13 آگوست 2008

هربلاک، کاریکاتوریست سیاسی قدرتمندان را به سیخ می کشید

کاریکاتورهایی که همزمان درمطبوعات منتشرمی شد بر بینش مردم نسبت به رؤسای جمهوری تآثیر گذارد.

آغاز متن

واشنگتن- هربرت ل. بلاک [1](2001-1909 )، در نظر دوستان و آشنایانش مردی متواضع با رفتاری آرام وملایم بود، اما برای رؤسای جمهوری در دهه های  1930 تا 1990 مانند تازیانه ای بود که از ظرافت طبع خود، رک و راست وبه هزینۀ آن ها استفاده می کرد.

بلاک، که با نام هربلاک، یعنی نام هنری خود که نزدیک به هفت دهه برای امضای کاریکاتور های برجستۀ سیاسی خود در ایالات متحده از آن استفاده می کرد، بهتر شناخته می شود، سه بار (در سال های 1942 و 1954 و 1979 ) موفق به کسب جایزۀ پولیتزر گشت و در سال 1973، زمانی که واشنگتن پست به جنجال واترگیت پوشش خبری می داد، یک جایزه هم به طور مشترک با این نشریه به او اهدا شد. طرح های او راهنمای ضروری  دورنمای سیاسی زمان خودش بود که بعضی خوانندگان را شاد و خرسند می کرد و بعضی را به خشم می آورد. اکنون که آمریکایی ها خود را برای انتخاب چهل و چهارمین رییس جمهور کشور آماده می کنند، گالری نقاشی  مؤسسۀ اسمیتسون نمایشگاهی از کاریکاتور های هربلاک ترتیب داده که انتقادی ترین کارتون های او از 11 رییس جمهوری را به نمایش می گذارد؛ همان هایی که بلاک در زمان تصدی آنان، به کار کاریکاتور اشتغال داشت.

بلاک در سال 1977 گفته بود، کارتون های سیاسی نه گزارش خبری هستند و نه نقاشی  رنگ و روغن. این آثار، صرفا ً وسیله ای برای دست انداختن و سرجای خود نشاندن خودپسندان می باشند.

این نمایشگاه با عنوان رؤسای جمهور هربلاک: سرجای خود نشاندن خودپسندان، با کارتونی متعلق به سال 1938 که پرزیدنت فرانکلین د. روزولت را در موقعیت انباشتن دیوان عالی با کلیۀ حامیان خود به باد تمسخر می گیرد، آغاز می شود و با طرح سال 1998 پرزیدنت بیل کلینتون که در آستانۀ برملا شدن رابطۀ نامشروعش با کارمند کاخ سفید، مونیکا لوینسکی، با بدبختی از میان گل و لای رد می شود، پایان می پذیرد. به گفتۀ سیدنی هارت، تاریخ نویس و مسئول نمایشگاه رؤسای جمهوری هربلاک، 40 اثر کارتونی از میان 14000 طرح هربلاک که در اختیار کتابخانۀ کنگره قرار دارد، برای عرضه در این نمایشگاه انتخاب شدند.

هارت گفت، ما به دنبال کارتون های منفی گرایانه بودیم؛ آن ها از همه قوی تر هستند. بلاک در باره قدرت تفکر منفی یا کارتون اعتقاد داشت که در تقویت احساس مسئولیت مقامات منتخب ... نقش سازنده ای دارند.

حمایت از آدم های فلک زده

بلاک در سال 1946 همکاری خود را با واشنگتن پست آغاز کرد و 55 سال به کار خود در این روزنامه ادامه داد، و تمام استعداد خود را برای دریافت و ارائۀ ویژگی های بارز رؤسای جمهور و همپالکی هایشان به خرج داد. در دهۀ 1950، بلاک تبدیل به سمبلی برای نشریه های مختلف شده بود؛ کارتون های او در صفحۀ سرمقالۀ واشنگتن پست و چندین روزنامه در سراسر کشور به طور همزمان به چاپ می رسید.

این کاریکاتوریست درمورد انتخاب و جهت گیری سیاسی خود بسیار صریح بود: او بیشتر از رؤسای جمهوری دموکرات طرفداری می کرد (هر چند هنگامی که از آن ها ناامید می شد آن ها را در آثارش به چالش می کشید)، و معمولا ً اعتمادی به جمهوریخواهان نداشت. هارت گفت، او عقیده ای به تعادل یا فرق های جزئی نداشت . کارتون های او به لحاظ معنا یا سفید بودند و یا سیاه؛ به ندرت می شد گام هایی از رنگ خاکستری  در آن ها یافت.

هارت گفت، بلاک معمولا ً به کسانی حمله می کرد که کار درست را انجام نمی دادند، و نگرانی برای وضعیت افراد محروم هم یکی از موضوعات معمول در کارهایش بود. او روزولت و [پرزیدنت هری س] ترومن و نیز [پرزیدنت جان ف.. کندی] را ستایش می کرد، اما از اشتباهات آن ها هم غافل نمی شد. او زمانی که پرزیدنت لیندن بی. جانسون بودجۀ مربوط به برنامه های تأمین اجتماعی را به جنگ ویتنام اختصاص داد، با او سر ناسازگاری را آغاز کرد. بلاک در آغاز نسبت به برنامه های اصلاحاتی پرزیدنت جیمی کارتر بسیار خوشبین بود، اما بعدا ً معتقد شد که کارتر قدرت کافی برای پرداختن به مشکلات کشور را ندارد.

این کاریکاتوریست در مورد کلینتون نیز سرخورده شد، و او را غالبا ً درکسوت رهبری بی تصمیم و فاقد قاطعیت در آثارش نشان می داد. بلاک احساس می کرد که کلینتون در عوض به اجرا درآوردن یک دستور کار محدودتر و منسجم تر، قصد دارد برنامه های بسیار متفاوتی را یک جا پیاده کند .

اما بلاک سخت ترین انتقاد های خود را برای رؤسای جمهور جمهوریخواه نگه داشته بود، مخصوصا ً ریچارد م. نیکسون و رونالد ریگان. هارت گفت، او بر اساس تمایل نیکسون به مبارزۀ رودر رو در سیاست های خود، که آن را بسیار ناشایست تلقی می کرد، آنا ً و عمیقا ً از نیکسون بدش آمد. نیکسون درکاریکاتور های هربلاک معمولا ً با یک ته ریش تصویر می شود که به او ظاهری خشن و تبهکارانه می بخشد. گفته می شود نیکسون برای این که به این کاریکاتور شباهت پیدا نکند، روزی دوبار ریش خود را اصلاح می کرده است؛ اما چه فایده، بلاک اعلام کرد که نیکسون دارای "اخلاقیات افراد ته ریش دار" است.

هارت گفت، در مورد ریگان این که، بلاک او را یک آدم کودن خوش اخلاق تلقی می کرد، اما هرگز به مهارت های سیاسی او کم بها نداد. در بسیاری از طرح های هربلاک، ریگان باچهره ای بشاش اما تهی مغز تصویر می شود، و خط مشی او خام و بدون منطق به نمایش درمی آید. هارت گفت، با این حال، بلاک از "استعداد ریگان در قابلیت برقرار کردن ارتباط واهمه داشت".

استعاره های بصری قوی

بلاک برای بازگویی افکارش از استعاره های بصری قوی استفاده می کرد. برای مثال، نیکسون و همپالکی هایش را در حال بالا آمدن از سوراخ فاضلاب می کشید و این امر کنایه از این بود که سیاست های کثیفی را پیاده می کنند. هنگامی که نیکسون به دلیل اتهام وارده برای اختیار دادن به کارمندانش برای رفتن به هتل واترگیت و سرقت مدارک رقبای دموکراتش مورد بازجویی قرار گرفته بود، او نیکسون را در حالی که یک سگ پلیس تنومند، به معنی نیروی عدالت، او را تعقیب می کرد، به تصویر کشید.

هارت گفت، بلاک  تصاویر کتاب آلیس در سرزمین عجایب [رمان لوییس کارول] را نیز بسیار دوست داشت. یکی از کارتون های او متعلق به سال 1977 کارتر را نشان می دهد که بالای درختی رفته و خود را به شکل گربۀ چشایر درآورده است که قابلیت نامرئی شدن داشت و یکی از شخصیت های معروف کتاب آلیس در سرزمین عجایب است. کارتر یک لبخند بزرگ که دندان هایش را نمایان می کند تحویل آلیس مستأصل می دهد که اهداف او را مبنی بر اصلاحات رفاهی، اشتغال دائم و بیمۀ سلامتی که به دست فراموشی سپرده شده، نظاره می کند. شرح این کارتون مستقیما ً از کتاب لوییس کارول گرفته شده: "این بار ، با آغاز از آخر دمش و رسیدن به لبخندش، به تدریج محو شد."

یک کارتون دیگر او متعلق به سال 1984، ریگان را به تصویر می کشد که از روی صفحۀ تلویزیون پیداست و یک تماشاگر تلویزیون که همان آلیس است، قصد دارد با پا گذاشتن به درون تلویزیون به او بپیوندد. شرح این کارتون، "از ورای آیینه"، نشان دهندۀ باور بلاک درمورد این است که جهان بینی ریگان به هم ریخته و مغشوش است.

بلاک، برعکس بسیاری از کاریکاتوریست ها، دارای استقلال کامل در نشر آثارش بود و شاید دلیل این امر، یک سروگردن بالاتر بودن جنبۀ حرفه ای کارش نسبت به بقیه بوده است. (هارت گفت، واشنگتن پست بار ها از انتشار طرح های انتقادی کاریکاتوریست فعلی خود، تام تولز،  در صفحۀ سرمقاله سر باز زده است.) از هنگام مرگ بلاک، هیچ یک از کاریکاتوریست ها چنین بر کار مسلط نبوده اند – و طول سابقۀ کاری آن ها نیز تا به حد او نبوده است. هارت گفت، اول این که روزنامه های عمده هرگز تأثیری که در اواسط قرن بیستم داشتند را دوباره به دست نخواهند آورد، زیرا اکنون باید با اینترنت به رقابت بپردازند.

هارت گفت، سرزندگی طراحی های بلاک، استعاره های قوی او، پیام های روشن او: همۀ این عوامل دست به دست هم داده و تأثیر فوق العاده ای به کار او می بخشید. بلاک معتقد بود که اگر کارتون منعکس کنندۀ نقطه نظرات نباشد، فاقد ارزش است.

رؤسای جمهوری هربلاک: سرجای خود نشاندن خودپسندان روز دوم مه افتتاح و تا 30 نوامبر ادامه دارد.

برای اطلاعات بیشتر دربارۀ نمایشگاه به تارنمای گالری نقاشی ملی مراجعه کنید:

http://amlife.america.gov/amlife/arts/index.html

و نیز انتخابات 2008:

http://uspolitics.america.gov/uspolitics/elections/index.html

پايان متن