03 جولای 2007

موسیقی چهارم ژوئیه، بازتابٔ تاریخ ایالات و تنوع [فرهنگی] است

طیف وسیعی از آهنگسازان بر جشن‌های بزرگداشت این تعطیل سالانه تأثیر گذاشته‌اند

 
Lauren Monsen
USINFO Staff Writer

نوشتهٔ لورن مانسون(1)
عضو هیئت تحریریه


واشنگتن – سرودهای وطن‌پرستانه که به صورت خوراک اصلی جشن‌های روز استقلال آمریکا درآمده‌اند منعکس‌کنندهٔ تاریخ این کشور و سهم مهاجران در فرهنگ متنوع این کشور است. گروهبان مایک رسلر(2)، سرتوپچی، از دستهٔ موسیقی کتابخانهٔ تفنگداران دریایی، می‌گوید که دستهٔ موسیقی نیروی دریایی در کنسرت‌های خود در روز 4 ژوئیه "سرودهایی را گنجانده که معرف طیف وسیع" استعداد آهنگسازی در ایالات متحده هستند. او می‌گوید: "اغلب وقتی که این گروه در کاخ سفید حضور پیدا می‌کند ما با یک دستهٔ مختلط موسیقی جاز همراه هستیم که بیشترموسیقی ‌امروزی اجرا می‌کند.. در عین حال برخی در از قطعاتی که ما اجرا می‌کنیم از فلوت و طبل استفاده می شود که بیشتر یادآور دوران مستعمراتی ایالات متحده است."

کنسرت‌هایی که در اوایل شب و در فضای باز اجرا می‌شوند با آتش‌بازی ادامه پیدا می‌کنند. برای آمریکایی‌ها تصنیف‌های "ستاره‌ها و نوارهاا برای همیشه"، کار جان فیلیپ سوزا(3) و یا "یانکی دودل دندی" کار جورج م. کوهن(4) یادآور خاطرات 4 ژوئیه است.

"پرچم پر ستاره" که (توسط فرانسیس اسکات کی(5)، وکیل/شاعردر 1814 تصنیف و در 1831 به عنوان سرود ملی اعلام شد) بدون استثناء در روز استقلال نواخته می‌شود. ترجیع‌بند هیجان‌انگیز این سرود یادآور مبارزات اولیهٔ این ملت است. کمتر از دو دههٔ پیش، بعد از ظهور اولیهٔ "پرچم پر ستاره"، کشیش ساموئل فرانسیس اسمیت(6) اشعاری غنایی نوشت به نام "کشور من، این تو هستی" که (از سرود ملی بریتانیا "خداوند ملکه را حفظ کند" اقتباس شده است) و این اشعار تبدیل به بخش عمده‌ای از مطالب میهن‌پرستانه شدند.

در اواخر قرن 19، کلاسیک‌های دوران جنگ داخلی به مجموعه سرودهای ماندگار ملی، به ویژه سرودهایی نظیر "آواز جنگ برای آزادی" و "سرود جنگ جمهوری" افزوده شدند.

"آمریکای زیبا" در 1895 به شکل شعر پدیدار شد، این شعر نوشتهٔ کاترین لی بیتز(7)، استاد کالج ولسلی(8) است. در اوایل سالهای 1900 ساموئل آ. وارد(9) برای آن آهنگی ساخت که افزوده شدند محبوبیت ملی پیدا کرد.

سرودهای ملی با ریشه‌های بین‌المللی

طبق گفتهٔ جان ادوارد هس(10)، مسئول موسیقی آمریکا در مؤسسهٔ اسمیتسونین(11)، ذخیرهٔ سرودهای ملی کشور به طور چشم‌گیری در اواخر قرن 19 و اوایل قرن 20 افزایش یافت. هس به USINFOگفت که سوزا (1932-1854) یک آهنگساز آمریکایی از یک مادر باواریایی و پدر پرتغالی بود که به ایالات متحده مهاجرت کردند؛ او معروفترین مارش‌ها در مجموعهٔ موسیقی ایالات متحده را نوشته است. مارش‌های سوزا شامل "ستاره‌ها و نوار‌ها برای همیشه" و " Semper Fidelis " است که نام خود را از شعار لاتینی نیروی دریایی (همواره وفادار) گرفته است.

هس از کوهن (1942-1878) به عنوان سرودنویس دیگری یاد کرد که تأثیر زیادی بر میراثٔ موسیقایی این کشور گذاشته است. کوهن که از تبار ایرلندی است، فرزند بازیگران نمایش‌های واریته بود که به او رقص و آواز آموختند. او در 1904 یک نمایش پرطرفدار در برادوی به نام جانی جونز کوچک(12) نوشت که سرود او یعنی "یانکی دودل بوی" (که بیشتر به نام یانکی دودل دندی شناخته شده است) شامل می شد. سایر کارهای پرطرفدار کوهن شامل این سرودها هستند: "تو پرچم قدیمی بزرگی هستی"، "من می‌خواهم یک آهنگ یانکی دودل بشنوم" و آهنگ محبوب جنگ جهانی اول به نام "در آنجا".

هس می‌گوید ایروینگ برلین (1989-1888)(13) که مهاجری از بلاروس(14) بود، مجموعهٔ موسیقی کشور را با "خداوند به آمریکا برکت دهد" گسترش داد. هنگامی که در 1938این سرود توسط کیت اسمیت(15) در پخش رادیویی روز متارکهٔ جنگ (به یادبود پایان جنگ جهانی اول) اجرا شد، به ردۀ"یک کلاسیک فوری" ارتقاء یافت.

"خداوند به آمریکا برکت دهد" خوراک حتمی روز 4 ژوئیه است، اما رقبای خود را هم دارد. هس می‌گوید که سرود "این سرزمین به تو تعلق دارد" کار وودی گوتری(16) (1940) به عنوان پاسخی به "خداوند به آمریکا برکت دهد" نوشته شد که گوتری به آن علاقه‌ای نداشت. گوتری سرود "خداوند به آمریکا برکت دهد" را بیش از اندازه خودپسندانه می‌دانست، بنابراین یک سرود مردمی با اشعاری آشکارا سیاسی نوشت که گاهی در هنگام اجرا حذف می‌شوند.

هس می‌گوید: "آداب موسیقی به آهستگی در تحول است." موسیقی با ضرب آهنگ تند توسط یک گروه بزرگ (17) متعلق به دههٔ 40 که توسط گروه موسیقی گلن میلر(18) محبوبیت یافت در بسیاری از کنسرت‌های روز استقلال اجرا می‌شود. و نیز آنچه درزیر می آید: آهنگ‌های پرطرفدار نیل دایموند(19) در سال‌های 1980 مانند "آمدن به آمریکا" که مهاجرت به آمریکا را گرامی می‌دارد و "خداوند به USA برکت دهد" که یک موسیقی محلی غربی پرطرفدار است در سال‌ و 1983، به وسیله لی گرین‌وود(20) تصنیف شد. .

رسلر سرودهای متعارف وطن‌پرستانه را که توسط نوازندگان گروه نیروی دریایی اجرا می‌شود شرح داد و از چندین کار کلاسیک که هس ذکر کرده بود نام برد. او به USINFO گفت که با این همه آهنگ‌سازانی نظیر لئونارد برنستین(21) و آرون کوپلند(22) "تغییرات زیادی را در موسیقی وطن‌پرستانهٔ کشور" به وجود آوردند. "ما رقص‌های سمفونیکی از [موزیکال 1957 برنستین] "داستان وست ساید"(23) اجرا می‌کنیم که تقریبأ به مقام یک اپرای فولکلور رسیده است.

رسلر گفت که این گروه همچنین آثاری از کوپلند "مهم‌ترین آهنگساز کلاسیک آمریکا در قرن 20" را اجرا می‌کند. کوپلند (1990-1900) یک یهودی متعلق به اولین نسل از آمریکاییان با لیتوانی تبار است. وی یک سبک آمریکایی موسیقی‌ ایجاد کرد که برانگیاندهٔ احساس گستردگی سرزمین‌های غربی است. باله‌های رودئو(24) (1942) و بهار آپالاچی(25) (1944) در میان معروف‌ترین کارهای کاپلند قرار دارند. رسلر از هر دو ستایش کرد و گفت که بخشی از بالۀ رودئو، به نام Hoe-Down حالت نمادین پیداکرده است.

اورتور 1812 کار پیتر ایلیچ چایکوفسکی، آهنگساز روسی، یکی از قطعات سنتی 4 ژوئیه است، هرچند که این قطعه یاد پیروزی روسیه بر ارتش ناپلئون را گرامی می‌دارد و ارتباطی با اتفاقات ایالات متحده ندارد. تاریخ‌نویسان موسیقی، محبوبیت آن را به خطوط قوی آهنگین و استفاده از آتش توپ نسبت می‌دهند، که هیجان کوبنده‌ای اضافه می‌کند و تماشاگران را به هیجان می‌آورد. رسلر می‌گوید هنگامی که دستهٔ موسیقی نیروی دریایی اورتور 1812 را اجرا می‌کند، نوازندگان "طبل‌هایی را با صدای بم به کار می برند تا شبیه به صدای آتش توپ باشد که خیلی هم موفق است."

مارش‌های سوزا بدون تردید جمعیت را اراضاء می‌کنند. رسلر می‌گوید: "هیچ قطعه‌ای نیست که بهتر از ’ستاره‌ها و نوارها برای همیشه‘ روح 4 ژوئیه را منعکس کند – این قطعه بسیار نمایشی و در انتها بسیار هیجان‌انگیز است." رسلر می‌گوید: "ما تقریبا همیشه کنسرت‌هایمان را با آن خاتمه می‌دهیم، نه تنها به خاطر این که یک قطعهٔ موسیقی عالی است بلکه به دلیل نیرویی که از تماشاگران به سوی ما بازمی‌گردد."

اطلاعات بیشتر پیرامون موسیقی میهن پرستانه در بخش موسیقی، تئاتر و رقص در تارنمای کتابخانه کنگره آمریکا در دسترس قرار دارد.


1. Lauren Monsen
2. Mike Ressler
3. John Philip Sousa
4. George M. Cohan
5. Francis Scott Key
6. Reverend Samuel Francis Smith
7. Katharine Lee Bates
8. Wellesley College
9. Samuel A. Ward
10. John Edward Hasse
11. Smithsonian Institution
12. Little Johnny Jones
13. Irving Berlin (1888-1989)
14. Belarus
15. Kate Smith
16. Woody Guthrie
17. Big-band swing music
18. Glenn Miller
19. Neil Diamond
20. Lee Greenwood
21. Leonard Bernstein
22. Aaron Copland
23. West Side Story
24. Rodeo
25. Appalachian Spring

با پيوندهای روبرو نشانه بگذاريد:     اين چيست؟