30 می 2008

کاوش جان آپدایک در هنر به منزلۀ آیینۀ روح آمریکا

این نویسنده به بررسی آثاری می پردازد که بر فرهنگ، تاریخ، و ویژگی های آمریکا پرتو می افکنند

آغاز متن

واشنگتن- جان آپدایک، نویسنده ای که دوبار برندۀ جایزۀ پولیتزر شده و آثار فراوان وی شامل رومان، داستان کوتاه، شعر، و مقالات مختلف، او را در شمار یکی از برجسته ترین نویسندگان زندۀ آمریکا قرار داده است، شاید بیشتر به عنوان یک وقایع نگار زندگی به سبک آمریکایی در شهر های کوچک و حومه های بی شمار، شناخته شده باشد. در این مقام، او مشاهده گر ویژگی ها، رسوم، و آیین های قبیله ای، و  ترجمان دورنمای فرهنگی گسترده ایست که ایالات متحده را به خوبی جغرافیای آن، توصیف می کند.

بنابراین، هنگامی که آپدایک برای سخنرانی جفرسون دربارۀ علوم انسانی سال 2008  که توسط اعطای ملی علوم انسانی(NEH)  در 22 مه در واشنگتن برگزار شده بود، انتخاب شد، طبیعی بود که اظهارات خودش را حول موضوع " هنر آمریکا دارای کدام خصیصه های آمریکایی است؟" ارائه دهد.

او گفت، این موضوع زیاد مطرح شده، اما کمتر از سابق باب روز است، زیرا هر نظر سنجی جامعی دربارۀ دستاورد های هنری ناگزیر جذب ... اعضای برجسته ترین گروه های جمعیت می شود، یعنی سفیدپوستان پروتستان مرد اروپای شمالی تبار.

او گفت، این موضوع زمانی به ذهنم خطور کرد که درمورد یک برنامۀ تازه می اندیشیدم – " به تصویرکشیدن آمریکا" – که پوستر هایی از 40 اثر هنری مهم آمریکا را در کلاس های درس مدارس و کتابخانه های عمومی در سراسر ایالات متحده به نمایش خواهد گذاشت.

این برنامه که از سوی NEH با مشارکت انجمن کتابخانه های آمریکا ارائه می شود، قصد دارد دانش آموزان آمریکایی را از طریق به نمایش گذاردن آثار نقاشی، مجسمه سازی، معماری، هنر های دستی وعکاسی  با میراث هنری  کشورشان که نمایانگر ویژگی های ملی، آرمان و آرزوهای آن است، آشنا سازد.

 "به تصویر کشیدن آمریکا" شامل آثار بسیار متنوعی است، مانند عکس به یاد ماندنی الکساندر گاردنر از پرزیدنت آبراهام لینکلن خسته از جنگ، که تنها سه ماه قبل از این که در سال 1865 به قتل برسد، مقابل دوربین نشسته است؛ نقاشی رنگ و روغن مری کاسات، متعلق به سال 1894-1893 ، مهمانی در قایق، که خانواده ای را که در قایق و بر روی دریاچه به خوش گذرانی مشغول هستند، به تصویر می کشد؛ اثر نقاشی جوزف استلا، مهاجر ایتالیایی، به نام پل بروکلین (حدود 1920-1919)، به پاس قدردانی از پویایی زندگی مدرن و عصر ماشین؛ شاهکار معماری فرانک لوید رایت، آب ریزان (حدود 1939-1935) منزلی مسکونی که در بالای یک آبشار به طورمعلق بنا شده؛ و کولاژ رومار بردن موسوم به کبوتر (1964) با چشم اندازی از شهر پر هیاهو که باز نمای تجربۀ آفریقایی آمریکایی است.

آپدایک در حالی که این 40 اثر هنری گوناگون را که در "به تصویر کشیدن آمریکا" از آن ها استفاده شده، مورد ستایش قرار داد، اظهار داشت که سخنرانی او- با عنوان "روشنی امور"- بر "مردان سفید مرده ای" متمرکز است که مشارکت آن ها در تعیین معیار هنر در آمریکا موجب آشنایی عموم با تاریخ و سنت های فرهنگی این کشور شده است. آپدایک گفت، هر چند آن ها در "این عصر چند گونگی و تجدید نظر تاریخی" مورد کم لطفی قرار گرفته اند، اما "این افراد مردسالار لب نازک" را کسانی که می فهمند آمریکا از دورۀ استعمار تا به امروز چگونه به دست هنرمندان شکل یافته، نمی توانند ندیده بگیرند.

کشوری نوظهور و هنرمندان آن

به اعتقاد آپدایک، اولین نقاش بزرگ آمریکایی جان سینگلتون کوپلی (1815-1738) بود که در بوستون و از پدر و مادرمهاجر ایرلندی به دنیا آمد. او کارش را در بوستون و به عنوان نابغه ای در نقاشی آغاز کرد؛ او پورتره هایی با رنگ و روغن می کشید که شباهت آن با مدل بسیار واقعی بود. آپدایک گفت، توجه کوپلی به جزئیات در نقاشی و مهارت بی همتای او در به تصویر کشیدن پارچه (قابلیتی پر اهمیت، چون طبقۀ اجتماعی افرادی که به عنوان مدل نقاشی در برابر او قرار می گرفتند، فقط با تعیین جنس جامه هایی که بر تن داشتند مشخص می شد)، به زودی به عنوان هنرمند متخصص نقاشی پورتره نه تنها در نیواینگلند، بلکه در تمامی مستعمرات  آوازه یافت.

آپدایک گفت،  آثاری که "به تصویر کشیدن آمریکا" را تشکیل می دهند، شامل یکی از پورتره های کوپلی متعلق به سال 1768، و از یک نقره کار موفق اهل بوستون موسوم به پل ریور است ، که نام او به لطف شعری از [هنری وادز ورت] لانگفلو، در افسانۀ انقلاب آمریکا طنین انداز شد. این تنها اثر کوپلی از فردی بدون کت و تنها با پیراهن است، و ... آن چه ریور در این نقاشی به آن می اندیشد، حتما ً سواری نیمه شب هشت سال بعد نبوده، بلکه ادامۀ کار فردایش است، کار نقره، حکاکی استادانه به روی آن و بعد برق انداختن کار.

کوپلی بعدا ً برای کسب مهارت در سبک نقاشی انگلیسی به لندن نقل مکان کرد، و هر چند از کار او در انگلستان ستایش می شد، هرگز موفقیت هایی که در زادگاهش کسب کرده بود تجدید نشد. آپدایک می گوید، کوپلی سرزمینی که او را بدون چالش به قلۀ شهرت رسانده بود را ... برای رفتن به انگلستان ، ترک کرد، جایی که برای اثبات هنر خود در آن، پیوسته در تلاش بود. آپدایک گفت، لوید گودریچ، تاریخ شناس هنر گفته است : "آمریکا یکی از بزرگترین هنرمندان خود را از دست داد، تا یک نقاش خوب دیگر به مکتب نقاشی انگلیس اضافه شود."

وینسلو هومر (1910-1836)، 98 سال بعد از کوپلی به دنیا آمد، و او نیز یکی دیگر از اهالی بوستون بود که رویکردی سرشار از قدرت به نقاشی داشت – سبک او در ارائۀ چشم انداز های کوهستانی و صخره ای و صحنه های دریایی، و نیز در به تصویر کشیدن زنان و مردان کارگر که بردباری آن ها نشان از قهرمان بودنشان داشت، کاملا ً آمریکایی بود.

آپدایک گفت، در "به تصویر کشیدن آمریکا" اثری از هومر انتخاب شده است – سرباز سابق در میدان تازۀ جنگ (1865)- که تصویر آن بر روی کلیشۀ چوبی حک شده و در روزنامه ای متعلق به سال 1867، برای تصویر مقاله ای با عنوان "بزرگداشت بازگشت ارتش [از جنگ داخلی آمریکا] از میادین جنگ به عنوان پیروزی جامعۀ دموکرات" ، مورد استفاده قرار گرفت.

هومر نیز نسبت به تأثیرات خارجی در زمینۀ نقاشی مصون نبود، اما در برابر گرایشاتی توانست مقاومت کند، مانند جنبش هنری پیشا-رافائلی، که بر چهره های تصنعی و رنگ های زنده تأکید داشت. هومر از رنگ های ملایم و از حرکت های آزاد قلمو برای انتقال تنش های دینامیک استفاده می کرد. آپدایک گفت، صحنه های دریایی او نیز تصاویری سرشار از تلاطم و اقتدار را  منتقل می کنند و باز حرکت قلموی او نشان دهندۀ بی اعتنایی او به استفاده از رنگ است و هنرمند کوشش نمی کند کار دشوار قلمو را با رنگ بپوشاند.

آپدایک اضافه کرد، ما از طریق به کار گرفتن رنگ سفید در آثار دریایی هومر که آن را برای نشان دادن تلاطم آب اقیانوس به کار می گیرد، شاهد حرکت آب و در عین حال تلاش نقاش هم هستیم. این قطعه رنگ های کف آلود که بازتاب تلاطم پرخروش دریا است، هم پدیده ای طبیعی را منعکس می کند و هم نمونه ای از استادی نقاش در استفاده از رنگ بر روی بومی است که گویی مرزی نمی شناسد.

ساخت هویت: گذشته به عنوان  پیش درآمد

 آپدایک از هنرمندان متعدد و برجستۀ دیگری هم در "به تصویر کشیدن آمریکا" یاد کرد، مانند گرنت وود، که نقاشی رنگ و روغن او با عنوان سواری شبانۀ پل ریور (1931) منظره ای از دلاوری های ریور را از بالا نشان می دهد که با رنگ و بوی هزل آمیخته است؛ زیرا دهکده مانند اسباب بازی نقاشی شده ... و مرکب ریور از بالا شبیه به یک اسب چوبی گهواره ای است. نقاشی دیواری توماس هارت بنتون متعلق به سال 1975 و با عنوان منشأ موسیقی کانتری نیز همین حال و هوا را دارد و با خطوط معمولا ً نازک و آشفتۀ بنتون تصویر شده است. به عقیدۀ آپدایک، ارائۀ این آثار در قالب تصاویر کارتونی اما صمیمی، در عین این که قصد مطرح کردن تصویری از آمریکا را ندارند، اما نشانۀ تأیید اسطوره های ملی و داستان های تخیلی هستند.

آپدایک گفت، عکس سال 1919 واکر اوانز از پل بروکلین، این پل را به عنوان یکی از عجایب مهندسی جلوه گر می سازد که خطوط آن، مانند قوس های نوک نیز یک کلیسای گوتیک، در برابر نیروی جاذبه مقاومت می کنند، نشان دهندۀ صنعتی شدن آمریکا است. بر خلاف صحنه های ساده در نقاشی های نورمن راکول که سال های سال روی جلد ساندی ایونینگ پست را به خود اختصاص داده بود. راکول به دلیل عرضۀ ارزش های اصلی جامعۀ آمریکا در آثارش، یکی از محبوب ترین چهره های جهان نقاشی آمریکا تلقی شد؛ غالب نقاشی های او مانند عکس های شرح داری هستند که گرما، صمیمیت و طنز آمریکایی ها را در همۀ ابعاد زندگی منعکس می کنند.

آپدایک با اشاره به نقاشی رنگ و روغن او با عنوان آزادی بیان (1943)  که روی آن اثری از جای قلمو دیده نمی شود و یاد کردن از آن به منزلۀ یکی از استادانه ترین روش های نقاشی، حق این نقاش را ادا کرد. در این نقاشی نمادین، که به پاس دموکراسی کشیده شده، توجه همگان به چهره ایست که در مرکز قرار دارد، مردی که برای گفتن سخنان خود در شورای شهر، برخاسته است.

آپدایک گفت، راکول نیز مانند کوپلی، ارزش زیادی برای مشتریانش قائل بود، مخصوصا ً پست و میلیون ها خوانندۀ آن، و همیشه با کمی رنگ و بوی کاریکاتور که نقاشی را زنده می کرد، و یا در کار های متأخرش با پرداختن به جزئیات بیشتر، آن ها را بیش از آن چه که باید، راضی نگه می داشت.

با بازگشت مجدد به قرن هجدهم، آپدایک به ستایش از آثار جیلبرت استوارت و خصوصا ً پرترۀ لانسداون جورج واشنگتن (1796) پرداخت، که اولین رییس جمهور آمریکا مدل زندۀ او بود. واشنگتن با فراک مشکی و شلوار سه ربعی تصویر شده است و حالت او بدون شک منعکس کنندۀ اعتبار او در میان همقطاران خود است. این یک تصویر تمام قد و با شکوه از فردی است که پدر این کشور محسوب می شود. آپدایک گفت، پورترۀ لانسداون به قدری با شکوه و شیوۀ نقاش آن گویاست، که می تواند مناسب یک شاه باشد.

این آثار هنری به همراه تعدادی دیگر که در مجموعۀ "به تصویر کشیدن آمریکا" قرار دارند، توسط نازک طبعی جاناتان ادواردز (1758-1703) یکی از متکلمان دوران استعمار، که آپدایک برای انتخاب موضوع سخنرانی خود از نوشته های او الهام گرفت، به یک دیگر ارتباط می یابند. آپدایک نتیجه گیری کرد که ادواردز " در زیبایی و روشنای امور، در پی پیوندی با عالم بالا بود.  هنرمندان آمریکایی که در قاره ای به دنیا آمده بودند که فاقد موزه یا مدارس هنری بود، از طبیعت به عنوان تنها معلم خود، و از وضع و حال آن به عنوان مطالعات خود استفاده کردند."

آپدایک گفت، در چنین محیطی که مستعمره نشینان مجبور بودند نهاد ها و جامعۀ خود را از صفر آغاز کرده و آن را بنا نهند، هنرمندان برای تشخیص دیدنی ها در جهانی تازه که گویی آشفتگی و خلأ آن را احاطه کرده باشد،  همیشه به سوی تجربه گرایی سوق یافته اند.

برای اطلاعات بیشتر درمورد برنامۀ "به تصویر کشیدن آمریکا" به تارنمای NEH مراجعه کنید.

http://picturingamerica.neh.gov

پايان متن