23 جون 2008
ترنتون دایل هنکاک
ترنتون دایل هنکاک (متولد 1974، اوکلاهما (255)، اوکلاهما) در ‘آموزشگاه هنری تیلور’ (256) در ‘دانشگاه تمپل’ (257)، فیلادلفیا، پنسیلوانیا (کارشناسی ارشد هنری، 2000)، ‘دانشگاه ای اند ام تگزاس’ (258)، کامرس (259) (کارشناسی هنری، 1997) تحصیل کرده است. او برنده های جایزه های بسیاری بوده، از جمله بورس تشویقی از ‘بنیاد جون میچل’ (260)، نیویورک (1999)؛ ‘بورس تحصیلی اسکوهگان کامیل هنکس کازبی برای هنرمندان آفریقایی – آمریکایی’ (261)، مین (1997)؛ و ‘جایزه آرک و آن جیلز کیمبرو’ (262) از ‘موزه ی هنر دالاس’ (263)، تگزاس. هنکاک در سن بیست و پنج سالگی یکی از جوانترین هنرمندانی شد که در ‘نمایشگاه دوسالانه ویتنی’ (264)، ‘موزه هنر آمریکایی ویتنی’ (265)، نیویورک (2000) شرکت کرد. او نمایشگاه هایی انفرادی نیز برگزار کرده است، در ‘موزه هنر معاصر’ (266)، نورث میامی (267)، فلوریدا (2003)؛ ‘جیمز کوهان گالری’ (268)، نیویورک (2003)؛ ‘دان اند براون کانتمپرری’ (269)، دالاس، تگزاس (2002)؛ و ‘موزه هنر معاصر’، هوستون، تگزاس. آثار هنکاک در قالب نمایشگاه های گروهی بسیاری به نمایش درآمده، و در مجموعه های موزه ای متعددی نگه داری میشوند، از جمله ‘موزه هنر بروکلین’ (270)، نیویورک؛ ‘موزه هنر دالاس’، تگزاس؛ ‘موزه هنرهای زیبا’ (271)، هوستون، تگزاس؛ و ‘موزه هنر آمریکایی ویتنی’. هنکاک در هوستون زندگی و کار میکند.
‘من از آت و آشغال هایی که این ور و آن ور پیدا میکنم الهامات زیادی میگیرم، خواه لباس های زنانه ای که از توی سطل لباسشویی های خودکار برمیدارم، خواه چیزی که میبینم کنار جاده افتاده و آنقدر جذبم میکند که مجبور میشوم ماشین را نگه دارم و آن را بردارم و توی صندوق عقب بگذارم. چیزی که رها شده جاذبه ای دارد که برای من یکی خیلی خوشایند است. اما در مورد چیزهایی که مردم دور میندازند ... آن ها اغلب این چیزها را دور میندازند چون کهنه شده اند. من این اشیائی را که برای آن ها قدمت دارند، که تاریخ آشکاری پشت سر خود دارند، مشاهده میکنم. عاشق میشوند، از آن بیزار میشوند، دوباره عاشقش میشوند، و در نهایت کنارش میگذارند. این اشیا قصه های زیادی برای گفتن دارند. و اغلب وقتی دور انداخته میشوند و شما بین آت و آشغال ها پیدایشان میکنید، جلوه محوی از آن چه را که یک وقتی بودند با خود دارند. و بعضی وقت ها هم خیلی جالب توجه و مهیج است که ببینید چه بر سر این اشیا آمده است. و به همین خاطر است که من آن ها را برمیدارم و بعد قصه های خودم را درباره شان سر هم میکنم.’
