار آن طی سالها ادامه یافت، فرانكلین را به ثروت رساند و در سراسر مهاجرنشین ها معروف كرد. در این سالنامه كه سرشاراز توصیه های مفید، پند و اطلاعات حقیقی بود، شخصیتهای سرگرم كننده از قبیل پدر آبراهام Father abraham و ریچارد بیچاره خواننده را با گفته های مؤثر و به یاد ماندنی نصیحت می كردند. در کتاب “راه ثروت”، كه ابتدا در سالنامه چاپ شد، پدر آبراهام، “پیرمردی ساده و پاك با طره هائی سفید” به تفصیل از ریچارد بیچاره نقل قول می كند. او می گوید: “عاقلان را اشارتی بس است” و نیز "خدا به كسانی كه به خودشان كمك می كنند مدد می رساند"، “زود به رختخواب رفتن و سحرخیزی انسان را سالم، ثروتمند و عاقل می سازد.” ریچارد بیچاره یك روان شناس است (“جدیت در کار قرض ها را می پردازد در حالیكه ناامیدی آنها را افزایش می دهد”) او همیشه سخت کوشی را اندرز می دهد. (“پشتكار، مادر خوش شانسی است”) او همچنین اندرز می دهد كه “ تنبل نباش زیرا یك [دلار] امروز ارزش دو[دلار] فردا را دارد.” گاهی هم داستانهائی می سازد كه از طریق آنها منظورش را بهتر برساند: “ از یك غفلت كوچك ممكن است یك شر بزرگ زاییده شود... در جستجوی میخ، نعل گم شد۰ در جستجوی نعل اسب گم شد و در جستجوی اسب سوار گم شد. دشمن همه را گرفت و نابود كرد و این همه به سبب نیاز به یك میخ نعل اسب بود؛” فرانكلین در بیان مطالب اخلاقی به صورت فشرده نابغه بود: “آنچه كه قادر است جلو یك شر را بگیرد، قادراست دو فرزند را تربیت كند.” " یك سوراخ كوچك یك كشتی بزرگ را غرق می كند"، "احمق ها مهمانی می گیرند و عاقلان در آن غذا می خورند"
“اتوبیوگرافی” فرانكلین، نیز تا حدی یك خودآموز است. این كتاب كه فرانكلین برای پند دادن به فرزند خود نوشته تنها سالهای اولیه زندگی او را دربر می گیرد. معروف ترین قسمت آن برنامه علمی وی را برای بهبود وضع خود بیان می كند. فرانكلین ١٣ خصلت را بر می شمرد: میانه روی در صرف غذا و مشروبات، سكوت، نظم، قاطعیت، صرفه جوئی، ابتكار، صداقت، عدالت، اعتدال، پاكیزگی، آرامش، نجابت و فروتنی. او هر كدام از این صفات را با یك شعار شرح و تفصیل می دهد، مثلأ شعا ر میانه روی در صرف غذا چنین است: “ نه آنقدر بخور كه كند باشی و نه آنقدر بنوش كه مست شوی”. فرانكلین كه یك دانشمند واقع گرا بود اندیشه كمال پذیری را به آزمایش گذاشت و از خود به عنوان یك موجود تجربی استفاده كرد.
برای به وجود آوردن عادات نیك، فرانكلین یك دفترچه یادداشت و تقویمی با قابلیت استفاده مكرر اختراع كرد. او در آن هر هفته روی یكی از خصائل خود كار می کرد و هر لغزشی را با یك نقطه سیاه به ثبت می رساند. فرضیه او پیشگام مكتب روانشناسی رفتارگرائی است، در حالی كه روش ثبت منظم امور توسط او از تعدیل و اصلاح رفتاری به سبک امروز خبر می دهد. طرح وی در زمینه بهبود وضع خویش، اعتقاد دوران روشنگری را در باره كمال پذیری با عادت پیوریتن ها در زیر ذره بین قرار دادن اعمال خویش درهم می آمیزد.
فرانكلین از همان آغاز کار به این نکته پی برد كه نوشتن بهترین راه اشاعه افکار اوست و بنابراین آگاهانه ً سبك نثر انعطاف پذیر خود را نه به عنوان یك هدف بلكه به مثابه یك وسیله بهبود بخشید. آنچه او توصیه می كرد این بود: “همراه دانایان بنویس و همراه عوام تلفظ كن”. او كه یك دانشمند بود توصیه سال ١٦٦٧ انجمن سلطنتی (علمی) را در استفاده از “یک شیوه صمیمی، بی پرده و طبیعی در سخن گفتن؛ به کاربردن اصطلاحات مثبت، مفاهیم روشن، لحن ساده محلی و نزدیك كردن به چیزی به سادگی ریاضی تا حد امكان” پذیرفته بود.
فرانکلین با وجود رفاه و شهرت، هرگز حساسیتهای آزادی خواهانه خود را از دست نداد و در كنوانسیون سال ١٧٨٧ كه در آن پیش نویس قانون اساسی ایالات متحده تهیه شد، یك چهره مهم به شمار می رفت. او در سالهای پایان عمر رئیس انجمن ضد بردگی بود. یكی از آخرین تلاشهای وی ترویج و تبلیغ آموزش عمومی در سطح جهانی بود.
هكتور سنت جان دوكروکورHector St. John de Crevecoeur (١٨١٣-١٧٣٥)
هکتور سنت جان دوکروکور یكی دیگر از چهره های دوران روشنگری است كه اثر او " نامه هایی از یك كشاورز آمریكایی" “ Letters from an American Farmer اروپائیان را به طرزدرخشانی از فرصتهای موجود برای صلح، ثروت، و احساس غرور در آمریكا آگاه کرد. كروکور نه آمریكایی و نه كشاورز بلكه یك اشراف زاده فرانسوی بود كه قبل از انقلاب خارج از شهر نیویورك مزرعه ای را در تملک داشت. او با علاقه و اشتیاق مهاجرنشین ها را به خاطر سخت کوشی، تحمل عقاید دیگران و رفاه روزافزون آنها طی ١٢ نامه ستود و آمریكا را به عنوان یك بهشت زمینی مجسم ساخت – دیدی كه به توماس جفرسن، رالف والدو امرسون و بسیاری از نویسندگان تا زمان حاضر الهام بخشیده است.
كروکور ازنخستین اروپاییانی بود كه یك تصویر مسئولانه و توأم با تفكر از آمریكا و شخصیت جدید امریكایی ارائه داد. وی اولین كسی است كه تصویر “دیگ درهم آمیزنده” “Melting pot” را از آمریكا ارائه داده است و در یك عبارت معروف می پرسد:
"پس آمریكایی، این انسان جدید كیست؟ او یا یك اروپایی و یا از نسل اروپایی است، بنابراین مخلوط عجیبی از خون های متفاوت است كه در هیچ كشور دیگری نخواهید یافت. من می توانم خانواده ای به شما نشان دهم كه در آن پدربزرگ انگلیسی ، بانوی خانه هلندی، پسر خانواده با یك زن فرانسوی ازدواج كرده و چهار پسر فعلی آن اكنون چهار همسر از چهار ملیت مختلف دارند... اینجا افراد همه ملت ها در یك نژاد جدید انسانی ذوب می شوند، نژادی كه سخت کوشی آن و نسل های آینده اش روزی موجب تغییراتی در دنیا خواهند شد."
رساله سیاسی: توماس پین Thomas Paine (١٨٠٩-١٧٣٧)
شور و هیجان انقلاب را می توان در رساله های چاپی یافت كه محبوب ترین شكل ادبیات سیاسی روز به شمار می آمدند – در خلال انقلاب بیش از ٢٠٠٠ رساله چاپی منتشر شد. این رساله ها میهن پرستان را به هیجان می آوردند و وفاداران به انگلستان را تهدید می كردند. آنها جای نمایش نامه را پر می كردند، زیرا میهن پرستان به منظور برانگیختن احساسات شنوندگان اغلب آنها را با صدای بلند می خواندند؛ درحالیكه وفاداران به تاج و تخت انگلیس آنها را در انظار عموم می سوزاندند. از رساله توماس پین به نام “عقل سلیم “ Common Sense در سه ماهه اول انتشار بیش از صد هزار نسخه فروش رفت. این رساله حتی امروز هم بیدار كننده است. پین نوشت: “آرمان آمریكا در یک مقیاس بزرگ آرمان همه بشریت است.” او صدایی برای معرفی وضع استثنایی آمریکا بود. این صدا هنوز هم در ایالات متحده نیرومند است، بدین معنی كه در یك مفهوم بنیادین و به عنوان یك تجربه دموكراتیك، آمریکا كشوری است كه در عالم فرض بر روی همه مهاجران باز است، به همین سبب سرنوشت آمریكا سرنوشت بشریت دریک مقیاس وسیع به شمار می رود.
نوشته های سیاسی در یك دموكراسی باید روشن باشند تا رأی دهندگان را به خود جذب كنند و برای آنكه رأی دهندگان آگاه باشند، بسیاری از بنیانگذاران آمریكا آموزش همگانی را تشویق و ترغیب می كردند. یكی از نشانه های زندگی قوی و پر نشاط، ولو ساده ادبی كثرت روزنامه ها بود. در طول انقلاب در آمریكا بیش از هر جای دیگر جهان روزنامه خوانده می شد. وجود عامل مهاجرت نیز داشتن یك سبك ساده را الزام آور می كرد. از نظریک مهاجر تازه وارد روشنی مطلب موضوعی حیاتی بود چرا كه برای او انگلیسی احتمالاً زبان دوم محسوب می شد. پیش نویس اصلی اعلامیه استقلال كه توسط توماس جفرسن تهیه شده روشن و منطقی است، اما تغییر و تبدیل های هیئت مشاوران او آنرا حتی ساده تر هم كرد. نامه های طرفداران حكومت فدرال The Fedralist Papers كه در حمایت از قانون اساسی نوشته شده نیز روان و دارای بحث های منطقی است و برای مباحثه در میان یك ملت آزاد مناسب است.
نئوکلاسیسیسم: حماسه، حماسه تمسخر انگیز و هزل
متأسفانه نوشته های “ادبی” بسادگی و صراحت نوشته های سیاسی نبودند. هنگام سرودن شعر، بیشتر افراد تحصیل كرده به دام زیبایی نئوكلاسیسیسم گرفتار می شدند. حماسه، مخصوصأ جاذبه كشنده ای داشت. میهن پرستان ادبی آمریكا اطمینان داشتند كه انقلاب بزرگ آمریكا طبیعتاً بصورت حماسه بیان می شود – یك شعر داستانی بلند دراماتیك با زبانی رفیع كه از فتوحات درخشان یك قهرمان افسانه ای تجلیل می كند.
بسیاری از نویسندگان و شاعران این سبك را آزمودند اما موفقیتی كسب نكردند. تیموتی دوایت
Timothy Dwight (١٨١٧-١٧٥٢) یكی از افراد گروه نویسندگان موسوم به شوخ طبعان هارتفورد Hartford Wits نمونه ای از این دسته است. دوایت كه سرانجام به ریاست دانشگاه ییل Yale رسید، بنای حماسه خود، فتح كنعان The Conquest of Cannan (١٧٨٥) را بر داستان یوشع در تورات و مبارزات او برای ورود به سرزمین موعود نهاد. دوایت در اثر خود، ژنرال واشینگتن، فرمانده ارتش آمریكا و اولین رئیس جمهور ایالات متحده پس از جنگ استقلال را به عنوان یوشع مطرح و شکل دوبیتی را از الكساندر پوپ درکار ترجمه هومر اقتباس كرده بود. حماسه دوایت همانقدر كه بلند پروازانه محسوب می شد كسل كننده هم بود. منتقدان انگلیسی آن را نابود كردند. حتی دوستان دوایت از قبیل جان ترامبل John Trumbull (١٨٣١-١٧٥٠) از خود شور و شوقی برای آن نشان ندادند. در صحنه های جنگ این نمایش توأم با موسیقی و آواز آنقدر رعد و برق وجود داشت كه ترامبل پیشنهاد كرد این كتاب همراه با میله های برق گیر به فروش برسد.
بنابراین شگفت آور نیست كه شعر طنز آمیز نسبت به آثار منظوم جدی دوران بسیار بهتری را می گذراند. موضوعات حماسه ای هزل آمیز شاعران آمریكائی را تشویق كرد تا از زبان و لحن طبیعی خود استفاده کنند و ازطریق شاعران انگلیسی در باتلاق احساسات میهن پرستانه قابل پیش بینی و توصیفات شاعرانه بی طراوت و ملهم از شاعر یونانی هومر و شاعر رومی ویرجیل، گرفتار نشوند.
در حماسه های هزل آمیز از قبیل اثر خوب طنز آمیز جان ترامبل بنام "مفینگال" M’Fingal
(٨٢-١٧٧٦) احساسات تلطیف شده و روند متعارفی عبارات وسیله ای برای طنز دلپسند فراهم می سازد که در آن سخن پردازن متصنع دوره انقلاب به تمسخر گرفته می شوند. این حماسه طنز آمیز بر الگوی "هودیبراس" Hudibras اثر شاعر انگلیسی ساموئل باتلر S. Butler، بنا شده که طی آن یکی از اعضای حزب محافظه كار انگلستان بنام مفینگال M’Fingal مسخره شده است. این اثر غالبا دارای بیانی موجز است ونمونه آن صحنه ای است که در آن از مجرمین محكوم به حلق آویز شدن سخن به میان رفته است :
از صدقه سر احساس خوب به قانون
احدی طناب دار را بر گردن خود حس نكرد.
مفینگال به چاپ سی ام رسید و به مدت نیم قرن مرتب تجدید چاپ شد و در انگلستان هم مانند آمریكا مورد تحسین قرار گرفت. یكی از دلایلی كه مخاطبان دوره انقلاب هجو و هزل را می پسندیدند آن بود كه حاوی انتقادات و اظهار نظرهای اجتماعی بود و مطالب سیاسی و مسائل اجتماعی موضوعات اصلی روز بودند. اولین كمدی آمریكائی كه به صحنه رفت "تضاد" The Contrast (تولید شده در ١٧٨٧) اثر رویال تیلر Royall Tayler (۱۸۳۲-۱۷۵۲) بود كه بگونه ای طنز آمیز یك افسر آمریكائی بنام كنل منلی Manly را با دیمپل Dimple كه از اسلوب انگلیسی تقلید می كند در تضاد قرار می دهد. طبیعتا این دیمپل است كه مسخره نشان داده می شود. این نمایشنامه اولین چهره یانکی بنام جاناتان را معرفی می كند.
یك اثر هزل آمیز دیگر، رمان "جوانمردی به سبک امروزی" است كه درچند بخش از ١٧٩٢ تا ١٨١٥ توسط هیوهنری براكنریج Hugh Henry Brackenridge منتشر شد. این نوشته بگونه ای بیاد ماندنی افراط گرائی های زمان خود را هجو می كند. براكنریج (١٨١٦-١٧٤٨) یك مهاجر اسكاتلندی بود كه در سرحدات آمریكا بزرگ شده بود. او رمان مفصل خود را كه قهرمانان آن اشخاص رذل هستند بر پایه دون كیشوت قرار داد. این داستان بدبختی ها و گرفتاری های كاپیتان فاراگو و خدمتكار احمق و وحشی او، تیگ اوریگان Teague O’Regan را بیان می کند، که درعین حال به طرز مطبوعی خوش قلب و انسان است.
شاعر انقلاب آمریكا: فیلیپ فرنو Philip Freneau (١٨٣٢-١٧٥٢)
یك شاعر، فیلیپ فرنو، جنبه های هیجان انگیز مكتب رومانتیك اروپائی را در هم آمیخت و از دنیای تقلید آمیزو جهان گرایی مبهم شوخ طبعان هارتفورد Hartford Wits گریخت. كلید موفقیت و مایه شكست او روحیه پرشور دموکراتیک و اخلاق غیر قابل انعطافش بود.
“شوخ طبعان هارتفورد”، كه بدون شك همه میهن پرست بودند، محافظه كاری عمومی فرهنگی طبقات تحصیل كرده را منعكس می كردند. فرنو در برابر این آخرین مدافعان راه روشهای محافظه كارانه قدیمی جبهه می گرفت و از “نوشته های یك جناح اشرافی و انحصار طلب در هارتفورد، به سود سلطنت و صاحبان عنون و تشخص” شكوه می كرد. فرنو از تحصیلات خوبی برخوردار بود و مثل هر كدام از “شوخ طبعان هارتفورد” به خوبی آثار كلاسیك را می شناخت، با این همه از آرمان های آدیخواهانه و دموكراتیك طرفداری می كرد.
فرنو كه از یك زمینه هیوگنوت Huguenot (پروتستان افراطی فرانسوی) برخوردار و در خلال جنگ استقلال به عنوان یك شبه نظامی جنگیده بود، در سال ١٧٨٠ دستگیر و در دو كشتی انگلیسی زندانی شد. او قبل از آنكه خانواده اش بتواند وسائل خلاصی وی را فراهم آورد تا چندقدمی مرگ پیش رفت. . فرنو در شعر “زندان دریائی انگلیس” “The British Prison Ship” بیرحمی انگلیسی ها را که می خواهند "جهان را از خون رنگین كنند" بتلخی محكوم می سازد. این قطعه و سایر آثار انقلابی، از جمله "چشمه های یوتا" Eutaw Springs ، “آزادی آمریكائی”، “مناجات سیاسی”، “مشورت نیمه شب” و “تك گوئی جرج سوم” به او شهرت “شاعر انقلاب آمریكا” را بخشید.
فرنو در طول حیات خود چند دفتر یادداشت روزانه Journal نوشت و همیشه در فكر آرمان بزرگ دموكراسی بود. هنگامیكه توماس جفرسون در سال ١٧٩١ درتاسیس روزنامه مبارزه جو و ضد فدرالیست نشنال گزت National Gazette، وی را یاری داد، او در مقام نخستین سردبیر پر قدرت و جنگنده آمریکا قرار گرفت. فرنو از نظر ادبی مرشد و پیش کسوت کسانی مانند ویلیام كالن برایانت
Cullen Bryant W.، ویلیام لوید گریسون و اچ. ال. منكن H. L. Mencken بود.
فرنو به عنوان یك شاعر و سردبیر به آرمان های دموكراتیك خود وفادارماند. اشعار مردمی او كه در روزنامه ها برای خواننده متوسط منتشر می شد بطور منظم وبالحنی تحسین آمیز در اطراف موضوعات آمریكائی دور می زد. “خاصیت تنباكو” به این گیاه بومی كه تكیه گاه اقتصاد جنوب است اهمیت می دهد، در حالیكه “كوزه عرق نیشکر” این نوشابه الكلی سواحل هند غربی را كه یك كالای تجارتی آمریكا در سالهای اولیه و یك قلم صادراتی مهم دنیای جدید است تحسین می كند. در شعر“ راهنمای هتراس
” Hatteras The Pilot of و نیز سروده هایی درباره پزشكان قلابی و مبلغین مذهبی گزافه گو، شخصیتهای عامی آمریكائی به طرز زنده ای ترسیم شده اند.
فرنو صاحب یك سبک طبیعی، نزدیک به زبان محاوره متناسب با یك دموكراسی اصیل بود، اما در آفریدن آثار لطیف تغزلی درسبک نئو كلاسیك نیز توانا یی داشت و کارهایی مانند “پیچك وحشی” (١٧٨٦) را كه بوی یك گیاه خوشبوی بومی را تداعی می كند در مجموعه ها گرد می آورد. شعر آمریكایی تا فرا رسیدن “رنسانس آمریكائی” كه از سالهای دهه ١٨٢٠ آغاز شد، ازاوجی كه فرنو چهل سال پیش تر برای آن آفریده بود فراتر نرفت.
در خلال سالهای اولیه زمینه های دیگری نیز برای دستاوردهای ادبی بعدی فراهم شد. ملیت گرائی در بسیاری از زمینه ها الهام بخش کار نشر بود که به تحسین و قدردانی از هر چیز آمریكائی منجرشد.
نوا وبستر (١٨٤٣-١٧٥٨) اولین فرهنگ لغت آمریكائی و نیز كتاب مهمی برای خواندن و هجی كردن در مدارس تألیف كرد. كتاب هجی او Spelling Book در طول سالها بیش از صد میلیون نسخه فروش داشت. فرهنگهای لغت وبستر كه مورد ویرایش قرار گرفته امروزهمچنان درشمار كتابهای مرجع قرار دارند. جغرافی آمریكا “America Geography” نوشتۀ جدیدیاه مورس Jedidiah Morsکه یكی دیگر ازكتاب های بزرگ مرجع است، آگاهی درباره كشور وسیع و در حال گسترش آمریكا را ترویج می كرد. از جمله جالب ترین نوشته های آن دوران، هرچند که جنبه ادبی ندارند، می توان از كتابچه خاطرات مرز نشینان و كاشفانی از قبیل مری ودر لوئیز Meriwether Lewis (١٨٠٩-١٧٧٤) و زبولون پایك Zebulon Pike (١٨١٣-١٧٧٩) یاد كرد كه مطالبی درباره ماموریت های اكتشافی در منطقه لوئیزیانا، قسمت بزرگی از قاره امریكائی شمالی كه توماس جفرسن در سال ١٨٠٣ از ناپلئون خریداری كرد، نوشته اند.
داستان نویسان
چارلز براكدن براون، واشینگتن ایروینگ و جیمز فنی مور كوپر، نخستین داستان نویسان مهمی كه امروزه از شهرت گسترده ای برخوردارند، در آثار خود ازموضوعات امریكائی، چشم اندازهای تاریخی، درون ما یه های تغییر و دلتنگی برای زادگاه مالوف سود می جستند. آنها در نثر سبكهای مختلفی بكار بردند، اشکال تازه ای ابداع کردند و راههای جدیدی برای گذران زندگی با تکیه بر ادبیات یافتند. به كمك آنان خواندن ادبیات آمریكایی آغاز شد و در ایالات متحده و در خارج مورد تحسین قرار گرفت.
چارلز براكدن براون (١٨١٠-١٧٧١)
چارلز براكدن براون که پیش از این نیز از او به عنوان اولین نویسنده حرفه ای امریكا یاد شده، از برخی نویسندگان انگلیسی مانند خانم راكلیف Radcliffe و انگلیش ویلیام گاد وین English William Godwin الهام می گرفت. (راكلیف به خاطر رمانهای فوق العاده جالب خود درسبك گوتیك Gothic بسیار معروف بود. گادوین كه داستان نویس و در شماراصلاحگران اجتماعی بود پدر مری شلی M. Shelley است كه فرانكنشتاین Frankenstein را نوشت و با شاعر انگلیسی پرسی بایشی شلی ازدواج كرد.)
براون كه گرفتار فقر بود در ظرف مدت دو سال چهار رمان گیرا نوشت: وایلند Wieland (١٧٩٨)، آرتور مروین Arthur Mervyn (١٧٩٩)، اورموند Ormond (١٧٩٩) و ادگار هانتلی (١٧٩٩). در این كتابها او سبك گوتیك آمریكائی را توسعه داد. رمان گوتیك سبك محبوب روز بود. یکی از ویژگیهای این سبک به کار گرفتن زمینه های بیگانه عجیب و وحشی، موضوعات عمیق و ناراحت كننده روان شناسی و و ایجاد دلهره بود. قلعه ها یا كلیساهای ویران، اشباح، اسرار پیچیده، چهره های تهدید كننده، و دختران منزوی كه به مدد هوش و نیروی روحانی خود بر پای می ایستادند، از دیگر مشخصات این داستان های به شمار می رفتند. این رمانها در بهترین حالات خود دلهره بسیار شدید و صورتهائی از جادوگری را همراه كند و كاو عمیق در زوایای روحی انسانی عرضه می كنند. بنا به گفته منقدان، حساسیتهای گوتیك در آثار براون بیان كننده نگرانیهای عمیق از نارسایی نهادهای اجتماعی در کشور نوبنیاد است.
براون از زمینه های بسیار مشخص آمریكائی استفاده می كرد. او كه مردی اندیشمند بود فرضیات علمی را بصورت داستان در آورد، یك فرضیه شخصی در باره داستان نویسی ارائه کرد و علیرغم فقر شخصی مدافع معیارهای متعالی ادبی بود. كارهای او با وحود نارسایی از قدرت فراوانی برخوردارند. از او به طور روزافزونی به عنوان پیشگام نویسندگان رومانتیك چون ادگار آلن پو، هرمان ملویل، و ناتانیل هاوثورن یاد می شود. براون ترسهای ناخود آگاهی را كه در دوره به ظاهراً خوش بینانه روشنگری حالت زیرزمینی پیدا کرده بودند بیان می كند.
واشنگتن ایروینگ (١٨٥٩-١٧٨٩)
واشنگتن ایروینگ كه جوان ترین فرد درمیان یازده فرزند یک تاجر ثروتمند نیویوركی بود مانند بنجامین فرانكلین و ناتانیل هاوثورن به صورت سفیر فرهنگی و سیاسی آمریکا در اروپا در آمد. اوبا وجود برخورداری ازاستعداد، با توجه به فقدان پاداش مالی درکار نویسندگی، اگر یک رشته اتفاقات غیر منتظره نوشتن را به عنوان شغل به او تحمیل نكرده بود، شاید هرگز یك نویسنده حرفه ای تمام وقت نمی شد. او از طریق دوستانش موفق شد "کتاب قطعات کمدی" خود Sketch Book (١٨٢٠-١٨١٩) را به طورهمزمان در انگلستان و آمریكا منتشر كند و از بابت آن در هر دو كشور حق تألیف دریافت دارد.
"کتاب قطعات کمدی جفری كریون" Sketch Book of Geoffrye Crayon (اسم مستعار ایروینگ) حاوی دو داستان بسیار معروف او “ریپ وان وینكل” Rip van Winkle و "افسانه اسلیپی هاللو" Sleepy Hollow است. این كتاب به شایستگی بیانگر سبك ظریف، زیبا، ولی به ظاهراً معمولی ایروینگ است و كریون Crayon (به معنی مداد رنگی) قابلیت او را به عنوان یك نقاش یا خالق تأثیرات قوی، ظریف، و احساسی نشان می دهد. در كتاب مورد بحث، ایروینگ كوههای كتس كیل Catskill در طول رودخانه هودسون در شمال شهر نیویورك را تبدیل به یك منطقه شگفت آور و جادویی می كند.
خوانندگان آمریکایی با سپاسگزاری “تاریخ” تخیلی ایروینگ را از كتس كیل علیرغم این حقیقت
( ناشناخته از نظر آنان) كه او داستانهایش را از یك منبع آلمانی اقتباس كرده بود پذیرفتند. ایروینگ به آمریكا چیزی را بخشید كه در سالهای اولیه پرشتاب و مادی خود به شدت بدان نیاز داشت: یك طریق تخیلی برای ارتباط با سرزمین جدید.
هیچ نویسنده ای مانند ایروینگ موفق نشد به این سرزمین حالت انسانی ببخشد و به آن نام، چهره و یك سلسله افسانه ارزانی دارد. داستان ریپ وان وینكل Rip Van Winkle ، شخصی كه مدت بیست سال به خواب رفته و هنگام بیداری مشاهده می كند كه مهاجر نشین ها مستقل شده اند، به تدریج به صورت فولكلور در آمد. این داستان برای صحنه اقتباس گردید، سینه به سینه نقل شد و نسل های آمریكائی به تدریج آن را به عنوان یك افسانه اصیل امریكائی پذیرفتند.
ایروینگ احساس نیاز ملت جدید را به تاریخ كشف کرد و برآورده ساخت. كارهای متعدد او را می توان به عنوان کوششی مخلصانه برای پرورش روح ملت جدید به صورت خلق دوباره تاریخ و بخشیدن زندگی، تنفس، و زندگی تخیلی به آن قلمداد كرد. ایروینگ مهیج ترین جنبه های تاریخ آمریكا را به عموان موضوعات خود انتخاب كرد: كشف دنیای جدید، اولین رئیس جمهوری و قهرمان ملی، و كشف سرزمینهای نو به سوی غرب. نخستین كتاب او اثری درخشان و طنز آمیز به نام “تاریخ نیویورك” (١٨٠٩) است كه تحت حكومت هلندی ها قرار دارد و ظاهراً توسط فردی به نام Diedrich Knickerbocker (این نام از آن پس به صورت نامی برای دوستان ایروینگ و نویسندگان روز نیویورك و اعضای مكتب “كنی كربوكر”در آمد).
جیمز فنی موركوپرJames Fenimore Cooper ١٨٥١-١٧٨٩
جیمز فنی موركوپر، مانند ایروینگ، احساسی از گذشته و تاریخ به وجود آورد و به آن جایگاه محلی و یك نام داد. با این همه در در کارهای كوپر انسان با یك افسانه قدرتمند راجع به عصر طلائی و تلخی از دست دادن آن روبرو است. در حالیكه ایروینگ و نویسندگان آمریكایی قبل و بعد از او در اروپا به جستجوی افسانه ها، قلعه ها، وزمینه های جالب برخاستند، كوپر به اسطوره اساسی امریكا چنگ انداخت: افسانه ای كه مانند بیابان بدون زمان است. تاریخ امریكا به منزله دست درازی به ابدیت و تاریخ اروپا در آمریكا نمایش مجدد سقوط انسان از بهشت است. به قلمرو ادواری طبیعت تنها به صورتی اجمالی همراه با اقدام به نابودی آن نگریسته می شد: بیابان ها در مقابل دیدگان آمریكائی ناپدید می شدند. پیشاهنگان آنها را مانند سراب هایی می دیدند كه از میان می روند. این تصویر غم انگیز اساسی كوپراز نابودی كنایه دار بیابان شمرده می شد، بهشت جدیدی كه در درجه اول مهاجرنشین ها را به خود جذب كرده بود.
تجربیات شخصی كوپر را قادر ساخت كه به صورتی زنده در باره تغییر شكل بیابان ها و موضوعات دیگر از قبیل دریا و برخورد مردمی با که به فرهنگهای مختلف تعلق داشتند، مطلب بنویسد. او كه در یك خانواده كویكر به دنیا آمده بود در املاك دور افتاده پدرش در اوتسیگو لیك Otsego Lake (كوپرز تاون فعلی) در مركز ایالت نیویورك رشد كرد. اگرچه این منطقه در طول كودكی كوپر نسبتاً آرام بود، یك بار به صحنه قتل عام ایتالیها تبدیل شد. فنی مور كوپر جوان در محیطی تقریبا فئودالی بزرگ شد. پدرش قاضی كوپر، یك مالك و رهبر محلی بود. كوپر در كودكی مرز نشینان و سرخپوستان را در اوتسیگولیک دیده بود. درسالیان بعد مهاجرنشینان جسور سفیدپوست به زمین او دست اندازی كردند.
ناتی بامپو، Natty Bumppo، شخصیت داستانی معروف كوپر، تصور او را از یك مرزنشین به عنوان یك جنتلمن، و “یك اشراف زاده طبیعی” که طرفدار جفرسن است جان می بخشد. کوپر در اوایل سال ١٨٢٣ در “پیشگامان” The Pioneers كشف بامپو را آغاز كرده بود. ناتی اولین مرزنشین معروف در ادبیات امریكا و پیشگام ادبی قهرمانان بیشمار گاوچران و جنگل نشین است. او فردی آرمانی و درست كردار است كه بر جامعه ای كه از آن دفاع می كند برتری دارد. وی با آنكه فقیر و منزوی است هنوز خلوص خود را حفظ كرده و مظهر ارزشهای اخلاقی محسوب می شود. او پیشگامی برای بیلی باد هرمان ملویل و هاكبلری فین مارك تواین است.
ناتی بامپو شخصیتی است كه تا حدی بر اساس زندگی واقعی یکی از مهاجران پیشگام آمریكائی به نام دانیل بون D. Boone – كه مانند كوپر یك كوئیكر بود – شكل گرفته است. ناتی بامپو هم مانند بون یك جنگل نشین برجسته و مردی است آرام كه در كودكی توسط یك قبیله سرخپوست به فرزندی پذیرفته شده است. بون و شخصیت داستانی بامپو هر دو به طبیعت و آزادی عشق می ورزند. آنها برای رها شدن از دست مهاجران تازه وارد كه توسط خود آنها به داخل سرزمین های وحشی و بیابانها راهنمائی شده بودند، دائماً بطرف غرب در حركت هستند و در زمان حیات خود به اسطوره تبدیل می شوند. ناتی فردی است نجیب، بلند نظر و عمیقاً غیر مادی و روحانی: او همان شوالیه مسیحی افسانه های قرون وسطی است كه به جنگل های بكر و سرزمین های سنگلاخی آمریكا وارد شده است. رشته پیوند پنج رمانی كه جمعاً زیر عنوان "قصه های جوراب پرمی" Leather-Stocking Tales شناخته می شوند، شرح زندگانی ناتی بامپو است. این كتابها كه بهترین دستاورد كوپر محسوب می شوند، حاوی یك حماسه طولانی منثورند كه صحنه آنها شمال قاره آمریكاست، قبائل سرخ پوست شخصیت های آن هستند و زمینه اجتماعی آن را جنگ های بزرگ و مهاجرت بطرف غرب تشکیل می دهند. این رمانها به آمریكای مرزنشین بین سالهای ١٧٤٠ و ١٨٠٤ حیات می بخشند.
رمان های كوپر موج های متوالی مهاجر نشین های مرزی را ترسیم می كنند: دشت ها و بیابانهای دست نخورده كه سرخپوستان در آن ساكنند، ورود اولین سفیدپوستان به عنوان پیش آهنگ، سرباز، سوداگر و مرزنشین، ورود خانواده های فقیر و خشن مهاجر، و ورود نهائی طبقه متوسط كه با خود اولین متخصصان را از قبیل قاضی، پزشك و بانكدار به همراه می آورد: هر موج جدید تازه واردی ساكنین قبلی را آواره می كند. سفیدپوستان سرخپوستان را ازمکان های خودمی رانند. اینان به طرف غرب عقب نشینی می كنند. طبقات متوسط “متمدن” كه مدارس، كلیساها و زندانها را بنا می نهند، گروههای منزوی، فردگرا و فقیر مرزنشین را آواره می كنند. آنها نیز به سوی غرب روی می آورند و به نوبه خود سرخپوستان را كه قبلا در این مناطق زندگی می كرده اند آواره می سازند. كوپر مطرح كننده موج پایان ناپذیر و غیر قابل برگشت مهاجران است و نه تنها منافع بلكه زیانهای این جریان را نیز مشاهده می كند.
رمانهای كوپر وجود یك بحران عمیق بین فرد و اجتماع، بین طبیعت و فرهنگ، و بین روحانیت فردی و مذهب سازمان یافته را آشكار می سازد. به نظر كوپر دنیای طبیعی و سرخپوستان اساسأ خوب است – همانگونه كه قلمرو بسیار متمدن وابسته به شخصیت های بسیار با فرهنگ او چنین است. شخصیت های متوسط اغلب مهاجران سفیدپوست بدگمان، بسیار طماع و بیچاره ای هستند كه بیش از آن بی سواد یا تربیت نشده اند كه بتوانند قدر طبیعت یا فرهنگ را بدانند و آن را تحسین كنند. کوپر نیزمانند رودیارد – كیپلینگ R. Kipling، ای. ام فارستر E.M. Forster، هرمان ملویل و سایر ناظران با احساس فرهنگهای بسیار متفاوت كه بر همدیگر تأثیر می گذارند. او یك نسبیت گرای فرهنگی cultural relativist است. او این نكته را دریافت كه هیچ فرهنگی دارای حق انحصار بر تقوا یا تربیت نیست.
كوپر شرایط آمریكا را می پذیرفت، در حالی كه ایروینگ چنین نبود. ایروینگ صحنه آمریكائی را مثل یک اروپایی – با وارد كردن و اقتباس اسطوره ها، فرهنگ و تاریخ اروپا- بررسی می كرد و مورد خطاب قرار می داد. كوپر این جریان را یك قدم جلوتر برد. او یك صحنه آمریكائی خلق كرد كه دارای شخصیت ها و درون مایه های جدید و مشخص آمریكائی بود. او نخستین كسی بود كه ندای تکرار فاجعه را در داستان نویسی آمریكائی سر داد.
زنان و اقلیت ها
گرچه دوره مستعمراتی چندین نویسنده مهم زن به وجود آورد، در دوره انقلاب با وجود مدارس، مجلات، روزنامه ها و كلوبهای ادبی كه مرتب ظاهر می شدند، آثار زنان و اقلیت ها گسترش نیافت. ادیبان زن دوره مستعمراتی از قبیل آن براد استریت، آن هاچینسن Ann Hutchinson، آن كاتن Ann Cotton و سارا كمبل نایت، علیرغم شرایط ابتدائی و خطرات موجود دارای نفوذ اجتماعی و ادبی قابل توجهی بودند. از بین ١٨ زنی كه در سال ١٦٢٠ با كشتی Mayflower به آمریكا آمدند، درسال اول تنها چهار نفر زنده ماندند. هنگامی كه شمار افراد سالم و توانا مشخص شد و شرایط حالت عادی پیدا كرد، ذوق های درونی نیز ظاهر شدند. اما وقتی در جمهوری جدید نهادهای فرهنگی رسمیت یافتند، زنان و اقلیت ها به تدریج از ورود به آنها منع شدند.
فیلیس ویتلی Phillis Wheatley (١٧٨٤-١٧٥٣ حدود)
نکته جالب این که با توجه به سختی شرایط زندگی در آمریكای اولیه، بعضی از بهترین شعرهای این دوران توسط یك زن استثنائی که برده بود سروده شد. فیلیس ویتلی در افریقا به دنیا آمد و در حدود هفت سالگی به بوستون، در ایالت ماساچوست آورده شد. در آنجا یك خیاط باتقوا و ثروتمند به نام جان ویتلی او را خریداری كرد تا برای همسرش مونسی باشد. ویتلی و همسرش به هوش سرشار فیلیس پی بردند و به كمك دخترشان مری، خواندن و نوشتن را به او آموختند.
درون مایه های شعر ویتلی مذهبی هستند و سبك او مانند فیلیپ فرنو كلاسیك جدید است. از بین بهترین اشعار او می توان به نمونه های زیر اشاره کرد: “به اس. ام.، نقاش جوان افریقائی، پس از دیدن كارهایش”. این اثر یك شعر توأم با ستایش و تشویق برای یك سیاه باهوش دیگر است . یك شعر كوتاه كه نشان دهنده احساسات قوی مذهبی اوست. احساساتی که پس از تجربه پذیرفتن مسیحیت پالایش یافته اند. این شعر بعضی از منقدان معاصر را ناراحت می كند – سفیدها، به این سبب كه آن را متعارفی می یابند و سیاهان، به این علت كه شعر به غیر اخلاقی بودن برده داری اعتراض نمی كند. با این همه این شعر یك بیان صادقانه است؛ با نژادپرستی سفید پوستان به مقابله بر می خیزد و از برابری اخلاقی پشتیبانی می كند. در حقیقت ویتلی اولین كسی بود كه با اتكا به نفس و اطمینان خاطر این مسائل را در شعر مطرح كرد. او در شعر “درباره آورده شدن از افریقا به آمریكا” چنین می سراید:
شفقتی بود كه مرا از سرزمین بی خدایم بیرون آورد
روح رهایی یافته من چنین دریافت
كه خدائی هست؛ و نیز یك ناجی؛
به هنگامی كه نه به رستگاری می اندیشیدم و نه مرا از آن آگاهی بود.
برخی کسان نژاد تیره ما را به چشم تحقیر می نگرند،
“پوست نژاد آنها رنگی اهریمنی دارد”
ازیاد مببرید که ترسایان، سیاهان، سیاه چون قابیل،
چه بسا که می توانند تهذیب شوند و به قافله فرشتگان بپیوندند.
سایر نویسندگان زن
پژوهندگان طرفدار تساوی حقوق زنان تعدادی از زنان موفق دوران انقلاب را از نو كشف كرده اند. سوزان راوسن S. Rowson (١٨٢٤-١٦٧٢ حدود) یكی از نخستین رمان نویسان حرفه ای آمریكاست. یکی از هفت رمان او داستان عشقی پر فروش شارلوت تمپل C. Temple (١٧٩١) است. او موضوعات مربوط به زنان و مخالفت با برده داری را به کار می برد و با احترام از سرخپوستان یاد می كند.
یكی دیگر از رمان نویسان فراموش شده هانا فاستر Hannah Foster (١٨٤٠-١٧٥٨) است كه كتاب پر فروش او “عشوه گر” The Coquette درباره زن جوانی است كه بین تقوا و اغوا وامانده است. او پس از رانده شدن از طرف معشوق خود كه یك مرد سرد و مذهبی است، فریب می خورد، طرد می شود، فرزندی به دنیا می آورد و در تنهائی می میرد.
جودیت سارجنت موری Judith Sargent Murray (١٨٢٠-١٧٥١) برای جلب توجه جدی به كارهایش، آثار خود را با یك اسم مردانه منتشر كرد. مرسی اوتیس وارن Mercy Otis Warren (١٨٦٤-١٧٢٨) یك شاعر، مورخ، درام نویس، طنز نویس و یك میهن پرست بود. او گرد هم آیی های قبل از انقلاب را در خانه اش برگزار می كرد و در نمایشنامه های مربوط به مسائل نژادی خود انگلیسی ها را مورد حمله قرار می داد. او همچنین مولف تنها كتاب تاریخی است که انقلاب آمریكا را از دیدگاه های افراطی بررسی می كند .
نامه های مبادله شده بین زنانی مانند مرسی اوتیس وارن و ابیگیل آدامز Abigail Adams و بطور كلی همه نامه ها، از مدارك مهم این دوره به شمارمی روند. به عنوان مثال، ابیگیل آدامز در سال ١٧٧٦ نامه هائی به شوهرخود جان آدامز (كه بعداً بعنوان دومین رئیس جمهور آمریكا انتخاب شد) نوشت و اصرار ورزید که در قانون اساسی آینده ایالات متحده حقوق زنان تضمین شود.
