03 می 2008
ظهور رئالیسم: ١٩١٤-١٨٦٠
جنگ داخلی ایالات متحده (١٨٦٥-١٨٦١) بین شمال صنعتی و جنوب كشاورزی و برده دار، نقطه عطفی در تاریخ آمریكا بود. پس از جنگ، خوش بینی معصومانه ملت جوان آزاد جای خود را به یك دوره از حالت خستگی داد. آرمان گرایی آمریكائی باقی ماند اما مسیر آن عوض شد. قبل از جنگ آرمان گرایان به دفاع از حقوق بشر و لغو بردگی برخاستند و بعد از جنگ آمریكائی ها بطرز روزافزونی پیشرفت و خود ساختگی رابرای خود به صورت آرمان در آوردند. دور دور میلیونرها و كارخانه داران و سفته بازان بود. در این هنگام به نظر می رسید فرضیه تكامل و “تنازع بقا”ی داروین برای روشهای گاه غیر اخلاقی غولهای موفق تجارت پشتوانه ای فراهم آورده است.
پس از جنگ تجارت رونق گرفت. تولیدات جنگی صنعت را در شمال ترقی داد و به آن حیثیت و قدرت سیاسی بخشید. همچنین برای رهبران صنعتی در اداره افراد و ماشین ها تجربیات گرانبهائی به ارمغان آورد. منابع عظیم طبیعی سرزمین آمریكا – آهن، ذغال سنگ، نفت، طلا و نقره – تجارت را گسترش داد. شبکه جدید راه آهن بین قاره ای كه در ١٨٦٩ آغاز به كار كرد و تلگراف بین قاره ای كه كار آن از ١٨٦١ شروع شد، به صنعت فرصت داد كه به مواد خام، بازارها و ارتباطات دسترسی پیدا كند. به نظر می رسید كه ورود بی وقفه مهاجران نیز منبع پایان ناپذیری برای نیروی كار ارزان است. بین سالهای١٨١٠و ١٨٦٠ بیش از ٢٣ میلیون خارجی – كه در سالهای نخست آلمانی، اهل كشورهای اسكاندیناوی و ایرلندی و پس از آن به گونه ای روز افزون از اهالی اروپای مركزی و جنوبی بودند – به ایالات متحده سرازیر شدند. صاحبان مزارع هاوایی، شرکت های راه آهن و سایر صاحبان منافع تجارتی در سواحل غربی آمریكا از چین، ژاپن و فیلیپین كارگر قراردادی وارد می كردند.
در ١٨٦٠ بیشتر آمریكائی ها در مزارع یا روستاهای كوچك زندگی می كردند، اما تا سال ١٩١٩ نیمی از جمعیت در حدود ١٢ شهر بزرگ متمركز شده بود. آنگاه مسائل ناشی از شهرنشینی و صنعتی شدن سر بر آورند. خانه های فقر زده و پر جمعیت، شرایط غیر بهداشتی، دستمزد پائین (“كه بردگی با مزد” خوانده می شد) شرایط سخت کار، و موانع ناكافی در برابر خلاف كاری های صاحبان کسب و سرمایه از ویژگی های این دوره بودند. اتحادیه های كارگری رشد كردند و با وقوع اعتصاب ها مشقت های كارگران در سطح آگاهی ملی مطرح گردید. كشاورزان نیز خود را در مبارزه با “منافع پولی” شرق آمریكا و به اصطلاح شاه دزدهائی از قبیل جی.پی. مورگان و جان دی. راکفللر یافتند. بانكهای شرقی آنها شرایط رهن و اعتبار را كه برای توسعه و كشاورزی منطقه غرب اهمیت حیاتی داشت به سختی كنترل می كردند، و این در حالی بود كه شرکت های راه آهن برای حمل محصولات كشاورزی به شهرها مبالغ كلانی مطالبه می كردند. كشاورز بتدریج به یك مضحکه تبدیل شد و آماج نیش و كنایه قرار گرفت. فرد آرمانی آمریكای پس از دوره جنگ داخلی آدم میلیونر بود. در ١٨٦٠ تعداد میلیونرها به ١٠٠ نمی رسید ولی در ١٨٧٥ از ١٠٠٠ نفر تجاوزکرده بود.
از ١٨٦٠ تا ١٩١٤ ایالات متحده از مستعمره نشین كوچك جوان و كشاورزی سابق به یك كشور عظیم، مدرن، و صنعتی تبدیل شد. این كشور كه در ١٨٦٠ وام دار بود تا ١٩١٤ به ثروتمندترین كشور جهان تبدیل شد و جمعیت آن به بیش از ٢ برابر افزایش یافت، بدین معنی كه از ٣١ میلیون در ١٨٦٠ به ٧٦ میلیون در ١٩٠٠ رسید. در آغاز جنگ اول جهانی ایالات متحده به یك قدرت مهم جهانی تبدیل شده بود.
همانطور كه روند صنعتی شدن كشور ادامه داشت بر انزوای آن نیز افزوده می شد. از رمانهایی که در این دوران ویژگی آمریكایی داشتند؛ می توان به “مگی Maggie: یک دختر خیابانی” اثر استفن كرین Stephen Crane، “مارتین ایدن” اثر جك لندن و “تراژدی آمریكایی” نوشته تئودور درایزر Theodore Dreiser اشاره کرد که آسیب دیدگی نیروهای اقتصادی و بیگانگی افراد ضعیف یا آسیب پذیر را ترسیم می كنند.
ساموئل كلمنس (مارك تواین) SAMUEL CLEMENS (MARK TWAIN) ]١٩١٠-١٨٣٥[
ساموئل كلمنس كه بیشتر به نام مستعار خود مارك تواین مشهور است در شهر مرزی هانیبال Hannibal در ایالت میسوری، در ساحل رودخانه می سی سی پی رشد كرد. گفتۀ معروف ارنست همینگوی كه همه ادبیات آمریكا از یك كتاب بزرگ یعنی ماجراهای هكلبری فین اثر مارك تواین سرچشمه می گیرد مقام عظیم این نویسنده را در بین مردم آمریكا نمایان می سازد. نویسندگان اوایل قرن نوزدهم آمریكا بویژه از این نظر که می کوشیدند ثابت كنند می توانند به شیوایی نویسندگان انگلیسی چیز بنویسند، به سبک پرآب و تاب، احساساتی و توام با فضل فروشی تمایل داشتند . سبك تواین كه بر پایه سخن گفتن پر قدرت رئالیستی و محاوره ای آمریكایی بنا شده به نویسندگان آمریكا فرصت تازه ای داد تا ارزش صدای نو ملی خود را دریابند. تواین نخستین مولف عمده ای بود كه از درون کشور برخاسته بود. او شیوه متمایز، بذله آمیز و سنت شکن گفتگوبه زبان عامیانه را تثبیت كرد.
برای تواین و سایر نویسندگان آمریكایی اواخر قرن نوزدهم رئالیسم تنها یك شیوه ادبی نبود بلکه راهی نیز برای بیان حقیقت و متلاشی كردن عهد و میثاق های پوسیده به شمار می رفت، بنابراین عمیقاً آزاد كننده و بالقوه در تعارض با جامعه بود. معروفترین مثال، هاك فین Huck Finn پسر فقیری است كه تصمیم می گیردبا پیروی از ندای وجدان خود به یك برده سیاه برای فرار او به سوی آزادی کمک كند، حتی اگر این کار بدان معنی باشد که به سبب قانون شكنی به لعنت جهنم دچار شود.
محل وقوع شاهكار تواین كه در ١٨٨۴ منتشر شد دهكده سنت پیترز بورگ در ساحل رودخانه می سی سی پی است. هاك پسر یك فرد بی خانمان و دائم الخمر بتازگی توسط یك خانواده محترم به فرزندی قبول شده كه پدرش در حالت مستی ظاهر می شود و او را تهدید به قتل می كند. هاك از ترس جان خود می گریزد و شایع می كند كه مرده است. در ضمن فرار با مطرود دیگری كه برده ای است بنام جیم آشنا می شود. صاحب جیم، خانم واتسون در این اندیشه است كه او را در پائین رودخانه، یعنی در اعماق جنوب كه برده داری شدت بیشتری دارد به فروش برساند. هاك و جیم بر روی یك قایق الواری از می سی سی- پی باشكوه به طرف پائین شناور می شوند اما یك كشتی بخاری قایق آنها را غرق می کند. آنها از هم جدا می شوند ولی باردیگر به هم می پیوندند. این دو ماجراهای فراوان خنده آور و خطرناكی را در ساحل رودخانه تجربه می كنند كه گونه گونگی، سخاوتمندی و گاهی رفتارغیر عقلایی و بی رحمی جامعه را نشان می دهد. در پایان معلوم می شود كه خانم واتسون قبلاً جیم را آزاد كرده و یك خانواده محترم از هاك، این پسر وحشی مراقبت می كند. اما هاك از جامعه متمدن خسته می شود و تصمیم می گیرد به “سرزمین ها” - یا نقاط سرخپوست نشین – فرار كند. پایان كتاب به خواننده چشم اندازی مغایر با افسانه كلاسیك موفقیت آمریكایی عرضه می کند: اینذچشم انداز جاده بازی است كه به بیابان وحشی و دست نخورده منتهی می شود و از نفوذ اخلاقی فاسد كننده “تمدن” به دور است. رمانهای جیمز فنی موركوپر، اشعار والت ویتمن درباره جاده باز، “خرس” اثر ویلیام فالكز و كتاب جك كرواك J. Kerouac به نام “در جاده” On the road ، مثالهای ادبی دیگری از این مورد به شمار می روند. هاكبلری فین[ الهام بخش تفسیرهای ادبی بی شماری شده است. بروشنی معلوم است كه این كتاب داستان مرگ، تولدی دوباره، و آغازی دیگر است. جیم برده فراری برای هاك یك پدر گونه می شود؛ برای نجات دادن جیم، هاك از نظر اخلاقی فراتر از مرزهای جامعه برده دار خود رشد می كند. ماجراهای جیم هاك را وارد پیچیدگی های طبیعت انسانی می كند و به او شجاعت اخلاقی می بخشد.
این رمان تصویر آرمانی تواین را از یك جامعه منسجم به طرزی برجسته به نمایش می گذارد: “آنجه که قبل از هر چیز شما روی یك قایق الواری آرزو می کنید این است كه همه راضی باشند، با دیگران درست تا كنند و با آنها مهربان باشند”. قایق الواری هم مانند پیكود Pequod، كشتی [هرمان] ملویل، غرق می شود و همراه آن جامعه خاص نیز به اعماق آب فرو می رود. سرانجام دنیای خالص و ساده یا قایق الواری، توسط پیشرفت – كشتی بخاری – در هم می شكند، اما تصویر اسطوره ای رودخانه، به همان عظمت و تغییر پذیری خود زندگی، برجای می ماند.
رابطه ناپایدار بین واقعیت و توهم زمینه مشخص کار تواین و مبنایی برای بیشتر نکته پردازی های او است. رود شکوهمند و در عین حال فریبکار و در حال تغییر، چهره اصلی چشم انداز خیالی اوست. تواین در “زندگی بروی می سی سی پی”، هنگامی كه می نویسد: “ حالا به سر كار خود رفتم تا با وضع رودخانه آشنا شوم و از بین چیزهای گریزنده و دست نیافتنی كه تا کنون سعی داشته ام فكر یا دستم را با آنها آشنا كنم، این یكی از همه مهم تر بود.”، كارآموزی خود را بعنوان ناخدای جوان یك كشتی بخاری به یاد می آورد.
احساس اخلاقی تواین بعنوان یك نویسنده، منعكس كننده مسئولیت های او به عنوان یك ناخدا در هدایت كشتی به نقطه ای امن است. اسم مستعار“مارك تواین" که ساموئل كلمنس برای خود برگزید عبارتی است كه قایقرانان می سی سی پی برای اشاره به دو قلاچ (٦/٣ متر) آب یعنی عمق لازم برای عبور بی خطر كشتی به كار می بردند. هدف جدی تواین همراه با نبوغ بی مانند او برای بذله گویی و استفاده از سبك، نوشته هایش را تازه و جذاب نگاه می دارد.
طنز سرحدی و رئالیسم
دو جریان اصلی ادبی قرن نوزدهم آمریكا در نوشته های مارك تواین در هم ادغام شده اند: شوخی های مردم پسند مرزی و رنگ محلی یا “منطقه گرایی”، reginoalism. این دو برداشت ادبی مربوط به هم که در سالهای دهه ١٨٣٠ آغاز شدند حتی ریشه های قدیمی تری در روایت های شفاهی محلی داشتند. داستان گویی در دهكده های ناهموار مرزی، بر عرشه كشتیهای رود پیما، در اردوهای معدنچیان و در اطراف آتش هایی كه گاوچرانان بر می افروختند، به دور از تفریحات شهری، رونق گرفت. گزافه گویی، داستانهای بلند، لاف های باور نکردنی و قهرمانان مضحك طبقه زحمت كش به ادبیات سرحدی frontier literature جان بخشیدند. این اشکال طنز آمیز در بسیاری از مناطق سرحدی. یعنی جایی که به “جنوب غربی قدیم” معروف بود (امروز آن را جنوب داخلی و غرب سفلای میانه می نامند)، و در مناطق معدنی مرزی و ساحل اقیانوس آرام، وجود داشتند. هر منطقه ای شخصیت های جذاب مخصوص خود را داشت كه داستانها در اطراف آنها شكل می گرفت: مایك فینك Mike Fink چهره ستیزه جوی در قایق های روان بر رود می سی سی ، كیسی جونز مهندس شجاع راه آهن، جان هنری سیاه پوست جنگجو، پل بانیان Paul Bunyan هیزم شكن غول پیكر كه شهرت او همراه با تبلیغ و هیاهو افزایش یافت، كیت كرسون قهرمان اهالی غرب که با سرخ پوستان می جنگید، و دیوی كراكت Davy Crockett پیش آهنگ. در باره کارهای آنها در تصنیف ها، روزنامه ها، مجلات و اشعار اغراق می شد. گاهی در مواردی چون كیت كرسون و دیوی كراكت، این داستانها جمع آوری می به صورت كتاب صحافی می شدند.
تواین، فالكنر و بسیاری نویسندگان دیگر، بویژه جنوبی ها، وام دار فكاهی نویسان سرحدی پیش از جنگ داخلی از قبیل جانسون هوپر، جرج واشینگتن هریس، آگوستوس لانگ استریت، توماس بنگز تروپ و جوزف بالدوین هستند. به ابتکار آنها و مردم مرزنشین بود که واژه های تازه و خنده انگیز جدید آمریكائی مانند " absquatulate " مرخصی، " flabbergasted " شگفت زده " rampagious " سرکش یا طغیانگر، متداول شدند.
لاف زنان محلی یا “عربده كشان حلقه بر دُم “ كه ادعا می كردند نیمی اسب و نیمی سوسمارهستند نیز از شور و نیروی بی پایان مرز نشینان حکایت ها داشتند. آنها نیروی خود را از مخاطرات طبیعی كه افراد ضعیف تر را وحشتزده می كردند می گرفتند. یك نفر به خود می بالید كه “من یك گردباد واقعی هستم. سخت، مثل درخت گردو و پر نفس مثل توفان. می توانم مثل یك درخت در حال سقوط ضربه بزنم و هر ضربه ام چنان شکافی میان توده مردم به وجود می آورد كه زمین به اندازه یك جریب از جمعیت خالی می شود و آفتاب به آن می تابد”.
رنگ پردازان محلی
نوشته های رنگارنگ محلی مانند فكاهیات سرحدی، دارای ریشه های كهن هستند، اما بهترین آثاری که در این محدوده عرضه شد مدتها پس از جنگ داخلی بود. مسلماً بسیاری از نویسندگان قبل از جنگ، از هنری دیوید ثورو و ناتانیئل هاوثورن گرفته تا جان گرین لیف ویتی یر John Greenleaf Whittier وجیمز راسل لاول، چهره های بسیار گیرایی از مناطق مشخص امریكا ترسیم می كنند. آنچه كه این نویسندگان رنگ پرداز را از دیگران ممتاز می كند علاقه آگاهانه و انحصاری آنها به دادن رنگ وبویی محلی به آثار خود و به کاربستن شیوه رئالیستی و حقیقت گرایانه تا حد وسواس است.
برت هارت Bert Harte (١٩٠٢-١٨٣٦)
او را به عنوان نویسنده داستانهای ماجراجویانه از قبیل “بخت اردوگاه خروشنده
The Luck of Roaring Camp ,و رانده شدگان اتاق پوکر The Outcasts of poker Flat به یاد آورند. صحنه این داستان ها در امتداد معادن سرحد غربی است. هارت به عنوان اولین فرد بسیار موفق از مكتب محلی نویسندگان منظره پرداز برای مدت كوتاهی شاید معروف ترین نویسنده آمریكا به شمار می رفت و دلیل این جاذبه توصیف رمانتیك هفت تیرهای کشهای غرب آمریكا بود. وی كه از لحاظ ظاهری رئالیست به شمار می رفت ازنخستین كسانی بود كه قهرمانانی از طبقات پست مانند، قمار بازان حقه باز، فاحشه های پر زرق و برق و سارقان خشن را وارد آثار جدی ادبی كرد. او هم (مانند چارلز دیكنز در انگلستان كه آثار هارت را به شدت تحسین می كرد) سرانجام با نشان دادن این که این افراد ظاهراً مطرود، به راستی دلهای پاکی در سینه دارند از نیش منقدان گریخت.
چند زن نویسند مانند مری ویكلینز فریمن Mary Wilkins Freeman (١٩٣٠-١٨٥٢)، هریت بیچراستو (١٨٩٦-١٨١١) و به ویژه سارا اورن جیووت Sarah Orne Jewett (١٩٠٩-١٨٤٩). بخاطر توصیف های زیبای خود از نیوانگلند شایان ذكرند. اصالت كار، مشاهدات دقیق شخصیت ها و صحنه های مربوط به ایالت مین Maine و سبک حساس جیووت به بهترین صورت در داستان زیبای او به نام “مرغ ماهیخوار سفید” The White Heronكه در كتاب “سرزمین صنوبرهای بلند” The Country of the Pointed Firs (١٨٩٦) آمده محسوس است. آثار پر آب و رنگ محلی هریت بیچر استو، به خصوص “مروارید اور” The Pearl of Orr’s (١٨٦٢) كه جوامع فقیر ماهیگیری مین Maine را وصف می كند، جیووت را بشدت تحت نفوذ قرار دادند. زنان نویسنده قرن نوزدهم، همانگونه كه نامه هایشان نشان می دهد، شبكه های پشتیبانی اخلاقی و نفوذ خود را تشكیل داده بودند. قسمت اصلی خوانندگان آثار داستانی را زنان تشكیل می دادند. و زنان بسیاری رمان ها، اشعار و قطعات فكاهی مردم پسندی را به رشته تحریر در آوردند.
همه مناطق كشور در نوشته هائی كه آب و رنگ محلی داشتند از خود دم می زدند . برخی از این نوشته ها بخصوص نزدیك پایان قرن از اعتراضات اجتماعی خبر می دادند و آن هنگامی بود كه عدم برابری اجتماعی و مشكلات اقتصادی بویژه از مسائل حاد به شمار می رفتند. بی عدالتی های نژادی و عدم برابری بین زنان و مردان در آثار نویسندگان جنوبی از قبیل جورج واشینگتن كیبل G.W. Cable (١٩٢٥-١٨٤٤) و كیت چاپین Kate Chopin (١٩٠٤-١٨٥١) هویداست. محل وقوع رمان های پر قدرت آنها در كجون Cajun در لویزیانای فرانسه French Louisiana است که ویژگی و رنگ محل local color را ارتقاء می دهد. كیبل درداستان خود به نام خانواده گراندیسم The Grandissimes (١٨٨٠)، استادانه با بی عدالتی نژادی برخورد می كند. این اثر، مانند رمان شجاعانه كیت چاپین به نام “بیداری” The Awakening (١٨٩٩) جلوتر از زمان خود بود. موضوع این داستان کوشش بی سرانجام زنی است كه می خواهد هویت خود را از راه شور و احساس پیدا كند. در “بیداری” یك زن جوان شوهردار كه دارای كودكانی زیبا و شوهری آسان گیر و موفق است، در جستجوی اثبات هویت خود از خانواده، پول و احترام دست می شوید و سرانجام زندگی خود را در این راه از دست می دهد. تشبیهات شاعرانه درباره اقیانوس، پرندگان (در قفس و آزاد) و موسیقی به این رمان كوتاه فشردگی و پیچیدگی عجیبی بخشیده است.
آنچه اغلب با “بیداری” مقایسه می شود، داستان زیبای “كاغذ دیواری زرد” The yellow wall Paper (١٨٩٢) اثر شارلوت پركینز گیلمن Charlotte Parkins Gilman (١٩٣٥-١٨٦٠) است. هر دو اثر برای مدتی فراموش شده بودند اما در اواخر قرن بیستم توسط منقدان ادبی پیرو تساوی حقوق زنان دوباره كشف شدند. در داستان گیلمن، یك پزشك مودب و فروتن همسرخود را با زندانی كردنش در یك اتاق به منظور “معالجه” خستگی عصبی او، دیوانه می كند. زن زندانی به تله افتادن خود را روی كاغذ دیواری با طرحی به تصویر می كشد كه در آن زنان زندانی در پشت میله ها در حال خزیدن هستند.
رئالیسم غرب میانه
سالهای متمادی ویلیام دین هاولز William Dean Howells ناشر مجله مهم آتلانتیك مانثلی Atlantic Monthly، (١٩٢٠-١٨٣٧) نوشته های رئالیستی و پر آب و رنگ برت هارت، مارك تواین، جرج واشینگتن كیبل و دیگران را منتشر می كرد.
او قهرمان رئالیسم بود و رمان های او از قبیل “یك لحظه نو” (١٨٨٢)، “ظهور سیلاس لافام” (١٨٨٥) و “خطر ثروت های تازه به دست آمده” (١٨٩٠) به دقت شرایط اجتماعی را با عواطف آمریكایی های معمولی طبقه متوسط در هم می آمیزد.
عشق، جاه طلبی، ایدآلیسم و وسوسه قهرمانان او را به حرکت در می آورند. او بشدت از فساد اخلاقی غولهای تجاری در خلال سالهای دهه ١٨٧ که به دوران "زراندود" Gilded Age شهرت یافت آگاه بود. هاولز درکتاب “ظهور سیلاس لافام” از یك عنوان طنز آمیز برای رساندن مطلب خود استفاده می كند. سیلاس لافام با كلاه گذاشتن سر یك شریك تجاری قدیمی ثروتمند شده و رفتار غیر اخلاقی او بشدت خانواده اش را ناراحت كرده است. با این همه لافام طی سالهای متمادی متوجه این مطلب كه رفتارش درست نبوده است نمی شود. در پایان از نظر اخلاقی نجات می یابد و بجای موفقیتی که نتیجه رفتارهای غیر اخلاقی است، ورشكستگی را انتخاب می كند. سیلاس لافام، مانند هاكبلری فین، داستان ناكامی هاست: سقوط تجارت لافام، به منزلۀ عروج اخلاقی اوست. هاولز نیز مانند مارك تواین، در سالهای آخر عمر خود به طور روزافزونی در نهضت های سیاسی فعال شده بود و از حقوق سازمان دهندگان اتحادیه های كارگری دفاع و از بابت استعمار آمریكا در فیلیپین اظهار تأسف می كرد.
رمان نویس های جهان وطن
هنری جیمز (١٩١٦-١٨٤٣)
هنری جیمز یك بار نوشت كه هنر، بویژه هنر ادبی، “زندگی می سازد، علاقه مند می کند، اهمیت به وجود می آورد.” داستان ها و نقدهای جیمز آگاهانه ترین، پیچیده ترین و مشكل ترین داستانها و نقدهای نویسنده به شمار می روند. از تواین و جیمز معمولاً بعنوان بزرگترین رمان نویسان آمریكا در نیمه دوم قرن نوزدهم یاد می شود.
جیمز به خاطر “زمینه بین المللی” کارهای خود– یعنی رابطه پیچیده بین آمریكائی های ساده و بی تجربه و اروپائیهای جهان وطن- معروف است. آنچه كه شرح حال نویس او لئون ادل Leon Edel مرحله اول و “بین المللی” کار جیمز می نامد شامل آثاری از قبیل “طرح های ماوراء اقیانوس اطلس” Transatlantic Sketches (قطعات کمدی مسافرتی، ١٨٧٥)، “آمریكائی” (١٨٧٧)، American“دیزی میلر” (١٨٧٩) Daisy millerو شاهكار او “چهره یك بانو” (١٨٨١) The portrait of a lady را در بر می گیرد. مثلاً در “آمریكائی” كریستوفر نیومن كارخانه دار خود ساخته میلیونر كه فردی ساده اما باهوش و آرمان گرا است در جستجوی همسر به اروپا می رود. هنگامی كه خانواده دختر به این علت كه نیومن فاقد یك زمینه اشرافی است دست رد به سینه او می زند، فرصتی برای انتقام به دست می آورد. اما تصمیم می گیرد كه این كار را نكند و بدین وسیله برتری اخلاقی خود را به نمایش بگذارد.
دوره دوم جیمز کار تجربی بود. او در این دوره موضوعات جدیدی را به كار گرفت. برابری حقوق زنان و اصلاحات اجتماعی در “بوستونی ها” (١٨٨٦) Bostonaians و توطئه های سیاسی در “شاهزاده خانم كازاماسیما” (١٨٨٥) The piricess Casamassimaاز آن جمله اند. او قصد داشت برای تآتر هم بنویسد اما این کار هنگامی كه نمایشنامه اش “گای دامویل” Guy Domville در شب اول به وسیله تماشاچیان هو شد به طرز ناراحت کننده ای شكست خورد.
جیمزدر مرحله سوم یا موضوع “اصلی” کار خود یعنی موضوعات بین المللی بازگشت اما بطور روزافزونی با پیچیدگی و كاوش روانشناسانه به آنها پرداخت. آثار پیچیده و تقریباً اسطوره ای “بالهای کبوتر” The Wings of the Dove (١٩٠٢) “سفیر” (١٩٠٣) (كه جیمز احساس می كرد بهترین رمان اوست) و “جام طلائی” The Golden Bowl(١٩٠٤) به این دوره اصلی تعلق دارند. اگر موضوع اصلی آثار تواین ظاهر و واقعیت است، دل مشغولی دائم جیمز درك و دریافت است. به نظر جیمز تنها خودآگاهی و داشتن درك روشنی از دیگران، عقل و عشق ایثارگرانه را به شخص ارزانی می دارد. همچنان كه كار جیمز توسعه می یابد رومانهایش بیشتر جنبه روانشناسی پیدا می کنند و كمتر به وقایع خارجی می پردازند. در آثار بعدی جیمز، مهمترین وقایع، همه جنبه روانی دارند – معمولاً تنویرشدید درونی به قهرمانان نشان می دهد که پیش از ان تا چه حد نابینا بوده اند . مثلاً در “سفیر” شخصیت آرمانگرا و سالخورده داستان بنام لمبرت استرتچرLambert Stretcher از یك رابطه عشقی پنهانی پرده بر می دارد و در این راه یك پیچیدگی جدید را در زندگی داخلی خود كشف می كند. همچنان که در خود ظرفیتی برای پذیرفتن گناهکاران می یابد، اخلاق انعطاف ناپذیر و یك بعدی او نیز انسانی می شود و در مقیاس بزرگتری خودنمائی می كند.
ادیت وارتن Edith Wharton (١٩٣٧-١٨٦٢)
ادیت وارتن نیز مانند جیمز، قسمتی از دوران رشد خود را در اروپا گذراند و سرانجام در آنجا اقامت گزید. او به یک یك خانواده متمول و با اعتبار جامعه نیویورك تعلق داشت و به صورت دست اول شاهد زوال این گروه تربیت شده و ظهور خانواده های کاسب کار، فاقد ظرافت و نو كیسه بود. این تحول اجتماعی زمینه بسیاری از رمانهای او را تشكیل می دهد.
وارتن، مانند جیمز آمریكائی ها و اروپائی ها را در دو نقطه متقابل قرار می دهد. زمینه اصلی اشتغال فكری او فاصله ای است كه بین واقعیت اجتماعی و شخصیت درونی افراد بوجود آمده است. اغلب یك چهره حساس به این نتیجه می رسد كه به وسیله شخصیت ها یا نیروهای اجتماعی بی روح بدام افتاده است. ادیت وارتن بعنوان یك نویسنده جوان شخصاً چنین دامهائی را تجربه كرده و از ناراحتی عصبی طولانی تا حدی به دلیل تضاد نقش یک نویسنده و یک زن خانه دار رنج كشیده بود.
ازمیان بهترین رمانهای وارتن می توان از “خانه عیش” The House of Mirth (١٩٠٥)، “رسم مملكت” The Custom of the Country (١٩١٣)، “تابستان” (١٩١٧)، “عصر بیگناهی” The Age of Innocence(١٩٢٠) و رمان كوتاه و خوب پرداخت شده “ایتان فرام” Ethan Frome (١٩١١) نام برد.
ناتوارلیسم و علنی ساختن افتضاحات
تجزیه و تحلیل های وارتن و جیمز در مورد انگیزه های پنهان جنسی و مالی كه در جامعه وجود دارند آنها را به نویسندگانی مانند استفن كرین Stephen Crane ، جك لندن، فرانك نوریس، تئودور درایزر، آپتن سینكلر Upton Sinclair پیوند می دهد، هرچند كه در ظاهر كاملاً متفاوتند. ناتورالیست ها مانند رمان نویسان جهان وطن، اما بسیار صریح تراز آنها، از رئالیسم برای ارتباط دادن فرد به جامعه بهره می گرفتند. آنها اغلب مسائل اجتماعی را به نمایش می گذاشتند و تحت تأثیر اندیشه داروین و نظریه فلسفی مربوط به آن یعنی جبرگرائی قرار داشتند. این فلسفه به افراد بعنوان مهره های بی پناهی که بازیچه نیروهای اقتصادی و اجتماعی قرارگرفته اند می نگرد وسرنوشت آنها را خارج از مهار خودشان می داند.
ناتورالیسم اساساً بیان ادبی جبرگرائی است. مكتب اخیر كه به تشریح واقعی زندگی غم انگیز طبقات پائین دلبستگی دارد، دین را بعنوان یك نیروی برانگیزنده در جهان نفی و در مقابل جهان هستی را بعنوان یك ماشین تلقی می كند. متفكران دوران روشنگری قرن هیجدهم نیز جهان را بعنوان یك ماشین تصور كرده بودند، اما به نظر آنها این ماشین كاملی بود كه توسط خداوند اختراع شده و در جهت پیشرفت و بهبود وضعیت انسانی كار می كرد. اما ناتورالیست ها جامعه را ماشین كوری می دیدند، بی خدا و خارج از مهار.
هنری آدامز ، مورخ آمریكائی قرن نوزدهم فرضیه مبسوطی از تاریخ ارائه كرد كه در آن فکر دینامو یا نیروی محركه ماشین و آشفتگی (entropy) یا زوال نیرو هردو مطرح است. به جای پیشرفت، آدامز در جامعه انسانی یك زوال اجتناب ناپذیر را ملاحظه می كند.
استفن كرین، كه پسر یك كشیش است فقدان خدا را به موجزترین صورتی شرح داده است:
مردی به جهان هستی گفت:
“قربان، من وجود دارم!”
جهان پاسخ داد: “اما
این واقعیت برای من
هیچ احساس الزامی ایجاد نمی کند.”
ناتورالیسم نیز مانند مكتب رمانتیك، ابتدا در اروپا ظاهر شد. معمولاً ریشه این مكتب به آثار اونوره دوبالزاك، در سالهای دهه ١٨٤٠ بر می گردد و به عنوان یك جنبش ادبی فرانسوی تلقی می شود كه با گوستاو فلوبر، ادموند و ژول گنكور Goncourt، امیل زولا و گی دومو پاسان ارتباط پیدا می کند. این مكتب با شجاعت جنبه های نا خوشایند جامعه را می گشاید و به مسائلی از قبیل طلاق، روابط جنسی، زنا، فقر و جنایت می پردازد.
هنگامی كه آمریكائیها به شهرنشینی روی آوردند و از اهمیت نیروهای بزرگ اقتصادی و اجتماعی آگاه شدند، ناتورالیسم شكوفا شد. در سال ١٨٩٠ مرزنشینی بطور رسمی خاتمه یافته اعلام شد. بیشتر آمریكائیها در شهرها زندگی می كردند و تجارت حتی بر مزارع دور دست نیز غالب شد.
استيون كرین Stephen Crane (١٩٠٠-١٨٧١)
استیفن كرین در نیوجرسی به دنیا آمد و نسبش به سربازان جنگ انقلاب، كشیشان، كلانترها، قضات و كشاورزانی می رسید كه یك قرن قبل زیسته بودند. او كه در آغاز یك روزنامه نگار بود و داستان، مقاله، شعر، و نمایشنامه هم می نوشت، زندگی را در خامترین وضع خود و در محلات كثیف و میادین جنگ می دید. داستانهای كوتاه او – بخصوص “كشتی باز” The open Ship، “مهمانخانه آبی” The Blue Hotel و “عروس به یلو اسكای می آید” The Bride Comes to Yellow sky – نمونه های روشنی از این شیوه ادبی است. “نشان سرخ دلیری” The Red Badge of Courage ، رمان جذاب او در باره جنگ داخلی، در ١٨٩٥ با تحسین فراوان روبرو شد اما او كه به سلامت خود اعتنائی نداشت قبل از این که فرصتی برای بهره گیری از این توجه پیدا کند، در ٢٩ سالگی از جهان رفت. استفن کرین در دو دهه اول قرن بیستم عملاً فراموش شده بود. اما در ١٩٢٣ با انتشار یك شرح حال تحسین آمیز از او توسط توماس بی یر، باردیگر مطرح شد. از آن زمان تاكنون آثاراو به عنوان مدافع آدم های های معمولی و یک نویسنده رئالیست و نمادگرا به طور مداوم مورد اقبال قرار داشته است.
كتاب كرین به نام “مگی: دختر خیابانی” (١٨٩٣) Magie: A Girl of Streetsیكی از بهترین، هرچند نه از نخستین رمانهای ناتورالیستی آمریکااست. این کتاب داستان دلخراش دختر فقیرو حساسی است که پدر و مادر بی سواد و دائم الخمرش كاملاً از او غافلند. او كه عاشق شده و مشتاق است كه از خانه پر خشونت خود فرار كند به وسیله مرد جوانی اغفال می شود و به خانه او می رود. اما دیری نمی گذرد که جوان او را ترك می كند. هنگامی كه مادرش كه ادعای تقوا دارد او را از خود می راند مگی برای زنده ماندن تن به فحشاء می دهد، اما پس از زمان كوتاهی بر اثر ناامیدی خودكشی می كند.
موضوع معمولی داستان، سبك علمی واقع گرایانه کرین و احتراز او از داد سخن دادن در باره اخلاق و اندرز دادن به “مگی “ به این کار به عنوان یك اثر ناتورالیستی هویت بخشیده است.
جك لندن Jack London (١٩١٦-١٨٧٦)
نویسنده ناتورالیست جك لندن كه كارگری فقیر و خود آموخته از كالیفرنیا بود، با نخستین مجموعه داستانهای خود به نام “پسر گرگ” The son of the wolf (١٩٠٠) یك شبه از فقر به شهرت رسید. صحنه این داستان او به طورعمده منطقه كلون دایك Klondike آلاسكا و یوكان Yukon كاناداست. سایر آثار پر فروش او، از جمله آوای وحش، The Call of the wild (١٩٠٣) و گرگ دریا The Sea Wolf (١٩٠٤) جک لندن را به گران ترین نویسنده آمریکایی در زمان خود تبدیل كرد.
رمان “مارتین ایدن Martin Eden ” (١٩٠٩) که شرح حال خود نویسنده را باز می گوید فشارهای درونی همراه با رویای آمریكائی را ترسیم می كند، همان فشارهائی كه لندن آنها را در صعود سریع خود از فقر به ثروت و شهرت تجربه كرد. ایدن Eden كه دریانورد و کارگر فقر زده اما باهوش و پركاری است تصمیم دارد نویسنده شود. سرانجام نوشته هایش او را ثروتمند و معروف می كند اما ایدن تشخیص می دهد كه زنی كه او دوستش دارد تنها به پول و شهرت او اهمیت می دهد. ناتوانی ایدن در دوست داشتن او را نا امید می کند و باعث می شود که ایمان خود را به طبیعت انسانی از دست بدهد. او از بیگانگی طبقاتی نیز رنج می برد زیرا دیگر به طبقه كارگرتعلق ندارد و در عین حال ارزشهای مادی ثروتمندان را نیز كه او برای پیوستن به صف آنها چنان سخت کوشیده بود، رد می كند. او با كشتی به جنوب اقیانوس آرام عازم می شود و با پریدن به داخل دریا خودكشی می كند. “مارتین ادن” مانند بسیاری از رمانهای آن روزگار، داستان شكست ها است. به نظر می رسد كه این كتاب در پرده برداشتن از ناامیدی درمیان انبوه ثروت، پیشگام “گتسبی بزرگ” The Great Gatsby اثراسكات فیتزجرالد باشد.
تئودور درایزر Theodore Dreiser (١٩٤٥-١٨٧١)
كتاب تراژدی آمریكائی An American Tragedy كه در سال ١٩٢٥ توسط تئودور درایزر نگاشته شد، مانند “مارتین ایدن” جك لندن به اكتشاف خطرهای رویای آمریكایی می رود. این داستان با جزئیات تمام زندگی كلاید گریفیث clyde Griffiths پسری كم اراده و غافل از خویش را بازگو می كند. او در فقر زیاد و در میان یك خانواده سرگردان مبلغان انجیلی بزرگ می شود، اما رویای ثروت و عشق زنان زیبا را در سر دارد. یكی از عموهای ثروتمندش او را در كارخانه خود بكار می گیرد. هنگامی كه دوست دخترش روبرتا حامله می شود از كلاید می خواهد كه با او ازدواج كند. در این احوال كلاید عاشق دختری از طبقه ثروتمند می شود نماینده موفقیت، پول، و پذیرش اجتماعی است. كلاید با دقت نقشه می ریزد كه روبرتا را طی قایق سواری غرق كند اما در آخرین لحظه تصمیم خود راعوض می كند گرچه روبرتا بطور تصادفی از قایق بیرون می افتد. اما كلاید كه شناگر خوبی است دختر را نجات نمی دهد و او غرق می شود. هنگامیكه كلاید به محاكمه كشیده می شود درایزر داستان زندگی او را در جهت معکوس[از آخر به اول] بازگو می کند وبا استفاده استادانه از نكات مهم مورد استفاده دادستان و وكلای مدافع هر قدم و انگیزه ای را که باعث می شود تا این جوان نرم رفتار وبرخوردار از تربیت مذهبی و ارتباطات قوی خانوادگی به جنایت دست بیالاید، تجزیه و تحلیل می کند..
علیرغم سبكی ناشیانه، درایزر در تراژدی امریكایئ استادی و تسلط خیره كننده ای را به معرض نمایش می گذارد. پرداخت دقیق جزئیات احساس نیرومندی از غیر قابل اجتناب بودن تراژدی به وجود می آورد. این رمان از اسطوره موفقیت آمریكائی که به نامرادی انجامیده است چهره تند انتقاد امیزی ترسیم می كند، اما این کتاب در عین حال داستان جهانی فشارهای زندگی شهری ، تجدد و بیگانگی های ناشی از آن است. سراسر كتاب از رویاهای خیال پردازانه و خطرناك محرومان آکنده است.
“تراژدی آمریكائی” بازتابی از عدم رضایت، حسادت و نومیدی است كه گریبان بسیاری از فقرا و كارگران را در جامعه پر رقابت و تشنه موفقیت آمریكا گرفته است. همچنان كه قدرت صنعتی آمریكا افزایش یافت شرح زندگی پر زرق و برق ثروتمندان در روزنامه ها و عكس آنها، با زندگی كسل كننده و یكنواخت كشاورزان معمولی و كارگران شهری تضاد فاحشی را نشان داد. وسایل ارتباط جمعی به آتش انتظارات روزافزون و هوسهای غیر منطقی دامن می زدند. چنین مسائلی، كه برای ملتهای رو به صنعتی شدن عادی است، نوعی روزنامه نگاری بر ملا كننده را با گزارشهای تحقیقی، موثر و مستند پیرامون مسائل اجتماعی تقویت كرد و انگیزه مهمی برای اصلاحات اجتماعی فراهم آورد.
سنت بزرگ روزنامه نگاری تحقیقی آمریكا از این دوره آغاز شد در جریان آن مجلات از قبیل مك- كلورز Mc Clures و كالیرز Collier’s “ در یک سطح ملی پا گرفتند و نوشته هایی مانند "تاریخ كمپانی نفت استاندارد اویل” اثر آیدا ام. تاربل Ida M. Tar bell (١٩٠٤)، و “شرم شهرها” The Shame of Cities نوشته لینكلن استفن (١٩٠٤) و مقالات برملا كننده و كوبنده دیگری را منتشر كردند.
رمان های رسوا كننده برای ترسیم شرایط سخت كار و فشارهای اجتماعی از تكنیك های چشمگیر و موثر روزنامه نگاری استفاده می كردند. “اختاپوس” (١٩٠١) The Octopusاثر فرانك نوریس Frank Norris نویسنده مردم پسند، اعمال كمپانی های بزرگ راه آهن را برملا كرد در حالیكه “جنگل” (١٩٠٦) The Jungleنوشته آپتن سینكلرنویسنده سوسیالیست، به ترسیم كثافات ها و آلودگی های مکان های بسته بندی گوشت در شیكاگو پرداخت. “پاشنه آهنین” (١٩٠٦) ، The Iron Hill اثر جك لندن در پیشگوئی جنگ طبقاتی و دست اندازی بر دستگاه دولت از كتاب "١٩٨٤" اثر جرج ارول سبقت گرفته است.
پاسخ هنرمندانه تر دیگر ترسیم واقع گرایانه چهره مردم معمولی و زندگی های درونی نومید كننده بود. مجموعه داستانهای “ راههای اصلی پیموده شده” (١٨٩١) Main Traveled Roads اثر هملین گارلند Hamlin Garland (١٩٤٠-١٨٦٠) شاگرد ویلیام دین هاولز،یک چهره نگاری از مردم عادی است؛ شرح تكان دهنده ای از فقر كشاورزان غرب میانه است كه خواستار اصلاحات كشاورزی بودند. عنوان این اثر به كوره راههای فراوانی که پیشاهنگان پر تحمل به سوی غرب در پیش گرفتند و نیز به خیابان های اصلی پر از گرد و خاك در روستاهائی كه آنها به وجود آوردند اشاره دارد.
كتاب “واینزبرگ، اوهایو” Winesburg, Ohio اثر شروود اندرسن Sherwood Anderson (١٩٤١-١٨٧٦) نیز که كه نگارش آن از ١٩١٦ آغاز شد به “راههای اصلی پیموده شده” گارلند نزدیك است. این یك مجموعه آزاد داستانی درباره تصویر گری ساكنان شهر خیالی واینزبرگ از دید جرج ویلارد، یک گزارشگر جوان و ساده روزنامه است كه سرانجام آنجا را به دنبال ثروت به مقصد شهر ترك می كنند. “واینزبرگ، اوهایو” مانند “راههای اصلی پیموده شده” و سایر آثار ناتورالیستی این دوره، بر فقر بی صدا، تنهائی و ناامیدی در شهرهای كوچك آمریكا تأكید دارد.
“مكتب شیكاگو” و شعر آن
سه شاعر غرب میانه كه در ایلینویز رشد كردند و همراه با مردم عادی در دل مشغولی های غرب میانه شریک بودند، كارل سندبرگ، ویچل لیندسی و ادگار لی مسترز هستند. شعر آنها اغلب درباره افراد گمنام است. آنها شیوه هایی را توسعه دادند – رئالیسم، پرداخت دراماتیك – كه به جلب تعداد بیشتر خواننده انجامید. این شاعران بخشی از مكتب غرب میانه یا شیكاگو به شمار می روند كه قبل از جنگ جهانی برای به مبارزه طلبیدن تشكیلات ادبی ساحل شرقی آمریكا برپا شد. “رنسانس شیكاگو” نقطه عطفی در فرهنگ آمریكا بود و نشان داد كه مناطق داخلی آمریكا نیز از نظر فكری به بلوغ رسیده اند و دنباله رو دیگران نیستند.
ادگار لی مسترز Edgar Lee Masters (١٩٥٠-١٨٦٨)
در آغاز قرن، شیكاگو به یك شهر بزرگ تبدیل شده و مأوای معماری ابتكاری و مجموعه های هنری جهانی بود. شیكاگو محل انتشار “ پوئتری “ Poetry متعلق به هریت مونرو Harriet Monroe بود که مهمترین مجله ادبی روزگار خود به شمار می رفت.
یکی از بحث انگیز ترین شاعران معاصر كه این مجله آثارشان را چاپ كرد، ادگار لی مسترز مؤلف اثر شجاعانه گلچین ادبی "اسپون ریور ” Spoon River Anthology (١٩١٥)با سبك جدید “غیر شاعرانه” و محاوره ای بود که به گونه ای بی پرده مسائل جنسی، دیدگاه های انتقاد آمیز زندگی روستائی و زندگی درونی مردم عادی را با یک رنگ شدید تخیلی مطرح می کرد .
گلچین ادبی "رود اسپون” مجموعه ای از چهره نگاری هاست كه به صورت نوشته های روی سنگ قبر با لحن محاوره ای عرضه شده و زندگی افراد روستائی را به گونه ای خلاصه می كند كه گوئی كلمات خود آنهاست. این نشریه چشم اندازی روستایی را از طریق گورستان محل، ترسیم می کند: ٢٥٠ نفری كه آنجا دفن شده اند سخن می گویند و پنهان ترین رازهای خود را برملا می كنند. بسیاری از آنها با هم خویشاوند هستند. اعضای حدود ٢٠ خانواده درباره شكست ها و رویاهایشان با تك گفتارهایی از شعر آزاد سخن می گویند كه بطرز شگفت انگیزی مدرن است.
كارل سند برگ Carl Sandburg (١٩٦٧-١٨٧٨)
دوستی یكبار گفت: “كوشش برای نوشتن در باره كارل سندبرگ بطور خلاصه مانند آن است كه بخواهیم شكوه گراند كانیون را در یك عكس فوری سیاه و سفید به تصویر بكشیم”.
سندبرگ، فرزند یك آهنگر راه آهن، شاعر، مورخ، شرح حال نویس، داستان نویس، موسیقی دان و رساله نویس بود و همه توانایی های لازم و حتی بیشتر از آن را برای پرداختن به چنان فعالیت هایی در اختیار داشت. او كه یک روزنامه نگارحرفه ای بود شرح حال كامل و مفصلی از آبراهام لینكلن نوشت كه یكی از آثار کلاسیك قرن بیستم به شمار می رود.
برای بسیاری سندبرگ والت ویتمن دوران معاصر بود كه اشعاری گرم و خاطره انگیز درباره مسائل عمومی و میهنی و ترانه ها و تصنیف هایی با لحن ساده و كودكانه می سرود. او برای خواندن و ضبط اشعارخود به مسافرت می پرداخت و صدایش چنان خوش آهنگ و خوش نوا بود كه نوعی آواز به حساب آمد. با وجود شهرت ملی خود، شخص فروتن و بی تكلفی بود. یك بار گفت آنچه كه از زندگی می طلبم این است كه “بیرون از زندان باشم... غذای عادی بخورم، آنچه می نویسم چاپ كنم... كمی عشق در خانه و كمی علاقه شیرین مردم اینجا و آنجا در سرزمین آمریكا...(و) هر روز آواز بخوانم."
شعر “شیكاگو” نمونه خوبی از موضوعات شعری و سبك ویتمن گونه اواست (۱۹۱۴) :
قصاب خوك برای جهان،
ابزار ساز، پشته ساز گندم،
بازیگر صحنه راه آهن و
سرپرست حمل و نقل كشور؛
توفانی، نیرومند، پر سر و صدا
شهر شانه های ستبر...
ویچل لیندسی Vachel Lindsay (١٩٣١-١٨٧٩)
ویچل لیندسی از برانگیزندگان جنبش مردم گرایی در شهرهای كوچك غرب میانه و خالق نوعی شعر آهنگین است كه برای دكلمه با صدای بلند ساخته شده است. آثار او ارتباط عجیبی بین صورت های عامه پسند شعر یا ادبیات عامیانه، از قبیل اشعار انجیلی و اشعار مربوط به نمایش های متنوع (تآتر مردمی) از یك طرف و شعرهای پیشرفته و مدرن از طرف دیگر برقرار می كنند. لیندسی در زمان خود شعر خوانی مردم پسند و بی نهایت محبوبی شمرده می شد. او پیش آهنگ یک شیوه شعر خوانی معروف به “ضرب آهنگ” Beat بود در دوران بعد ازجنگ جهانی دوم مرسوم گردید و با جاز همراهی می شد.
برای مردم پسند كردن شعر، لیندسی چیزی را توسعه داد كه خود وی “واریته سطح بالاتر” می نامید و در در آن از موسیقی و آهنگ ها و اشعار موزون قوی استفاده می شد. او كه طبق معیارهای امروزی یك نژاد پرست محسوب می شد، سراینده شعر معروف “كنگو” (١٩١٤) است و با مخلوط ساختن جاز، شعر، موزیك و سرود و مناجات، تاریخ آفریقا را تحسین می كند. در همان حال، چهره هایی از تاریخ آمریكا از قبیل آبراهام لینكلن (“آبراهام لینكلن در نیمه شب راه می رود”) و جان چاپمن (“جانی اپل سید”) Johnny Appleseed را غالبا با آمیختن حقیقت و افسانه، به سوی جاودانگی می برد.
ادوین آرلینگتن رابینسن (١٩٣٥-١٨٦٩)
ادوین آرلینگتن رابینسن بهترین شاعر ایالات متحده در اواخر قرن نوزدهم است. او نیز مانند ادگار لی مسترز به خاطر تأملات شخصیتی كوتاه و طنز آمیز در باره مردم معمولی شهرت دارد. برخلاف مسترز، رابینسن از معیارهای شعری سنتی بهره می گیرد. شهر تخیلی رابینسن تیلبری تاون Tilbury Town، مانند اسپون ریور، اثر مسترز، بازگو كننده زندگی آمیخته با ناامیدی های بی صداست.
از میان معروفترین تك پردازی های monologue مهیج رابینسن می توان به "لوك هاور گال" Luke Havergal، درباره یك عشق فراموش شده، "مینی ور چی وی "Miniver Cheevy ( ۱۹۱۰) كه چهره یك خیال باف رومانتیك را نشان می دهد، و "ریچارد كوری" Richard Cory (۱۸۹۶) ترسیمی ازچهره محزون یك مرد ثروتمند كه خودكشی می كند، اشاره کرد.
هر وقت "ریچارد كوری" به مركز شهر می رفت،
ما مردم در پیاده رو به او خیره می شدیم:
از سر تا پا یك آدم حسابی بود،
تر و تمیز و با صفا، و عین یك شاهزاده، نازک اندام.
همیشه سر و وضعش مرتب بود
اوهمیشه به شیوه ای ساده و انسانی سخن می گفت.
اما هنوز هم با ادای : "صبح به خیر" از زبان او،
قلبها مثل كبوتر می زد و هنگام راه رفتن نور از او ساطع می شد.
اوثروتمند بود- آری، ثروتمند تر از یك پادشاه--
او در همه رفتارهای نزاکت آمیز به طرز تحسین آمیزی ایستاد بود .
در نظر ما او همه چیز بود و هیچ كم و كسری نداشت،
و ما آرزو می كردیم که كاش جای او بودیم.
پس به جان كندن ادامه می دادیم و منتظر تابش نوری بودیم،
گوشت گیرمان نمی آمد و نانمان را با غر و لند می خوردیم،
و یك شب گرم تابستان ریچارد كوری،
به خانه اش رفت و گلوله ای در شقیقه خود جا داد.
"ریچارد كوری" همراه "مارتین ایدن، تراژدی آمریكائی" و " گتسبای بزرگ" یك هشدار قوی به افسانه اغراق آمیز موفقیت بود كه آمریكائیها را در عصر میلیونر ها آزار می داد.
دو زن رمان نویس منطقه ای
اِلن گلاسگو Ellen Glasgow (۱۹۴۵-۱۸۷۳) و ویلا كتر Willa Cather
(۱۹۴۷- ۱۸۷۳) دو رمان نویسی که به اكتشاف زندگی زنان رفتند به نحوی درخشان صحنه های منطقه ای را به یاد می آورند. هیچكدام از این دو قصد نداشتند به طور ویژه به مسائل مربوط به زنان بپردازند. كارهای اولیه آنها معمولأ دارای قهرمانان مرد بود و تنها هنگامی كه اتكاء به نفس و بلوغ هنری خود را بدست آورند به ترسیم زندگی زنان پرداختند. گلاسگو و كتر از لحاظ تعریفی فقط " نویسندگان زن " تلقی می شوند، زیرا آثار آنها در طبقه بندی خاصی نمی گنجد.
گلاسگو اهل ریچموند ویرجینیا، پایتخت قدیمی كنفدراسیون جنوبی بود. رمان های رئالیستی او به تغییر وضعیت جنوب از حالت روستائی به اقتصاد صنعتی می پردازد. آثار پخته او از قبیل "ویرجینیا" (۱۹۱۲) بر تجربه جنوب متمركز است در حالی كه رمان های بعدیش مانند "زمین سترون" Barren Ground (۱۹۲۵) كه بهترین اثر او محسوب می شود ، زنان هوشمندی را به نمایش می گذارد كه می خواهند بر قواعد ستنی مهجور از قبیل زندگی با خانواده، تقوی و وابستگی های زنان فائق شوند.
كتر، كه او نیز اهل ویرجینیا بود، در فلات نبراسكا و در میان مهاجران پیشاهنگ به دنیا آمد. او بعدها آنها را در "ای پیشآهنگان"O Pioneers! (۱۹۱۳) "آنتونیای من" (۱۹۱۸) و داستان معروف خود "روسیكی همسایه" Neighbor Rosiky (۱۹۲۸) جاودانه ساخت. او درطول زندگی خود به تدریج از مادی گری زندگی مدرن فاصله گرفت و درباره دیدگاه های دیگر حاكم بر آمریكای جنوب غربی در گذشته مطلب نوشت. "مرگ به سراغ اسقف می آید" (۱۹۲۷) آرمان گرایی دو كشیش قرن شانزدهم را که به تاسیس كلیسای كاتولیك در صحرای نیومكزیكو اقدام كردند، ترسیم می كند. آثار او یاد آور جنبه های تجربه آمریكائی در خارج از جریان اصلی ادبی است: زندگی پیشاهنگان، بنیادگذاری نهادهای دینی و زندگی مستقل زنان.
ظهور ادبیات سیاه پوستان آمریكا
دستاوردهای ادبی سیاهان یكی از چشمگیرترین تحولات ادبی دوران پس ازجنگ داخلی است. این دستاورد ها در آثار بوكر تی واشینگتن Booker T. Washaington ، دبلیو. ای. بی. دوبوا W. E. B. D. Dubois، جیمز ولدن جانسن J. Weldon Johnson، چارلز وادل چستنات C. Waddell Chestnut پل لارنس دانبر P. L. Dunbar و دیگر نمونه های ادبی سیاهان بویژه به صورت شرح حال نویسی، ادبیات اعتراض، موعظه، شعر و سرود ریشه گرفتند.
بوكر تی واشنگتن (۱۸۵۶-۱۹۱۵)
بوكر تی . واشینگتن برجسته ترین مربی و رهبر عصر خود بود كه به عنوان برده در فرانكلین كانتی ویرجینیا رشد كرد. او از یك پدر سفیدپوست برده دار و مادر برده به دنیا آمد. شرح حال شیوا و ساده ای که به نام "برخاستن از بردگی" Up From Slavery(۱۹۰۱)از خود نوشته یادآور مبارزه موفقیت آمیز او برای بهبود وضع خویش است. او به خاطر تلاش هایش برای بهبود زندگی سیاه پوستان به شهرت رسید. روش او در سازش با سفید پوستان – با هدف وارد ساختن سیاهپوستان تازه آزاد شده در جریان اصلی جامعه آمریكائی- در سخنرانی معروف او " خطابه نمایشگاه آتلانتا" (۱۸۹۵) خلاصه شده است. دبلیو ای . بی. دوبوا W. E. B. D.
(۱۸۶۸-۱۹۶۳) در نیوانگلند بدنیا آمد و در دانشگاههای هاروارد وبرلین (آلمان) تحصیل كرد. از نوشته های این نویسنده رساله ای است با عنوان " در باره آقای بوكر تی واشینگتن و دیگران" كه بعدأ در كتاب مهم او "روح مردم سیاه پوست"(۱۹۰۳) مجددأ به چاپ رسید. دوبوا در این اثر دقیقا نشان می دهد كه واشینگتن علیرغم دستاوردهای فراوان خود، در عمل ، جدائی نژادی – یعنی رفتارهای نا مساوی و جداگانه نسبت به سیاهان- را پذیرفته بود، و این جدائی نژادی به نحو غیر قابل اجتنابی به موقعیتی پست تر برای سیاهان بخصوص درعرصه آموزش منجر می شد. دوبوا، كه یكی از موسسان "انجمن ملی برای پیشرفت رنگین پوستان"
National Association for the Advancemen of the People of Color (NAACP)
بود، همچنین نوشته هایی در قدرشناسی از فرهنگ و سنن سیاه پوستان دارد. آثار او به روشنفكران سیاه پوست كمك كرد تا موسیقی و ادبیات عامیانه غنی خود را از نو كشف كنند.
جیمز ولدن جانسن James WELDON Johnson (۱۸۷۱-۱۹۳۸)
جیمزولدن جانسن شاعر، مانند دوبوا، ازمعنویات سیاه پوستان الهام گرفت. او درشعر "ای رامشگران سیاه و ناشناس" (۱۹۱۷) می پرسد.
از دل كدامین برده بود که نوای شیرینی
چون "پنهانی به سوی مسیح برو" فوران كرد ؟
روح او باید شب هنگام آزادانه عروج كرده باشد
هرچند که هنوز زنجیر را بر دستان خود احساس می کند.
جانسن كه اعقاب او دورگه بودند، مسئله غامض نژادی را در شرح حال داستان وار خود " زندگی نامه یك رنگین پوست سابق به قلم خودش" (۱۹۱۲) می شكافد. این کتاب سرگذشت مرد دورگه ای است كه خود را به عنوان بعنوان سفید" جا می زند" نویسنده در این اثر بطرز موثری دلمشغولی های سیاه پوستان را در ارتباط با مسئله هویت خود در آمریكا مطرح می كند.
چارلز وادل چستنات Charles Waddell Chestnut (۱۸۵۸-۱۹۳۲)
چارلز وادل چستنات، نویسنده دو مجموعه داستانی "ساحره" (۱۸۹۹) و "زن دوران جوانی او"(۱۸۹۹) است. اوکه مولف چندین رمان،از جمله "جوهره سنت" (۱۹۰۱) و شرح حال فردریک داگلاس نیز هست، از زمان خود جلوتر بود. چستنات در داستانهایش به موضوعات نژادی می پردازد اما از پایان های قابل پیش بینی و تعمیم احساسات احتراز می كند. قهرمانان او افراد متمایزی هستند که در قبال بسیاری از چیزها، از جمله بحث نژادی، رفتارهای پیچیده ای دارند. چستنات غالبا نیروی جامعه سیاه پوست رابه نمایش گذاشته است و ارزشهای قومی و همبستگی نژادی را مورد تأكید قرار می دهد.
