27 جون 2008

فیلمهای بین المللی بیشتری در در جشنوارۀ فیلمهای مستند ایالات متحده به نمایش در می آیند

فستیوال سیلورداکس از مستند سازان سراسر جهان تقدیر می کند

آغاز متن

نویسنده: دیوید مینکلر
گزارشگر ویژه

سیلور اسپرینگ، مریلند –جشنوارۀ فیلمهای مستند سیلورداکس طی شش سالی که از عمرش می گذرد از حومۀ شهر واشنگتن رشد کرده و به ویترین اصلی ایالات متحده برای فیلم سازان غیرداستانی سراسر جهان بدل شده است. جشنوارۀ امسال از همیشه بزرگتر و بین المللی تر بود.

با حضور 108 فیلم از 63 کشور، سیلورداکس دو روز به برنامه اش افزود (16 تا 23 ژوئن) و با تقسیم جایزۀ بهترین فیلمش به دو دستۀ ایالات متحده و جهان، از شرکت بیشتر فیلم سازان خارجی استقبال کرد.

پاتریشیا فینران، مدیر جشنواره گفت: "با گسترش جوایزمان و افزودن رقابت جهانی، ما شناخت و تحسین بیشتری نسبت به فرهنگ جهانی نشان می دهیم."

جایزۀ بهترین فیلم خارجی به "جراح انگلیسی" به کارگردانی جفری اسمیت تعلق گرفت. این فیلم داستان هنری مارش، جراح مغز و اعصاب است که به مدت 16 سال هر ساله چندین ماه را در اوکراین به جراحی مغز می پردازد. یادبود ویژۀ هیأت داوران به "مسابقۀ سرخ" اثر چائو گان تعلق گرفت که تمرینات طاقت فرسای ژیمناستیک کودکان کودکستانی را در پشت پردۀ المپیک تابستانی 2008 بیژینگ به تصویر می کشد.

فیلم برندۀ ایالات متحده "باغ" اثر اسکات همیلتون کندی بود که در مورد مبارزه برای نجات یک باغ محلی در یک محلۀ زنگار گرفتۀ لس آنجلس است. " آشفتن آب" اثر کیمبرلی رابرتز که پیامدهای توفان کاترینا در نیواورلئانز را به تصویر می کشد، دیپلم افتخار را دریافت کرد.

سیلورداکس یک همکاری سالانه میان انستیتوی فیلم آمریکا (AFI) و کانال دیسکاوری است. بیشتر فیلمها در سالن سیلور تیتر AFI در سیلور اسپرینگ در مریلند به نمایش در می آیند، ولی این فستیوال چند سالن نمایش را برای پاسخ به تقاضای بیشتر به آن افزوده است. در سال 2008، سیلورداکس بیش از 22,000 تماشاگر را به خود جلب کرد که بیشترین تعداد تا این تاریخ است. امسال بیست کشور بیشتر از سال 2007 فیلم به این جشنواره فرستادند.

یان زابیل، کارگزدان آلمانی، جایزۀ بهترین فیلم کوتاه را برای فیلم "قطره در این مورد چه می تواند بداند؟" دریافت کرد که کارگران سرایداری که خارج از آلمان زاده شده اند و در رایشتاگ (مجلس) کار می کنند را بررسی می کند. کارگردان ژاپنی مگومی ساساکی جایزۀ تماشاگران را برای فیلم "هرب و دوروتی" به خانه برد که داستان یک زوج کارمند در منهتن را به تصویر می کشد که مجموعه ای از آثار هنری معاصر را در سطح جهانی جمع آوری کرده اند.

دیگر برندگان، دیدی به گسترۀ وسیعی از موضوعات را ارائه دادند، مانند یک خیاط پاکستانی در بارسلون اسپانیا ("خیاط" اثر اسکار پرز)؛ یک سرباز کودک سابق در اوگاندا که به آمریکا مهاجرت کرده و بوکسور شده است ("رویای قاسم" اثر کیف دیویدسون)؛ جنبش ضد جنگ یک زن لیبریایی ("دعا کنید که شیطان به جهنم بازگردد"اثر جینی رتیکر)؛ سفری به آفریقا در جستجوی ریشه های بانجو ("قلبت را به زمین بیانداز" اثر ساشا پالادینو)؛ مردی که خانه اش در لندن را پر از پرنده کرده است ("طبقۀ همکف سمت راست" اثر مارلین شیوت راسموسن)؛ و تجارت حیوانات عجیب ("فیل در اتاق نشیمن" اثر مایکل وبر).
به یک مقاله مربوط مراجعه کنید.
http://www.america.gov/st/env-english/2008/June/20080616142333mlenuhret0.8286859.html

تماشاگران برای فیلمهای بین المللی

سیلورداکس برای فیلم سازان بین المللی این امکان را فراهم می کند که با تماشاگران آمریکایی ارتباط برقرار کنند و در برخی موارد از آزادی بیانی بیشتر از آنچه که در کشورهای خودشان وجود دارد سود ببرند. برخی از فیلمها شانس کمی برای نمایش داده شدن در کشورهای خودشان دارند و یا اصلاً نمایش داده نمی شوند. دو مورد از این فیلمها، به گفتۀ کارگردانهای خودشان، عبارتند از" فوتبال مخفی" اثر کارگردان ایرانی الاصل آیت نجفی و" میدان کالینووسکی" اثر یوری خاشچاواتسکی کارگزدان اهل بلاروس.

نجفی، که این فیلم را به طور مشترک با دیوید آسمان از آلمان کارگردانی کرده است، به تماشاگران حاضر در نمایش فیلم گفت که وی "فوتبال مخفی" را تحت محدودیتهای شدید از جانب مقامات ایران ساخته است. این فیلم یک بازی دوستانۀ فوتبال میان یک تیم فوتبال زنان ایران و یک تیم زنان از آلمان را به تصویر می کشد. به دلیل قوانین سخت ایران، این تیم هرگز مسابقه نداده بود و فقط تمرین کرده بود. این مسابقه در سال 2006 در استادیوم آرارات تهران با حضور حدود هزار تماشاچی زن انجام شد؛ درهای استادیوم به روی مردان بسته بودند. نجفی گفت که مقامات از قبل به وی گفته بودند که فیلم حاصل هرگز در ایران به نمایش در نخواهد آمد.

نجفی در مصاحبه ای با رادیوی عمومی ملی گفت: "ما در" فوتبال مخفی" نشان می دهیم که وضعیت زنان در ایران واقعاً بد است. ... محدودیتها بسیار شدید هستند، ولی همچنین نشان می دهد که زنان ایران بسیار قوی هستند و به مبارزه علیه شرایط ادامه می دهند."

میدان کالینوفسکی انتخابات ریاست جمهوری سال 2006 بلاروس را به تصویر می کشد که طی آن 50,000 تظاهر کننده میدان اکتبر، میدان اصلی مینسک، را پر کردند تا منتظر نتیجۀ انتخابات بمانند. این جمعیت شمارش نهایی آرا را هو کردند و طی سه شب و روز بعد که پرزیدنت ویکتور لوکاشنکو قصد برگزاری جشن انتخاب مجددش را داشت، میدان را اشغال کردند؛ آنها این میدان را به افتخار یک قهرمان بلاروسی قرن نوزدهم، میدان کالینوفسکی نامیدند.

خاشچاواتسکی برای پوشش دادن وقایع از فیلمبرداران موافق مورد تایید استفاده کرد. وی از ترس اینکه وی و آنها دستگیر شوند، نمی توانست نزدیک آنها بایستد و یا مستقیماً با آنها ارتباط برقرار کند. (نام آنها در پایان فیلم به عنوان "کسانی که باید ناشناس بمانند" ذکر شده است). این فیلم – که خاشچاواتسکی آن را با طنزی گزنده روایت می کند – تظاهر کنندگان را نشان می دهد که توسط مقامات مورد ضرب و شتم واقع می شوند و دستگیر می شوند. این فیلم به استونی قاچاق شده و در آنجا سرهم شده و به پایان رسیده است.

خاشچاواتسکی به تماشاگران سیلورداکس گفت که مخالفت در بلاروس اکنون پس از انتخابات (که ناظران بین المللی آن ار غیرعادلانه خواندند) فرو نشسته است، ولی وی می خواهد که کسانی که روحیه شان را از دست داده اند ببینند که تظاهر کنندگان چه کردند. وی فیلمش را با این کلمات به پایان می برد: "این میدانی است که آنها آن را به نام قهرمان محبوبشان خواندند ... در دقایق شاد مخالفت با دروغ، بدبینی و خشونت. آنها در این میدان قیام کردند و این برای همیشه باقی خواهد ماند. همیشه و در همۀ اعصار، مردم در آرزوی آزادی بوده اند و آن را به دست آورده اند. ولی تنها پس از مبارزه برای آن و به چنگ آوردنش."

اطلاعات بیشتر در مورد سیلورداکس در تارنمای این جشنوراه در دسترس است.
http://silverdocs.com

به یک مقاله مربوط مراجعه کنید.
http://amlife.america.gov/amlife/arts/film.html

پايان متن