15 جولای 2008

دولت و فیلم های سینمایی

آغاز متن

بر خلاف بسیاری از کشور های دیگر که دولت بر برنامه های فرهنگی، از جمله سینما نظارت دارد، در ایالات متحده اداره ای دولتی یا وزارت خانه ای که بر صنعت فیلمسازی نظارت داشته باشد، وجود ندارد. با این حال، دولت از راه های مختلف در صنعت تجاری فیلمسازی دخالت دارد.

تولید فیلم

در ایالات متحده، معمولا ً فیلم ها از سوی دو منبع تهیه می شوند: استودیو های بزرگ، که هر ساله به تهیه و ساخت فیلم و برنامه های تلویزیونی متعدد می پردازند، و فیلمسازان مستقل که، شامل دانشجویان رشته های سینما و فیلمسازان با تجربه میشود. گاهی فیلمسازان مستقل از طریق کمک هزینه های دانشگاهی یا شورا های هنری و انسان شناختی از حمایت های مالی دولت های محلی، ایالتی یا فدرال به طور غیر مستقیم برخوردار می شوند، اما غالبا ً کمک های مالی از سوی سرمایه گذاران خصوصی یا ازطریق سازمان های انسان دوستانه صورت می گیرد که حامی هنر و یا موضوعی که در فیلم مطرح شده، هستند.

با اینکه  وزارتخانه ای برای فیلم های سینمایی وجود ندارد، اما در عین حال، تعداد زیادی از ادارات دولتی با صنعت فیلمسازی تعامل دارند. از آن جا که انتخاب منطقه فیلم ها در بر دارندۀ امتیازات اقتصادی، مانند ایجاد شغل، اعتلای جذابیت های گردشگری، یا نمایش جنبه های مثبت محل است، ادارات و دفاتر سینمایی دولتی، در سطوح محلی و ایالتی، از ساخت فیلم ها حمایت به عمل می آورند. در مواقعی که به علت فیلمبرداری، در عبور و مرور شهری اختلالی ایجاد شود، یا در صورت نیاز به استفاده از ساختمان های دولتی یا تدابیری خاص، این ادارات به فیلمسازان کمک ها لازم را می کنند.

به همین شکل، نهاد های دولتی، مخصوصا ً شاخه های نظامی، دارای دفاتری هستند که از طریق آن به فیلمسازان در هماهنگی و استفاده از تسهیلات، تجهیزات و حتی پرسنل کمک می کنند. به عنوان مثال، برای فیلمسازان مشکل است یک ناو هواپیما بر عین مدل واقعی آن بسازند یا افرادی را به عنوان سیاهی لشکر بیابند که در پس زمینۀ فیلم درست مانند سربازان واقعی، ملوانان، یا هوانوردان، یا تفنگداران دریایی جلوه کنند (که طرز آرایش موها، آمادگی جسمانی، و حالت بدنشان با هنرپیشگان عادی فرق دارد). ارتش مایل است تسهیلات خود را در یک چارچوب معقول و برای پروژه های تأیید شده در اختیار فیلمسازان قرار دهد، ودر هر بخش از ارتش دفتری برای رسیدگی به این امور وجود دارد. سایر بخش های دولت نیز به فیلمسازان اختیار می دهند تا  از فضا های عمومی و بنا ها و پارک ها استفادۀ لازم را به عمل آورند.

سال ها قبل، دولت آمریکا دست به ساختن چند فیلم سینمایی زد و در ساخت فیلم هایی جهت تقویت روحیۀ عموم در هنگام جنگ، با هالیوود همکاری نزدیکی داشت. گرچه، از بعد از جنگ جهانی دوم، این برنامه ها به دلایل صرفه جویی در بودجه و سایر مسائل اساسی، کنار گذاشته شد. یک مورد استثنایی در آن دسته از ادارات دولتی که با مخاطبان خارجی سروکار دارند، وجود داشته است. مثلا ً آژانس اطلاعاتی ایالات متحده، سال ها به ساختن فیلم هایی برای نمایش در خارج و تکمیل برنامه های آموزشی خود اشتغال داشت . یکی از این دست فیلم ها، جان ف. کندی: سال های روشنایی، روز طبل ها نام داشت که برای بزرگداشت این رییس جمهور و بعد ازدرگذشت او ساخته  و حتی برندۀ جایزۀ اسکار بهترین فیلم مستند شد. این آژانس در حال حاضر بخشی از وزارت امور خارجه بوده و دیگر به ساختن فیلم اشتغال ندارد.

سانسور

زمان هایی، به ویژه طی جنگ جهانی دوم، یعنی هنگامی که امنیت ملی مسئله ای حائز اهمیت بود،  برخی اطلاعات نباید به طور گسترده انتشار می یافت، اما به طور کلی، دولت در امر سانسور هیچ گونه دخالتی نداشته است. برای ایجاد هماهنگی میان آزادی بیان و رفاه عمومی جامعه، صنعت فیلمسازی کشور استاندارد هایی را به صورت سیستم رده بندی در مورد انواع فیلم ها به کار می برد (G یعنی فیلم های مناسب عموم، R یعنی فیلم های مناسب تعداد محدودی از بینندگان، و رده بندی های دیگر) که ممیز صنعت فیلمسازی و نه ممیز دولت، آن را برای آسایش بیشتر بینندگان و والدین، و اطلاع صاحبان سینما از محتوای جنسی، خشونت آمیز یا زبان نامناسب فیلم، معین می کند.

توزیع فیلم

امروز، بغیراز چند مورد استثنایی، فیلم هایی که در ایالات متحده تولید و ساخته می شود، از طریق کانال های تجاری که تحت کنترل بازار هستند، در داخل و خارج کشور توزیع می گردد. در صورتی که فیلمی مورد توجه تماشاگران قرار نگرفته و از فروش خوبی برخوردار نباشد، بعد از زمان اندکی که روی اکران باقی ماند، به سرعت جای خود را به فیلم دیگری ، که امید قروش بیشتری را دارد،می دهد. در نیمۀ اول قرن بیستم، دولت ازصادرنمودن فیلم های حاوی رؤیای آمریکا به خارج از کشور حمایت می کرد. اکنون این تلاش ها کاهش یافته و فعلا ً به دفتر کوچکی در وزارت امورخارجه خلاصه شده که مثلا ً به سفارتخانه های آمریکا در نقاط مختلف جهان، برای دسترسی به فیلم های تجارتی و پخش آن ها برای بینندگان محلی، کمک می کند؛ و این کار معمولا ً با موافقت و همکاری یکی از مسئولان محلی ، مانند وزیر فرهنگ یا یکی از دانشگاه ها صورت می گیرد. به این ترتیب، دولت آمریکا از برگزاری جشنواره های سینمایی و برنامه های دیگر محلی حمایت می نماید.

برگرفته از شمارۀ ژوئن 2007 نشریۀ الکترونیکی آمریکا.

پايان متن