01 می 2008
شهر کانزاس میراث جاز خود را جشن میگیرد
موزه جاز آمریکا بازدید کنندگان بسیاری را از سرتاسر جهان جذب میکند
آغاز متن
نوشته کاترین مک کانل – عضو هیأت تحریریه .
شهر کانزاس (میسوری ) – شهر کانزاس در دهه های 1920 تا 1930 کانون پرشوری برای جاز شمرده می شد و کسانی مانند کانت بیسیی ، چارلی پارکر ، مری لو ویلیامز و بزرگان دیگردر آنجا برنامه اجرا می کردند
تارنمایی که به جاذبه های شهر می پردازد می نویسد: "اگر چه نیواورلئان محل تولد جاز بود ، موسیقی آمریکا در شهر کانزاس رشد کرد."
موزه آمریکایی جاز که در محله تاریخی قرن هجدهمی واین در شهر کانزاس واقع شده است ، بازدید کنندگان را از سرتاسر جهان برای شناخت فرهنگ غنی آمریکا در زمینه جاز یا شنیدن موسیقی زنده در باشگاه جاز به خود جلب می کندچنانکه در تارنمای موزه آمده است، "در این محل سالانه چندین نمایشگاه هنری برگزار می شود که از جاز ، بیسبال و زندگی آمریکایهای سیاه پوست الهام گرفته اند.
این موزه بر میراث جاز شهر کانزاس تاکید دارد اما در عین حال بازدید کنندگان مطالب زیادی در مورد این هنر منحصر به فرد می آموزند. این مطالب اطلاعاتی را از خاستگاه موسیقی کلیسایی سیاه پوستان آمریکا وترانه های دوره برده داری گرفته تا خلاقیت های هنرمندان معاصر دربر می گیرد.
جاز سبک های متنوعی مانند، بلوز ، رگ تایم ، دیکس لند ، سوینگ ، بی باپ ، اسکت ، فیوژن ، آفریقایی -کوبایی ، برزیلی و غیره را شامل می شود. شهر کانزاس به خاطر شیوه پر پیچ و تاب جاز خود بر اساس آهنگهای بلوز از معروفیت برخودار است.
بازدید کنندگان موزه استادان جازی را که "کارهایی استثنائی در مورد شکل و صداهای جاز ارائه داده اند می شناسند. زیرا موسیقی جاز که به نظم جدی ، خلاقیت فی البداهه و شور تحرک ملازمه دارد.
بر اساس فیلمی که برای بازدید کنندگان نمایش داده می شود " در دهه 1930 ، اکثر افرادی که در زمینه جاز فعالیت داشتند از شهر کانزاس برخاسته بودند."
شرلی هورن، خواننده و نوازنده پیانو در فیلم می گوید "من آنچه را که می نوازم می خوانم و آنچه را احساس می کنم می خوانم"
مکس روچ، نوازنده طبل ، می افزاید "جاز چیزی است که با لحظه ها در پیوند است."
این موزه نوازندگانی افسانه ای را از قبیل چارلی "برد" پارکر ) آهنگساز و نوازنده ساکسفون متولد شهر کانزاس و یکی از موثرترین نوازندگان جاز در تاریخ) ، کاونت بیسی (نوازنده پیانو ، رهبر گروه و آهنگساز) ، مایلز دیویس (نوازنده ترومپت و رهبر گروه) ، و اِلاّ فیتزجرالد " اولین بانوی آواز" ، (که بعنوان یکی از موثرترین خوانندگان جاز در قرن بیستم به شمار می آید) معرفی می کند. فیتز جرالد مدال ملی هنر و مرکز افتخارات کندی را به خود اختصاص داده است.
موزه همچنین مسیرحرفه ای دیزی گیلسپای، نوازنده ترومپت ، خواننده و رهبر گروه را به بعرض نمایش می گذارد. در دهه 1980 ، گیلسپای رهبری ارکستر سازمان ملل را بعهده داشت و همانند.فیتز جرالد مدال هنر و جایزه مرکز افتخارات کندی را دریافت کرد.
بسیاری ازنوازندگان جاز در آغاز از سیاه پوستان بودند با اینحال طبق گفته موزه "اغلب نوازندگان سیاه در کشور خود [آمریکا] از تبعیض رنج می بردند. در دهه 1940 بعضی از آنها نوازندگی را در نقاطی از اروپا که با آنها رفتار بهتری می شد، شروع کردند .
بنا به اظهارمسئولان موزه، ، لوئیس ساتکرنو آرمسترانگ، خواننده و نوازنده مشهور ترومپت از تعدادی از کشورها دیدن کرد و این دیدارها معمولا با حمایت مالی وزارت امور خارجه ایالات متحده صورت می گرفتند.
به گفته رهبر گروه میچ میلر، که او هم در موزه معرفی می شود ، در روزهای نخستین ضبط موسیقی ، نوار تنها وسیله ضبط اجراها بود . اما امکان ویراستاری نوار وجود نداشت ، بنابراین اجرا به همانگونه ضبط می شد باقی میماند، بدین معنی که هیچ بخشی از آن حذف نمی شد.
علاوه بر نمایشگاههای تعاملی که در آنها مردم می توانند آلات موسیقی و روشهای مختلف نواختن ملودی و هارمونی را تجربه کنند ، موزه برنامه های قصه سرایی تعاملی نیز ارائه می کند که طی آنها کودکان با عناصر جاز آشنا می شوند.
به گفته دنیس وینسلت ، از کارشناساان آموزشی موزه ، " تاریخ موسیقی آینه تمام نمای تاریخ جهان است. ریتم (که همان ضربه های مکرر است ) با ریاضیات ارتباط دارد. موسیقی به تیز شدن شنوایی کمک می کند و کودکان را از نظر شنوایی برای گوش کردن به معلمان و درسهایشان آماده می سازد."
این موزه برنامه های آموزشی دیگری نیز از جمله، برنامه ای که در آن شرکت کنندگان رابطه بین جاز و کلمات را می آموزند و نیز برنامه ای که در آن از اجراهای جاز برای درمان شهروندان سالمند استفاده می شود، ارائه می کند.
موزه همچنین اتاقی به اسم اتاق آبی دارد که مانند محل های اجرای در باشگاه های شبانه دهه 1930 ، طراحی شده است. تئائر معرف به "جم" Gem Theatre در آن طرف خیابان واقع است. این تئاتر نمایی دارد که به سبک سال 1912 بازساز ی شده و مرکز نوینی را برای هنرهای نمایشی با 500 صندلی در خود جای داده است. این فضا ها مکان هایی را برای قدردانی و شناسایی استعدادهای محلی و ملی جاز فراهم آورده اند.
برای اطلاعات بیشتر مراجعه کنید به:
. America Savors Its Music During Jazz Appreciation Month “ و “ Jazz, America’s ‘Best Ambassador,’ Breaks Down Barriers. ”
وDiversity-The Arts.
پايان متن
