15 جولای 2008
دولت و فیلم ها
برخلاف کشور های دیگر که دولت بر برنامه های فرهنگی، من جمله سینما، نظارت می کند، در ایالات متحده دفتر یا اداره ای برای نظارت بر صنعت فیلمسازی وجود ندارد. با این حال، دولت از راه های مختلف در صنعت تجاری فیلمسازی دخالت می کند.
تولید فیلم
در ایالات متحده، فیلم ها معمولا ً از دو منبع سرچشمه می گیرند: استودیو های بزرگ که سالانه مشغول تهیه و ساخت فیلم و برنامه های تلویزیونی متعددی هستند، و فیلمسازان مستقل، شامل دانشجویان رشته های سینما و فیلمسازان با تجربه. گاهی فیلمسازان مستقل – از طریق کمک هزینه های دانشگاهی یا مؤسسات هنری و انسان شناختی - از حمایت های غیر مستقیم مالی دولت های محلی، ایالتی یا فدرال برخوردار می شوند، اما غالب اوقات کمک های مالی از سوی سرمایه گذاران خصوصی یا توسط سازمان های انسان دوستانه که مشتاق ترویج هنر و یا ترویج موضوعی که در فیلم مطرح شده می باشند، صورت می گیرد.
در حالی که وزارتخانه ای برای فیلم وجود ندارد، تعداد زیادی از ادارات دولتی با صنعت فیلمسازی تعامل دارند. در سطوح محلی و ایالتی، ادارات و دفاتر سینمایی دولتی از انتخاب لوکیشن محلی فیلم ها حمایت به عمل می آورند زیرا حاوی امتیازات اقتصادی، مانند ایجاد شغل، اعتلای دیدنی های گردشگری، یا نمایش محل در چارچوبی مثبت است. این ادارات به فیلمسازان کمک می کنند در مواقعی که به علت فیلمبرداری ممکن است در عبور و مرور شهری اختلالی ایجاد شود، یا برای استفاده از ساختمان های دولتی یا در صورت نیاز به تدابیری خاص، با نیرو های پلیس و غیره همکاری کنند .
به همین شکل، نهاد های دولتی، مخصوصا ً شاخه های نظامی، دفاتری دارند که از طریق آن به فیلمسازان در هماهنگی و استفاده از تسهیلات، تجهیزات و حتی پرسنل نظامی کمک های لازم را می کنند. به عنوان مثال، برای یک فیلم ساز مشکل است یک ناو هواپیما بر کاملا ً شبیه به مدل واقعی بسازند یا سیاهی لشکر هایی بیابد که در پس زمینۀ فیلم درست مانند سربازان واقعی، ملوانان یا هوانوردان، یا تفنگداران دریایی باشند (که طرز آرایش موهایشان، آمادگی جسمانی، و حالت بدنشان متفاوت بوده و با هنرپیشگان عادی فرق دارد). ارتش مایل است تسهیلات خود را به طور منطقی و برای پروژه های تأیید شده در اختیار فیلمسازان قرار دهد، و هر بخش ارتش دفتری برای رسیدگی به این اموردارد. سایر بخش های دولت نیز به آن ها اختیار استفاده از فضا های عمومی و بنا ها و پارک ها را می دهند.
سال ها قبل، دولت آمریکا دست به ساختن چند فیلم سینمایی زد و در ساخت فیلم هایی جهت تقویت روحیۀ عموم در هنگام جنگ، همکاری نزدیکی با هالیوود داشت. گرچه، از زمان جنگ دوم جهانی ، این برنامه ها به دلایل صرف بودجه و مسائل اصولی، کنار گذاشته شد. یک استثنا در مورد کار ادارات دولتی که با مخاطبان خارجی سروکار دارند وجود داشته است. مثلا ً آژانس اطلاعاتی ایالات متحده سال ها فیلم هایی برای نمایش در خارج و تکمیل برنامه های آموزشی خود، می ساخت. یکی از این دست فیلم ها، جان ف. کندی: سال های روشنایی، روز طبل ها نام داشت که برای بزرگداشت رییس جمهور بعد ازدرگذشتش ساخته شد و حتی برندۀ بهترین فیلم مستند اسکار سال 1965 نیز شد. این آژانس که در حال حاضر بخشی از وزارت امورخارجه ایالات متحده است، دیگر به ساختن فیلم نمی پردازد.
سانسور
در دورانی، به ویژه در زمان جنگ جهانی دوم، یعنی هنگامی که امنیت ملی به صورت مسئله ای مهم مطرح بود، برخی اطلاعات نباید به طور وسیع انتشار می یافت، اما به طور کلی، دولت در امر سانسور هیچ گونه دخالتی ندارد. برای ایجاد توازن میان آزادی بیان و رفاه عمومی جامعه، صنعت فیلمسازی کشور خود استاندارد هایی را به صورت سیستم رده بندی در مورد انواع فیلم ها اعمال می کند (G یعنی فیلم های مناسب عموم، R یعنی فیلم های مناسب تعداد محدودی از بینندگان، و رده بندی های دیگر) که ممیز صنعت فیلمسازی و نه دولت، آن را برای آسایش بیشتر بینندگان، والدین و برآورد سینما داران از محتوای جنسی، خشونت آمیز یا زبان نامناسب فیلم، تعیین می کند.
توزیع فیلم
امروزه، بغیر از تعداد معدودی، فیلم هایی که در ایالات متحده تولید و ساخته می شود، از طریق کانال های تجاری که تحت کنترل بازار هستند، در داخل و خارج کشور توزیع می گردد.در صورتی که یک فیلم برای تماشاگران جالب توجه نبوده و فروش خوبی نداشته باشد، مدت کمی روی پرده می ماند و به سرعت جای خود را به فیلم دیگری می دهد. در نیمۀ اول قرن بیستم، دولت از صدور فیلم هایی به خارج از کشور که به نوعی دارای تبلیغات درمورد رؤیای آمریکا در آن بود، حمایت می کرد. این تلاش ها تا حد زیادی کاهش یافته و در حال حاضر به دفتر کوچکی در وزارت امورخارجه خلاصه شده که مثلا ً به سفارت های آمریکا در یافتن فیلم های تجارتی برای پخش در میان بینندگان محلی، کمک می کند که این کار معمولا ً با موافقت و همکاری یکی از مسئولان محلی صورت می گیرد، مانند وزارت فرهنگ یا یک دانشگاه. به این صورت، دولت آمریکا از برگزاری فستیوال های سینمایی و برنامه های دیگر محلی حمایت به عمل می آورد.
اقتباس از شمارۀ ژوئن 2007 نشریۀ الکترونیکی آمریکا.
